สวัสดีเมืองไทย (11 ธ.ค.49)

มาถึงวันกลับซะที ใจนึงก็ยังสนุกอยากเที่ยวต่อ อีกใจนึงก็คิดถึงบ้าน (และคิดถึงงาน HA สุดหินที่รอ accredit อยู่) แต่เมื่อได้เวลาอันสมควร (กับสภาพคล่องทางการเงินในกระเป๋า) ก็ต้องตัดใจกลับบ้านมาทำงานใช้หนี้จุ๋ย (ที่จ่ายด้วยบัตรเครดิต) ซะที (จะขอใช้ด้วยร่างกายมันก็ไม่เอาอ่ะ)
เช้านี้ปล่อยให้นอนกันเต็มที่ ก่อนจะไปสนามบินก็ไปแวะเติมน้ำมันโดยที่เราเป็นเด็กปั๊มงวดที่ 2 ที่คราวนี้เริ่มคล่อง ไม่หกเลอะเทอะเหมือนคราวแรกอีก แล้วก็เริ่มรู้ทันคนขับที่ปลายตามามองประมาณว่า “พจไปเติมเด่ะ” จากนั้นก็แวะกันที่ Antarctic center ได้ดูนกเพนกวินสีน้ำเงินตัวเล็กในห้องกระจก แล้วก็เข้าไปในห้องสภาพจำลองขั้วโลกใต้ ที่มีทั้งรถสกีหิมะ ถ้ำน้ำแข็ง และก็พายุหิมะ ที่ -20 องศาเซลเซียส (หุ หุ ยัยหมอปุ้มแทบแข็งตาย) ดีที่ชุดที่ให้ใส่เปลี่ยนหนาและอุ่น จากนั้นก็เช็คตั๋วขึ้นเครื่องสิงคโปร์แอร์ไลน์อีกครั้ง ก่อนขึ้นเครื่องก็ใช้บัตรโทรศัพท์โทรหาแม่จนหมด เครื่องออก 13.20 น. ตรงเวลา เปลี่ยนเครื่องที่สิงคโปร์ ที่งวดนี้ไม่ต้องรีบมาก มีเวลาพักเกือบ 2 ชั่วโมง แล้วก็มาถึงสุวรรณภูมิ 22.00 น. รอรับกระเป๋าแล้วก็กลับพร้อมจุ๋ยที่เปลี่ยนใจไม่นอนคอนโด แต่กลับบ้านแทน ส่วนหมอปุ้มทางบ้านมารับกลับด้วยความเป็นห่วง ถึงบ้าน 0.30 น.

Christchurch (10 ธ.ค.49)

วันนี่ตื่นกันแต่เช้าตรู่ รู้สึกเสียดายที่นอนในห้องที่มีฮีตเตอร์มากๆ สำหรับจุ๋ยแล้ว ที่พักคืนที่ผ่านมาเรียกว่าเป็นสวรรค์เลยทีเดียว เนื่องจากไม่ต้องนอนในครัวอีกต่อไป เพราะ Bella vista ที่จองได้งวดนี้ ไม่มีห้องชุดเตียงเสริมแบบที่พวกเราเคยพักให้ แต่เป็นห้องที่มีประตูติดกันให้แทน จุ๋ยก็เลยมีห้องน้ำส่วนตัว และประตูที่ปิดล๊อคมิดชิด (กันเข้าหา) ระหว่างห้องให้ด้วย แต่ถึงยังไง ปลาวาฬก็ยังสำคัญกว่า (หลังจากไปมาแล้วอาจจะคิดว่าไม่จริ๊ง) ทำให้พวกเราต้องตะลีตะลานออกจากโรงแรมตั้งแต่ 7.00 น.
ไปถึงที่ทำการของ Whale watch เพื่อจ่ายเงินแล้วก็ดูวีดีโอปลาวาฬและสัตว์ทะเลได้พักนึง ก็มีรถบัสมารับพวกเราไปยังท่าเรือ คนขับเรือมาแนะนำตัวพร้อมกับบอกเสร็จสรรพว่าสภาพทะเลวันนี้มีคลื่นแรงอาจจะเกิด bump ได้นิดหน่อย ยัยหมอปุ้มกินยาเรียบร้อยก็เตรียมจะหลับ อีก 2 หน่วยที่เหลือพากันคิดว่าผ่าน shotover jet มาแล้วคงไม่มีปัญหา ที่ไหนได้ แค่เรือไต่สันคลื่นไปได้ไม่กี่นาที มาม่าที่กินกันตอนเช้าก็แทบจะออกมากองบนตัก นั่งเก็กกันต่อไป ไม่กล้าอ้วกให้อายฝรั่ง จนเรือผ่านไหล่ทวีปเข้าไปในเขตน้ำลึกพันกว่าเมตร ก็ยังไม่รู้สึกดีขึ้น แต่เหมือนระฆังช่วยที่มีเสียงแจ้งมาว่าเจอปลาวาฬแล้ว เลยพากันออกไปที่หัวเรือเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์
หลังจากถูกหลอกให้ออกไปดูแต่น้ำเวิ้งว้าง 2 – 3 ครั้ง เราก็ได้เห็นปลาวาฬตัวเป็นๆ จนได้ (นึกว่าจะได้เงินคืนเพราะไม่เจอปลาวาฬซะแล้ว) แต่ขนาดไม่ใหญ่อย่างที่คิด เป็น sperm whale ที่มันไม่มาใกล้ๆ เรือซะด้วย เลยต้องคอยเพ่งสายตาหาความแตกต่างระหว่างตัวปลาวาฬกับคลื่นลูกใหญ่อยู่ซักพัก จนมันจะดำน้ำลงไปเลยได้เห็นหางโผล่ขึ้นมาฟาดอากาศแบบเต็มๆ พอเจอตัวที่ 2 คราวนี้ก็เลยเตรียมกล้องถ่ายวีดีโอ น่าเสียดายที่ไม่ได้มาโผล่แถบที่เรายืน ทำให้ต้องยื่นกล้องออกไปจับภาพแบบติดหัวคนอื่นมาเต็มไปหมด หลังจากนั้นก็ไม่มีปลาวาฬโผล่มาให้เห็นอีกเลย จะมีก็แต่นกอัลบาทรอส แล้วก็ฝูงปลาโลมา (ไม่ยอมกระโดดรอบเรืออย่างที่คิด) เลยกลับมานั่งคลื่นไส้ในเรือกันต่อ ในที่สุด จุ๋ยก็ทนไม่ไหวต้องคายมาม่าออกมาจนได้ งานนี้เราจึงเป็นฝ่ายชนะอมอ้วกไว้ได้นานที่สุด (ไม่นับหมอปุ้มที่ใช้ยา)ใช้เวลา 3.5 ชั่วโมงก็กลับมาถึงฝั่ง (ซะที) ให้เวลาจุ๋ย (และตัวเอง) พักซักหน่อย ออกไปชมวิวที่จุดชมวิว kaikoura peninsula ถ่ายรูปจนจุใจแล้วก็ไปหาข้าวกินกัน แวะร้าน fast food สำหรับสั่งกลับบ้าน ที่ไม่น่าเชื่อว่าจะมีอาหารแบบชุดใหญ่ให้กินในร้านด้วย มื้อนี้ก็เลยได้กินหอยใหญ่ชุบแป้งทอด เอ็นหอยชุบแป้งทอด แล้วก็เนื้อสัตว์ต่างๆ (เพิ่งรู้ว่าคอเดียวกับจุ๋ยก็มาเที่ยวคราวนี้แหละ เพราะพากันกินเนื้อสัตว์ ปล่อยให้หมอปุ้มกินผักไปอย่างเดียวดาย 555) แวะไร่องุ่นทำไวน์แป๊บเดียวก็นั่งรถยาวกลับมาที่ Christchurch พักที่เดิมคือ garden city หลังจากเช็คอินแล้วก็พากันเข้าเมืองไปเก็บของฝากที่เหลือ (แอบหวังเล็กๆ ว่าจะมีพาเหรดอีก) ช้อปกันจนนึกได้ว่าใกล้จะหมดตัวเต็มทีก็พากันหาข้าวกิน งวดนี้แวะร้านอาหารจีนที่อร่อยมากๆ เฮียจุ๋ยแนะนำซุปรสเด็ดที่กินแล้วอิ่มอุ่นถูกลิ้น จานถัดมาเป็นผัดเนื้อแกะรสชาติไทยๆ ตบท้ายด้วยไข่เจียวใส่กุ้ง ซึ่งแค่นี้ก็กินกันไม่หมด ต้องห่อกลับพร้อมทั้งสั่งข้าวผัดไว้กินตอนเช้าวันรุ่งขึ้น (เบื่อมาม่าและไข่ต้มฝีมือแม่ครัวเต็มที)

Kaikoura (9 ธ.ค.49)

วันนี้อากาศแจ่มใสแต่เช้า หลังจากฝนตกตลอดคืน ตกลงกันว่าจะออกเช้าหน่อยเพื่อไปแวะ Mount Cook แต่กว่าจะออกกันได้ก็เกือบ 8.00 น. เป้าหมายวันนี้ทำให้จุ๋ยต้องขับรถไกลมาก (ประมาณ 500 กม.) เพราะมีการเปลี่ยนแผนแทนที่จะไปตามเส้นทาง Arther’s pass และแวะพักที่ Springfield กลายมาเป็นไปดูปลาวาฬที่ Kaikoura ซึ่งอยู่ตอนเหนือของเกาะใต้ (มีหอยแมลงภู่ตัวอ้วนให้กินด้วย) Twizel --- Mount Cook --- Tekapo lake --- Ashburton --- Christchurch --- Kaikoura
Mount Cook เป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในประเทศนิวซีแลนด์ มีความสูงถึง 3,754 เมตร อยู่ในเทือกเขา southern Alps (มียอดเขามากถึง 19 ยอด) ซึ่งอยู่ห่างจากที่พักของเราพอสมควร ระหว่างทางต้องขับรถเลียบทะเลสาบ Pukaki ซึ่งสีฟ้าอ่อนของน้ำทะเลสาบ และอากาศที่แจ่มใสทำให้เห็นทิวเขาปกคลุมไปด้วยหิมะตลอดแนว (โดยไม่รู้ว่ายอดไหนคือ Mount Cook ) ทำให้ต้องจอดรถถ่ายรูปอยู่หลายรอบ ทั้งๆ ที่ตั้งใจจะทำเวลา สุดทางจะมีโรงแรมหรูระดับ 5 ดาว ชื่อ The Hermitage อยู่และมีเส้นทางให้เดินเข้าไปชมเป็นวันๆ พวกเราเลือกเดินไปทาง Hooker valley แต่แค่ลงจากรถก็สัมผัสกับความหนาว (ยังบ้าถ่ายรูปกันอยู่ โดยเฉพาะจุ๋ยที่ต้องการใส่เสื้อหล่อโดยไม่มีเสื้อกันหนาว) เดินไปเรื่อยๆ จนถึงจุดชมวิวแรกก็กลับ เพราะทั้งหนาวและลมแรง ยังเสียดายอยู่หน่อยที่ไม่ได้เข้าไปดูที่ Tasman valley ซึ่งเป็นถนนลูกรังที่ต่อไปจนถึง Tasman glacier ธารน้ำแข็งที่ใหญ่ที่สุดในประเทศนิวซีแลนด์
มาแวะพักเที่ยงที่ทะเลสาบ Tekapo ที่ไม่ค่อยตื่นเต้นแล้ว เนื่องจากสีของน้ำไม่ฟ้าใสเท่ากับ Pukaki จุ๋ยเดินหาที่โหลดรูปจากกล้องก็ต้องผิดหวัง เพราะเครื่องอัตโนมัติอัดให้ไม่ได้ พักกินข้าวเที่ยงกันแบบกองโจร (แฮมเบอร์เกอร์ในรถ) แล้วก็รีบไปต่อ เลยได้ไม่ได้ไปแอ็คถ่ายรูปกับโบสถ์ชุมพาบาล (Church of the good Shepherd) ติดทะเลสาบ ที่เห็นอยู่ลิบๆ ตามเส้นทางย้อนกลับ Christchurch แวะอีกทีที่ Ashburton เจอร้านถ่ายรูปปิดช้าอยู่ร้านนึง (วันเสาร์จะปิดกัน 13.00 น.) เลยโหลดได้สมใจ แล้วก็ถือโอกาสเปิด internet หาข้อมูลที่พักคืนนี้และจองทัวร์ดูปลาวาฬ ใช้วิธีโทรถามก็ได้ที่พัก Bella vista และดูปลาวาฬรอบ 7.45 น. (ทำเอาใจไม่ดี เพราะไม่ได้จองกันไว้ล่วงหน้า)
ฝนยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่อง ยัยหมอปุ้มเจอหนาวมาเกือบทั้งวันก็เวียนหัว ไข้ขึ้น พับไปแล้ว เหลือแต่คนขับกะเนวิเกเตอร์ เลยได้แต่ชวนกันคุย (นินทา) เพื่อนแก้ง่วงกันไปตลอดทาง
Kaikoura เป็นเมืองชายทะเล ที่กว่าจะไปถึงได้ต้องขึ้นเขา ลงเขามาได้ก็ต้องวิ่งรถขนานไปกับทางรถไฟติดชายฝั่ง แถมเจอฝนตก ทำให้ขับรถค่อนข้างยากทีเดียว ไปถึงกัน 20.30 น. วนหาที่พักจนเจอ โชคดีที่ลุงเจ้าของใจดี โทรจองร้านอาหารที่มีหอยอร่อยให้ มื้อนี้เลยเป็นโบนัสสำหรับคนที่ไม่ได้หลับ (เรากะจุ๋ย เพราะหมอปุ้มไม่สบายเลยกินอะไรแทบไม่ได้) ทั้งสเต็กแกะและหอยแมลงภู่ (mussel) ตัวเบ้ง (ขนาด 3 เท่าเมืองไทย) ทำเอาลืมความเหนื่อยยากที่อุตส่าห์ถ่อกันมาจนถึง เสียดายอยู่หน่อยที่ไม่ได้กินอาหารดังอีกอย่างของที่นี่คือ crayfish หรือกุ้งมังกร ที่คงแพงจนผม (ไม่แค่ขนหน้าแข้ง) ร่วงกราว (แต่ถ้าชวนจุ๋ย กลัวใจเหลือเกินว่ามันไม่ลังเลที่จะสั่ง) ไอ้เจ้ากุ้งมังกรที่ว่าเป็นของดังคู่กะหอย กล่าวคือมันเป็นที่มาของชื่อเมือง Kaikoura เอาเลย เพราะในภาษาเมารี Kai = food , Koura = crayfish รวมกันก็จะได้ meal of crayfish เอาเป็นว่าถึงจะดังแต่อาจเป็นอาหารที่ทำให้เกิดโรคซาง (จั๊บ) ได้ ก็เลยต้องปล่อยให้มันลอยนวลไปก่อน

Twizel (8 ธ.ค.49)

Queenstown --- Arrow town --- Wanaka --- Twizel --- Mount Cook วันนี้ตื่นมาต้มมาม่ากินกันอีกเช่นเคย ดีหน่อยที่ไก่ KFC เหลืออยู่เลยได้มีเนื้อสัตว์ปนเข้ามากับแป้งบ้าง ออกจาก Queenstown ไป Arrow town ที่บ้านเมืองสร้างแบบคาวบอยโบราณ เดินๆ อยู่เจอหมาน่ารักเลยขอถ่ายรูป เจ้าของเป็นคนคุยเก่งและเคยมาเมืองไทยเลยคุยกันนาน (เพราะฝ่ายนู้นฟังไม่รู้เรื่อง) จากนั้นไปเมือง Wanaka ที่ต้องขึ้นเขาไปจนจุ๋ยท้อใจ แต่พอไปถึงเป้าหมายของเมืองคือ puzzle world ก็สนุกกันจนลืมลำบาก เพราะมีทั้งห้องแสดงภาพลวงตา และมีเขาวงกตที่ใช้เวลา (หลง) นานอยู่ กว่าจะออกได้ แล้วก็ไปถ่ายรูปกับตู้ไปรษณีย์เอียงๆ กันอย่างสนุกสนาน กว่าออกรถไปยังที่หมายวันนี้คือ Mount Cook ได้ก็เกือบ 14.00 น. วิ่งรถมาได้ซักพักก็ฝนตกอีก ดีที่พอจะจำได้ว่าที่พักอยู่ที่เมือง Twizel ไม่ใช่ที่ Mount Cook อย่างที่คิดว่ามันติดกัน (ที่จริงห่างตั้ง 63 กม.) เลยได้เข้าไปเช็คอินทั้งที่ฝนยังตกหนัก แล้วก็พากันไปฟาร์มปลาแซลมอลใกล้ๆ ที่พัก ที่เหมือนกับเปิดรอพวกเรา เพราะเวลาปิดของเขาคือ 17.00 น. แต่เราไปถึงก็ 17.30 น.แล้ว ทำให้มีโอกาสได้ให้อาหารปลาด้วย (ทั้งที่ฝนยังตกอยู่)) ฟาร์มปลาแซลมอนที่นี่จะมีลักษณะเป็นแพลอยอยู่กลางคลองส่งน้ำ โดยที่น้ำในคลองส่งน้ำมีต้นกำเนิดมาจากทะเลสาบ ซึ่งเกิดจากการละลายของธารน้ำแข็งและฝนที่ตกบนเทือกเขา ดังนั้นน้ำที่ใช้เลี้ยงปลาที่นี่จึงสะอาดและบริสุทธิ์มาก เราได้ปลาดิบที่ทำแบบญี่ปุ่น แล้วก็เนื้อปลาสด โดยจุ๋ยบอกว่าจะทำหน้าที่พ่อครัวทำปลาอบให้กินก็เลยต้องตามใจ (เพราะทำไม่เป็น)
กลับมาหมักปลาทิ้งไว้แล้วไปแวะซื้อของเพิ่มที่ซุปเปอร์ ฝนก็ตกลงมาหนักกว่าเก่า ทำให้โปรแกรมที่จะเข้าไป Mount Cook ต้องงด จะเปลี่ยนไปเป็นทะเลสาบ Rautaniwha ที่อยู่ใกล้ๆ ก็ไปกันไม่ถูกอีก เลยกลับมากินปลาอบ (ไม่น่าเชื่อว่าจะอร่อย!!) กันที่บ้าน

Queenstown (7 ธ.ค.49)

วันนี้ยังกินไข่ต้มกันเหมือนเดิม และที่แปลกใหม่? คือมาม่า ที่ต้มรอจุ๋ยอาบน้ำไม่เสร็จซะทีจนอืดไปหมด เส้นทางวันนี้คือ Te Anau --- Mossburn --- Kingston --- Queenstown ซึ่งยังผ่านทุ่งน้องแกะอยู่ แวะดูรถจักรไอน้ำที่ Kingston แล้วก็ขับรถเลียบทะเลสาบ Wakatipu ที่ยาวไปตามถนนตลอดแนว ถึง Queenstown ตอนเที่ยง ไปแวะ i-site เจ้าเก่า ได้ที่เที่ยวตอนเย็นเป็น skyline gondola กระเช้าลอยฟ้า จากนั้นก็ไปยืนยันการจอง shotover jet เจอร้านอาหารไทยที่คนเสริฟคนไทย (ได้คุยกับคนอื่นเป็นภาษาไทยซะที) แถมยังเปิดเพลงเสกโลโซซะด้วย (ชักคิดถึงบ้าน) เมือง Queenstown อยู่บนเขา ที่จอดรถก็น้อย หลังจากที่เราวนรถหาที่พักจนเจอ ก็เลยตัดสินใจจอดรถไว้แล้วค่อยเดินเข้าเมืองกันแทนที่พักคืนนี้ Wakatipu apartment ห้องนึงมี 2 ชั้น เป็นงวดแรกที่จุ๋ยจะได้ครองชั้นบนคนเดียว แถมเป็นห้องประมาณใต้หลังคาที่กว้างขวางเอาการ สลับกับ 2 สาวที่เตียงอยู่ติดประตูทางเข้า ไว้คอยนอนกันคนเข้าหาจุ๋ย เสียเวลาเรื่องที่พักนิดหน่อยเพราะไม่มีเจ้าหน้าที่อยู่ กว่าจะโทรไปถามแล้วรู้ว่าเขาเสียบกุญแจไว้ที่ห้องพักก็กินเวลาไปเยอะ ทำให้ต้องรีบเดินเข้าเมืองเพื่อไปขึ้นรถไปเล่น shotoverjet ยัยหมอปุ้มอัด dimen เข้าไปเต็มที่เพราะกลัวจะเมาเรือด่วน แต่เอาเข้าจริงกลับสนุกกับการซิ่งฉวัดเฉวียน และหมุนควง 360 องศา ขากลับเก็บรูปที่ระลึกกลับมา ส่วนพ่อหนุ่มขาช้อปก็ได้หมวกอันใหม่สีแดงแปร๊ด มาใส่บังหัวล้านแทนหมวกพอสซั่มกลับมาเดินเที่ยวในเมืองรอเวลาขึ้น gondola โดยไปแวะร้านของฝากที่มีทั้งครีมรกแกะ ช็อกโกแลต พวงกุญแจ ตุ๊กตา ฯลฯ เราไปเล็งๆ ครีมรกแกะไว้ให้แม่โดยตกลงจะแบ่งกะหมอปุ้มคนละ 3 กระปุกจุ๋ยชวนไปกินอาหารตุรกีเป็น Kebab ที่หน้าตาเหมือนกุ้งพัฟ KFC มีแป้งหนาๆ ห่อเนื้อสัตว์ที่ย่างแล้วหั่นเป็นชิ้นบางๆ เราเลือกกินเนื้อแกะแบบเผ็ด ขนาดเลือกอันเล็กยังกินกันไม่หมด แล้วก็ได้เวลาเดินไปขึ้น gondola ที่เป็นกระเช้าใสและค่อนข้างสูงไปสู่ยอดเขา Bob’s peak ทำเอาจุ๋ยที่กลัวความสูงไม่กล้ามองลงข้างล่าง (แต่ยังถ่ายรูปกันในกระเช้าอย่างรื่นเริง) สถานี gondola ด้านบนเป็นร้านขายของและร้านอาหาร มีห้องโชว์ชาวเมารีที่พวกเราซื้อทัวร์มาดูอยู่อีกด้านหนึ่ง มองเห็นจุดกระโดดบันจี้จัมพ์อยู่ใกล้ๆ เสียดายที่ไม่ได้เล่นเลื่อน luge เป็นเลื่อนท้องแบน 3 ล้อ ผ่านถนนคดเคี้ยวเส้นเล็ก รอบๆ เขา เพราะคะยั้นคะยอจุ๋ยเท่าไหร่มันก็ไม่เอา คงรู้ว่าต้องขึ้นกระเช้าห้อยขา (ที่เสียวกว่า gondola) ขึ้นไปอีกทอดหนึ่งเพื่อขับ luge ลงมาตามทางลาดเอียง ระหว่างรอรอบโชว์ก็เอาบัตรโทรศัพท์ pin phone ซื้อที่ร้าน kebab มาลองโทร ปรากฏว่าโทรไม่ได้ มารู้ทีหลังว่ากดรหัสผิด มาได้โทรอีกทีตอน 4 ทุ่มรู้สึกแม่จะดีใจมาก ถึงจะ e-mail ฝากให้ปริญโทรไปหาแม่เป็นระยะแล้วก็เถอะโชว์เมารี หรือ kiwi haka เป็นโชว์ที่เอะอะมาก ทั้งดนตรีและคนเต้น ที่แต่งหน้าเหมือนนักรบโบราณพร้อมกับแลบลิ้นปลิ้นตา คนดูมีไม่ถึง 10 คน เขาก็เลยเชิญให้พวกผู้หญิงออกไปร่วมแสดงด้วยโดยให้ลูก point ที่ลักษณะคล้ายลูกประคบ แต่มีเชือกผูกออกมายาว ใช้หมุนเหวี่ยงไปมา ขึ้นลง ตามที่เขาบอก เราทำไม่ค่อยได้แต่ก็สนุกดี พอถึงตาพวกผู้ชายบ้าง ปรากฎว่าจุ๋ยต้องออกไปเต้น กระทืบเท้า แล้วก็แลบลิ้น เราหัวเราะจนท้องแข็งกว่าจะถ่ายรูปได้ ขากลับแวะซื้อครีมรกแกะที่เล็งไว้ แล้วก็ซื้อ KFC กินกันรอบดึก

Te Anau (6 ธ.ค.49)

วันนี้ยังอยู่ Te Anau เช้ารอรถที่จะมารับไป Milford sound ในอุทยานแห่งชาติ Fiordland ซึ่งเป็นผืนน้ำที่เป็นส่วนเว้าของทะเลทาสมัน ซึ่งถูกโอบล้อมไว้ด้วยหุบเขาที่แคบและหน้าผาสูงชัน โดยส่วนที่เป็น sound คือบริเวณที่ธารน้ำแข็งกัดเซาะแล้วถูกแทนที่ด้วยน้ำทะเล ส่วน Fiord คือส่วนที่เป็นภูเขาและหน้าผาแหลมยื่นออกไปในน้ำ เรานัดรถไว้ 7.50 น. ออกมาตรงเวลาพอดี จุ๋ยเลยเครียดว่ารถจะไปแล้วหรือเปล่า แถมตาโจ๋เจ้าของ motel ที่จองให้ก็ยังไม่มาซะด้วย กระวนกระวายกันพอสมควรก็พอดีมีรถตู้วิ่งมาจอดแล้วก็ทักถามพร้อมเรียกขึ้นรถ เลยโล่งใจไปได้ มีฝรั่งไปด้วยอีก 3 คน รถเลยไม่แน่นมาก แวะจอดให้ถ่ายรูปกันเป็นระยะ จุ๋ยหายเครียดแล้วก็เลยกลับมาคุยจ้อหลังจากแวะถ่ายรูปที่ mirror lake ที่มีป้ายตัวหนังสือกลับหัวให้อ่านชื่อในน้ำ แต่แดดยังไม่ค่อยมีเลยได้รูปภูเขาที่สะท้อนในน้ำไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ จากนั้นก็ขึ้นเขา ลงเขา ลอดอุโมงค์ Homer ที่เดินรถทางเดียวระยะทาง 1,200 เมตร (มีสัญญาณไฟแดงที่ปากอุโมงค์ ทุก 15 นาที พอมีวิวให้ดูสบายตา ตามข้างทางแถวลำธารจะมีดอกไม้สีโทนม่วงออกดอกเต็มพรืดไปหมด กว่าจะไปถึง Milford sound ก็ 10.30 น. ลงเรือ cruise ลำใหญ่พาไปแวะดูตามหน้าผาในทะเลสาบ ที่เป็นผลมาจากการกัดกร่อนของธารน้ำแข็ง เจอเจ้าแฮรี่ (ชื่อแมวน้ำ) ที่ใต่ขึ้นมานอนอาบแดดบนก้อนหินสูงให้ดูอย่างไม่กลัวคน เห็นเพ็นกวินว่ายน้ำอยู่ลิบๆ แต่ไม่เห็นโลมา นอกนั้นก็มีน้ำตกอยู่เรื่อยๆ โชคดีที่วันนี้อากาศดีเลยให้เห็นวิวสวยในทะเลสาบที่น้ำนิ่ง ใช้เวลาตรงนี้ 1.5 ชั่วโมง เรือก็พาเราไปแวะที่ Milford deep หอสังเกตการณ์ใต้น้ำบริเวณ Harrison cove กันต่อ ตัวอาคารเหมือนแพลอยน้ำ มีห้องกระจกยื่นลึกลงไปในน้ำประมาณ 9 เมตร ตรงจุดที่คาดว่าพวกปลาน้ำลึกจะมาอาศัยอยู่เพราะเป็นบริเวณที่น้ำสะอาดกว่าที่อื่น ขากลับได้เดินป่าที่เต็มไปด้วยมอสแบบสบายๆ เห็นนก kia นกแก้วประจำถิ่นออกมาให้ถ่ายรูป (เพราะมันอยากกินกล้วยหอมของนักท่องเที่ยว) กลับมาถึงที่พัก 16.30 น. แวะกินพิซซ่า ไปหยอดเหรียญซักผ้าแล้วก็ออกไปเดินและกระโดดถ่ายรูปกันริมทะเลสาบอย่างสนุกสนาน จุ๋ยอุตส่าห์ใส่เสื้อกล้ามและสร้อยหยกเส้นใหม่ฝ่าลมหนาวไปเก็กถ่ายรูปอย่างไม่กลัวหนาว (ทำปายได้)

Te Anau (5 ธ.ค.49)

วันนี้อาหารเช้าเป็นไข่คน เพราะว่ากระทะของ Bella Vista เป็นเทฟล่อนอย่างดี ร้อนช้ามากและไข่ติดกระทะ เลยต้องเขี่ยให้กระจายเป็นเศษไข่ แต่คนกินก็ยัง (จำต้อง) กระเดือกกินกันจนหมด อาหารอย่างอื่นก็มีไก่กะเฟรนซ์ฟรายของ KFC ที่เหลือจากเมื่อวาน และไข่ต้มเจ้าเก่า เป้าหมายของวันนี้จาก Dunedin---Balclutha---Gore---Lumsden---Te Anau ที่ตลอดทางผ่านทุ่งหญ้าและภูเขาที่มองไปทางไหนก็มีแต่แกะ ผิดกับเมื่อวานที่เป็นเส้นทางผ่านเมือง มีแต่บ้านชั้นเดียวปลูกดอกไม้ประดับสวยๆ มีการซ่อมปิดทางที่ Gore ทำให้เราต้องใช้ทางเลี่ยงที่มีแกะเยอะกว่าเก่า (ว้าว) หยุดถ่ายรูปให้น้องแกะตกใจเป็นพักๆ จนจุ๋ยเริ่มสังเกตเป็นพิเศษว่าแกะที่นี่ส่วนใหญ่จะก้นดำ (ทำไมมองตรงนั้นก็ไม่รู้) แวะกินข้าวที่ Gore ตั้งแต่ 11.30 น. เพราะฝนเริ่มหนาเม็ด อากาศเย็นลงจนอยากได้สเวตเตอร์ขนแกะเพิ่ม ลงไปเดินในเมืองได้ไม่นานจุ๋ยก็ได้เสื้อขนแกะปนพอสซั่มที่นิ่มมาก บังเอิญร้านนั้นมีแต่เสื้อผู้ชายก็เลยไปแวะกินข้าวกันต่อ เป็นร้านบุฟเฟต์ชาวจีนจานละ 7 เหรียญ รสชาติถูกลิ้นคนไทยมาก มีข้าวผัด ผัดผักใส่เนื้อ/ไก่ ไก่ทอดแล้วก็เกี๊ยวหมูทอด (แต่ต้องตักให้อยู่ในจานเดียว) สงสัยจะกินเข้าไปเยอะ บ่ายเลยเริ่มง่วง คนขับก็ง่วง ดีที่เราถึง Te Anau กันซะก่อนไปแวะที่ i-site ก็เลยได้ที่เที่ยวเย็นนี้ เป็น glowworm cave เข้าถ้ำดูหนอนเรืองแสง ก่อนจะไปยังพอมีเวลาก็เลยเดินดูสินค้ากันในเมือง แต่แค่ร้านเดียวก็แทบสิ้นเนื้อประดาตัวเพราะเป็นร้านเสื้อขนสัตว์ เรากะยัยหมอปุ้มได้สเวตเตอร์ขนแกะกะพอสซั่มคนละตัว บวกกับหมวกอีกอย่าง ที่ใส่แล้วอุ่นและนุ่มม้ากมากที่พักคืนนี้และคืนถัดไปเป็น Edgewater motel อยู่ติดทะเลสาบ Te Anau ถึงห้องน้ำจะแคบไปนิดแต่เจ้าของยังหนุ่มและหล่อแบบโจ๋ๆ เลยให้อภัย ตอนเย็นพวกเราไปรอเรือของ realjourney พาไปยังถ้ำหนอนเรืองแสง โดยตัวที่เรืองแสงจริงๆ เป็นหนอน (larva) ของแมลงชนิดหนึ่งคล้ายยุง อยู่ในโพรงถ้ำที่เกิดจากน้ำเซาะเป็นทาง โดยที่แสงจะเป็นจุดเล็กๆ สีเขียว เกาะอยู่บนเพดานถ้ำที่มีน้ำไหลผ่าน ซึ่งกว่าจะไปถึงต้องผ่านน้ำตกที่ไหลแรงและมีน้ำวน จากนั้นถึงจะมีเรือลำเล็กมารับพายวนชมโพรงถ้ำที่มืดสนิท มีแสงเล็กๆ เหมือนดวงดาวระยิบระยับอยู่ประปราย สวยสุดๆ ขากลับไกด์ชี้ให้ดูไข่ของแมลงพวกนี้ติดอยู่เป็นสายยาวตามผนังถ้ำเหมือนกับใยแมงมุมที่มีหยดน้ำเกาะเป็นทางกลับมากินสเต็กแกะกันที่ Te Anau จากนั้นจุ๋ยเข้าไปโหลดรูปจากกล้องที่ร้านขายยา เลยได้โอกาสสำรวจ ว่าเป็นร้านประเภทที่ขายยา เครื่องสำอาง เครื่องใช้พวกแว่นกันแดด ตุ๊กตา ฟิล์มถ่ายรูป โหลดรูป แล้วก็แบ่งเป็นส่วนที่ใช้ปรุงยาและจัดยาโดยเภสัชกรเป็นคนจัดให้ซึ่งลูกค้าจะเข้าไปไม่ได้ และเภสัชเองก็ต้องมีประกาศนียบัตร Clinical community pharmacy ด้วย

Dunedin (4 ธ.ค.49)

เช้านี้ฝนตก ตื่นขึ้นมาก็ทำหน้าที่แม่ครัวคือ เจียวไข่ ต้มไข่ ปิ้งขนมปัง wave ไส้กรอก ต้มน้ำเผื่อกินกาแฟ ไข่เจียวออกมาค่อนข้างดี ถึงจะจืดไปหน่อยเพราะไม่กล้าใส่เกลือเยอะ กว่าจะได้ออกจากบ้านกันก็ 8.00 น. อากาศข้างนอกหนาวจนบ่นกับตัวเองว่าคิดผิดที่ใส่กางเกงขาสั้น ออกจากเมืองได้หน่อยฝนก็หยุด วันนี้จะไปถึง Dunedin เมืองริมทะเล ออกจาก Christchurch---Ashburton---Timaru---Oamaru----Dunedin พวกเราแวะถ่ายรูปที่สวนกุหลาบใน Timaru (แดดออกแล้ว) แล้วก็มากิน KFC มื้อเที่ยงกันที่ Oamaru เจอคนไทยมาทักด้วยเพราะเราใส่เสื้อเหลือง หลังจากนั้นแวะไปดูหินรูปทรงกลมในทะเล ที่ถูกลูกคลื่นซัดจนกลมคล้ายลูกนิมิต เรียกว่า Moeraki bounders
แต่ละเมืองในนิวซีแลนด์จะมีแผนที่ถนนอย่างละเอียดและแหล่งท่องเที่ยวโดยเราต้องไปขอที่ i-site (ถ้าเป็นบ้านเราคงเป็น ททท.) ซึ่งมีข้อมูลละเอียดและสามารถจองทัวร์ของเมือง หรือทั้งเกาะ ได้ที่นี่เลย
คืนนี้พักกันที่ Bella Vista ของ Best Westurn (ขนาด qualmark 4 ดาว) ที่มีเครื่องอำนวยความสะดวกเพียบรวมทั้งราวตากผ้าไฟฟ้าที่แห้งเร็วสมใจ
เช็คอินเรียบร้อยแล้วก็ออกคาบสมุทร Otago หวังจะดูนกอัลบาทรอสและนกเพนกวินตาเหลืองก็ต้องผิดหวังเพราะศูนย์นักท่องเที่ยวปิดตอน 5 โมงเย็น จุ๋ยที่ต้องขับรถเลียบชายฝั่งไปกว่าชั่วโมง (ด้วยความเสียวเพราะถนนแคบไม่มีที่กั้นทางและอยู่ชิดอ่าว) ถึงกับเซ็ง แถมอากาศก็หนาวสุดๆ มีลมแรง แต่ก็ไม่ทำให้ บรรดา photographolic (พวกบ้ากล้อง) ทั้งหลายถอดใจ ได้ถ่ายรูปกับประภาคารและสาหร่าย kelp เหนือคาบสมุทรก็ยังดี กลับมาในเมืองยังถ่ายรูปกับสถานีรถไฟที่สร้างสวยมาก ตอนเกือบ 3 ทุ่มอีก ถึงหน้าร้อนนิวซีแลนด์ครั้งนี้จะผิดจากที่คาดไว้มากเพราะมีฝนแล้วก็อากาศเย็น แต่พระอาทิตย์ก็ยังตกช้าและกลางคืนสั้น ตี 5 กว่าก็สว่างแล้ว กว่าจะมืดก็ 21.30 น. ทำให้เราได้กำไรเรื่องเวลาเที่ยว มื้อเย็นแวะกินอาหารเกาหลี เริ่มฉลาดที่สั่งแค่ 2 จานมากิน 3 คน (อาหารจานใหญ่มาก) น้ำชาเขียวหอมแบบแปลกๆ แต่ก็อร่อย (เพราะหิว) กลับมาแวะซื้อไข่ให้แม่ครัว (ที่ทำเป็นแค่เจียวกับต้ม) แล้วก็แยกย้ายกันเข้านอน

Christchurch (3 ธ.ค.49)

เหยียบสนามบิน Christchurch หนแรกก็ตื่นตาตื่นใจกับ ตม. รูปหล่อ (คราวนี้เริ่มฉลาด รวมพาสปอร์ตเป็นกลุ่มแล้วให้จุ๋ยไปยื่น เลยไม่ต้องถูกถามทีละคนเหมือนที่เมืองไทย) แต่พอถึงตอนตรวจเช็คกระเป๋า ยัยหมอปุ้มต้องไปตรวจแยกต่างหาก เพราะนำอาหาร (มาม่า หมากฝรั่ง) เข้ามาด้วย ซึ่งที่นี่เข้มงวดเรื่องการนำเข้าอาหารและผลิตภัณฑ์การเกษตรมาก แต่ก็ผ่านได้ด้วยดี พอผ่านด่านตรวจมาได้ก็แวะหยิบแผนที่แล้วรับรถเช่า ฝรั่งที่นี่พูดฟังยาก (ฟังก็ไม่ค่อยจะออกอยู่แล้ว) ดีที่ล่ามกิตติมศักดิ์ของเราเม้าท์กระจายก็เลยผ่านฉลุย
รถที่เช่ามาเป็น Toyota Camry สีบรอนซ์เขียว ที่กว่าจุ๋ยจะชินกับมันก็คงอีกหลายวัน เพราะเลี้ยวทีก็ปัดน้ำฝนที แถมยังเปิดแอร์และกระจกไม่เป็น (555 ขอบอก) แต่ก็เข้าใจว่าพี่แกขับแต่รถยุโรปก็เลยเป็นเงี้ย (และอาจจะคันก้นนิดหน่อยที่ต้องนั่งรถญี่ปุ่น) แต่ฝีมือขับก็ยังเหมือนเดิม คือเท้าซ้ายเบรก และเท้าขวาเหยียบคันเร่ง ทำเอาเราที่ทำหน้าที่เนวิเกเตอร์ต้องบอกว่าใกล้จะอ้วกแล้ว แทนที่จะบอกทาง และถึงมีแผนที่ก็ยังหลงกันอยู่ดี แต่คนขับคงกำลังสนุกก็เลยขับไปเรื่อยๆ ส่วนหมอปุ้มที่นั่งข้างหลังก็ดูวิวตามบ้านคนแล้วชมว่าสวยๆ อยู่ตลอดทาง ปล่อยให้เราปวดหัวอยู่คนเดียวว่าจะวิ่งไปออกไหนเนี่ย
ถึงที่พักจนได้ตอน 13.30 น. คืนนี้พักที่ garden city motel เป็นที่พักค่อนข้างสวยทีเดียว ห้องของพวกเราอยู่ชั้นบน ห้องนอนมี 2 เตียง หน้าห้องเป็นครัวมีเตียงเสริมของจุ๋ยอยู่ มาถึงคราวแรกก็แบ่งหน้าที่กันโดยเราเป็นแม่ครัว (ฮ่วย) ต้มมาม่าเจ้าปัญหาของหมอปุ้มให้พวกมันกินกันเป็นมื้อแรก หมอปุ้มเป็นคนล้างจาน ส่วนคุณชายจุ๋ยเป็นผู้บริโภค (อาจจะซวยกว่าเราที่เป็นแม่ครัวก็เป็นได้)
พักผ่อนกันแป๊บนึงก็ออกไปที่ cathedral square ในตัวเมืองกัน อากาศเริ่มเย็นลงแถมมีลมพัดแรง (ยัยหมอปุ้มทำท่าจะไม่สบาย) วนรถอยู่นานกว่าจะไปจอดได้ที่อาคารจอดรถใกล้ศูนย์อาหาร ทำให้พลาดดูขบวนแห่ที่ท่าทางจะน่าสนุก และบังเอิญที่วันนี้วันอาทิตย์ ร้านค้าจะปิดค่อนข้างเร็ว เลยไปเดินที่โบสถ์ Christchurch แล้วแวะซื้อโปสการ์ดส่งถึงเพื่อนๆ ก่อนรีบกลับไปเอารถที่อาคารจอดรถจะปิด 17.15 น.ขากลับที่พักแวะซื้อเสบียงที่ทีแรกกะจะเป็นมื้อเย็น เพราะร้านค้าส่วนใหญ่ปิด แล้วก็ซื้อผลไม้ที่บางอย่างก็ถูก เช่น แอปเปิ้ลมาไว้กิน แต่พอขับรถผ่าน shopping mall ที่เปิด 24 ชั่วโมงก็เปลี่ยนใจ (เพราะกลัวต้องกินฝีมือแม่ครัว) แวะกินก๋วยเตี๋ยวที่ร้านอาหารจีนที่ชามใหญ่และปริมาณเยอะมาก (เท่ากับพิเศษเมืองไทย 3 ชาม) ขนาดเราที่ถือคติท้องแตกดีกว่าของเหลือยังต้องหักใจลา และรสชาติก็ยังเค็มสุดๆ ซะอีกต่างหาก

Kia Ora New Zealand 2 - 11 ธ.ค. 49

จุดหมายปลายทางท่องเที่ยวงวดนี้คือนิวซีแลนด์ เกาะใต้ ใช้เวลาทั้งหมด 10 วัน แก๊งค์ทัวร์ประกอบด้วย เรา จุ๋ย หมอปุ้ม เดินทางโดยสารการบินสิงคโปร์แอร์ไลน์ เรากะหมอปุ้มออกเดินทางจากบ้านตั้งแต่ไก่โห่ 10.30 น. มีครอบครัวหมอปุ้มมาส่งด้วยความเป็นห่วง กว่าจะเดินทางได้เครื่องบินก็ delay ไปประมาณ 1 ชั่วโมง คือ 17.30 น. ทำให้จุ๋ยหัวหน้าทัวร์ของเราเครียดเล็กน้อยเพราะกลัวจะต่อเครื่องที่สิงคโปร์ไม่ทัน แต่อีก 2 สาวไม่ได้คิดอะไรมากเพราะเพิ่งเคยขึ้นเครื่องบินไปต่างประเทศกันหนแรก เลย enjoy eating กันสุดฤทธิ์ (กว่าจะไปถึงเสริฟอาหาร 3 รอบ) และน้องแอร์ฯ ก็หน้าตาจิ้มลิ้มกันทั้งนั้นถึงสิงคโปร์ตอน 20.30 น. วิ่งกันตุ้บตั้บไปเช็คตั๋วขึ้นเครื่อง เที่ยวนี้เห็นมีคนไทยแค่ 2 – 3 คน ไม่เจอกรุ๊ปทัวร์อย่างที่คิด ทีแรกเราตั้งใจจะหลับเอาแรงเยอะๆ แต่ก็เมื่อยขามากจนนอนไม่หลับ แถมยังต้องฟังคนนั่งขนาบข้างกรนกันอย่างน่าหมั่นไส้ กว่าจะถึงที่หมาย Christchurch ก็ตี 5 (11.00 น. นิวซีแลนด์)

ทีลอซู-ทีลอเร (Picture)

ทีลอเร



ห้วยหินแดง

ทีลอซู-ทีลอเร (Part V)

ค่ำคืนที่หนาวเหน็บผ่านไป พวกเราทั้ง 8 พากันไปมุงกันที่โต๊ะในโรงอาหารกันแต่เช้าตรู่ รอให้พี่แสงพาไปถ่ายรูปจุดที่ ททท. ใช้ถ่ายภาพน้ำตกลงวารสาร ซึ่งต้องปีนเขาที่อยู่ด้านตรงข้ามกับน้ำตก เราได้แต่ถอนใจเพราะเจอทางชันอีกแล้ว นอกจากนี้ยังต้องปีนหน้าผาหินขึ้นไปจึงจะมองเห็นน้ำตกฝั่งตรงข้ามอยู่ลิบๆ พี่แสงก็ช่างไม่บอกกันเลยว่าช่างภาพ ททท. เขาให้เลนซ์ซูมสุดยอด ต่างกับกล้อง x2 ของเราดั่งฟ้ากับเหว แต่อย่างไรก็ตามก็สนุกสนานกันไปกับการถ่ายรูปหมู่กันจนหายเหนื่อย

หลังจากนั้นก็เดินทางกลับรีสอร์ท ยัยหมอปุ้มจะเมารถอีกหรือเปล่าเราก็ไม่ได้สนใจเพราะหลับเกือบตลอดทาง มาถูกปลุกให้ลงไปเที่ยวถ้ำตะโค๊ะบิใกล้ๆรีสอร์ท ซึ่งมีไกด์ตัวจิ๋ว ชั้น ป. 3 – 4 พาเข้าไป ภายในถ้ำกว้างขวาง แบ่งออกเป็น 2 ส่วน ส่วนบนพื้นค่อนข้างเรียบเป็นที่นั่งกรรมฐานของพระธุดงค์ ส่วนล่างว่ากันว่าเคยเป็นที่อยู่ของพวกคอมมิวนิสต์และใช้เก็บเสบียง อาวุธ เด็กๆ บอกว่าในถ้ำมีงูเจ้าที่ตัวใหญ่ 2 ตัว เลยผวาคอยมองตามซอกหินข้างทางบ่อยๆ ถ้ำด้านล่างนี่มีหินงอกหินย้อย ที่ไกด์น้อยบอกว่าเหมือนทีลอซู ทีลอเรจำลอง (ไม่เห็นจะเหมือนเลย) กลับไปกินข้าวเที่ยงที่รีสอร์ทแล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าเตรียมกลับ

พี่ศรีมาส่งพวกเราเพื่อรับตั๋วรถทัวร์ที่สถานีขนส่งแม่สอด หลังจากพาแวะน้ำตกพาเจริญ จากนั้นก็ไปแวะซื้อของที่ตลาดริมเมยตอนเกือบปิดตลาด ทำให้เราได้โอกาสซื้อของฝาก (ของคล้ายๆ กับที่หาดใหญ่) กับถามหาถั่วแป๊ะยีที่แม่สั่งซื้อ ซึ่งต้องไปเถียงกับคนขายตั้งนานเพราะที่นี่เรียกว่าถั่วแป๊ะจ่อ แถมยังก็มีถั่วแป๊ะหล่อที่ชื่อเหมือนกันอีก แต่ก็ซื้อของได้ไม่นาน เพราะยัยหมอปุ้มที่นั่งรถผ่าน 1,219 โค้งอีกครั้งทำท่าจะพับอยู่ตรงนั้น เลยต้องหิ้วมานั่งพักบนรถ อาหารเย็นนี้พี่ศรีพาพวกเราไปร้านอาหารที่สมเด็จพระเทพฯ เคยเสด็จมาทรงเสวย ชื่อร้าน ข้าวเม่าข้าวฟ่าง ร้านนี้ตกแต่งแบบธรรมชาติ มีต้นไม้ใหญ่ มีกล้วยไม้ ดอกไม้ประดับทั่วร้าน ในบึงน้ำยังปลูกบัวกระด้งอีกด้วย พวกเราไปถึงสถานีขนส่ง 21.00 น. หลังจากร่ำลาพี่ๆ IBM ขึ้นรถคนละคันแล้ว ก็มุ่งหน้ากลับกรุงเทพฯ อย่างสวัสดิภาพ

ทีลอซู-ทีลอเร (Part IV)

วันรุ่งขึ้นต้องปลุกตัวเองตั้งแต่ตี 5 เพราะจะไปดูพระอาทิตย์ขึ้นที่ดอยหัวหมดกัน อากาศตอนเช้าเย็นนิดหน่อย และมีหมอกเต็มไปหมด ดอยหัวหมดเป็นเนินเขาหัวโล้นแทบไม่มีต้นไม้ขึ้น ท้องฟ้ามีเมฆมากจนคิดว่าไม่น่าเห็นพระอาทิตย์ ซึ่งก็จริงดังคิด แต่ทุกคนก็ไม่เสียเที่ยวงัดเอากล้องมาถ่ายรูปกันอย่างเมามัน หลังจากกลับมาที่รีสอร์ทก็ได้เวลาอาหารเช้าก่อนจะล่องแพไปที่ทีลอซู ครั้งนี้ไม่ต้องผ่านแก่งเราจึงพกกล้องไปด้วยอย่างมั่นใจว่าไม่เปียกแน่ ระหว่างทางมีน้ำตกให้เห็นประปราย ที่ใหญ่หน่อยก็เป็นน้ำตกทีลอจ่อ น้ำตกสายฝนที่ละอองน้ำสะท้อนกับแสงอาทิตย์เห็นเป็นสายรุ้งสวยมาก ส่วนที่เป็นหน้าผาริมน้ำส่วนใหญ่จะมีน้ำหยดลงมาและมีตะไคร่น้ำกับพวกกล้วยไม้เกาะอยู่จนเขียวครึ้มไปหมด ด้านบนหน้าผาก็เต็มไปด้วยต้นจันทน์ผา แหงนมองไปจึงเห็นแต่หินปูนสีขาวตัดกับท้องฟ้าสีเข้ม บางครั้งก็มีฝูงลิงมาให้เห็น พวกเราแวะขึ้นฝั่งที่บ่อน้ำพุร้อน เลยลงไปแช่หัวเข่าที่ใช้งานหนักตั้งแต่เมื่อวานจนรู้สึกดีขึ้น ผ่านผาเลือดที่เนื้อหินเป็นสีน้ำตาล พี่แสงบอกว่าบางเดือนจะมีน้ำไหลออกมาจากหน้าผาเป็นสีแดงคล้ำ เอาไปกินบำรุงร่างกายได้ ซึ่งเราคิดว่าน่าจะเป็นพวกธาตุเหล็กมากกว่า ขึ้นจากแพและกินข้าวเที่ยงกันที่เขตอนุรักษ์พันธุ์สัตว์ป่าผาเลือด จากนั้นรถ vego เจ้าเก่าก็พาเราลุยทางดินลูกรัง (โชคดีมากที่นั่งหน้า) ประมาณ 7 กม. คนที่นั่งด้านหลังจะได้รับแจก mask แล้วจะเอาอะไรคลุมหัวคลุมตัวกันก็ตามสะดวก พี่ศรีคนขับบอกว่ารถจะวิ่งได้หลังหน้าฝนช่วงเดือน ธค. แต่ปีนี้ฝนน้อยเลยเปิดให้รถวิ่งได้ช่วงเดือน พย. เส้นทางที่นี่นับว่าสุดยอดคือชันและแคบแถมยังฝุ่นฟุ้ง แน่นอนหมอปุ้มเจ้าเก่าก็เวียนหัวอีกเช่นเคย กว่าจะไปถึงทีลอซูพวกที่นั่งข้างหลังก็มีสภาพใกล้เคียงกับหมูชุบแป้งโกกิสีตุ่นๆ ถัวเฉลี่ยกับความลำบากของพวกผู้หญิงตอนไปฉี่ในป่าก็แล้วกัน


ทางทัวร์กางเต้นท์รอพวกเราไว้เรียบร้อยแล้ว หลังจากรอให้หมูโกกิทั้งหลายล้างเนื้อล้างตัวกันเสร็จ พวกเราก็พากันเดินไปที่น้ำตกทีลอซู โชคดีที่ทางไม่ชันและระยะทางแค่ 1.5 กม. ขนาดไม่ใช่หน้าฝนที่น้ำเยอะๆ ที่น้ำไม่ไหลลงมาพร้อมกันหมด มองเห็นแค่เป็นน้ำหลายสายเทลงมาจากหน้าผา น้ำตกทีลอซูก็ยังยิ่งใหญ่อลังการมากๆ มีป้ายบอกไว้ว่าสูงถึง 400 เมตร และกว้างขนาดสนามฟุตบอลหลายสนามต่อกัน พวกเราแวะถ่ายรูปตามชั้นต่างๆของน้ำตก กว่าจะรวมตัวกันให้พี่แสงพาปีนสูงขึ้นไปก็นานโขอยู่

ขากลับแวะถ่ายรูปบัวผุดที่ขึ้นอยู่ตามทางเดิน แล้วก็ไปอาบน้ำที่ต่อท่อมาจากน้ำตก หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ พวกเรากับพี่ๆ IBM ที่เริ่มสนิทกันมากขึ้นก็ออกมานั่งคุยกันหน้าเต้นท์ มีพี่แสงหรือพ่อรพินทร์ของพวกเรามานั่งคุยด้วย ฟังแกเล่าประสบการณ์เป็นคนนำทางกันเพลิดเพลิน จนง่วงจึงได้แยกย้ายกันไปนอน

ทีลอซู-ทีลอเร (Part III)

พวกเราทั้ง 4 คน คนนึงเดินสบายๆ พลางกินขนมที่ถือมาเป็นเสบียงไปเรื่อยๆ คนนึงก็มีเอ็นโดฟรินกับอะดรีนารีนในเลือดสูงจนน่าถีบ อีกคนใช้ไม้ค้ำพยุงร่างอย่างสุดแสนจะรันทด พลางนึกดังๆ ว่ากูไม่มาอีกแล้วว้อย ส่วนที่เหลือคือเราได้แต่ทำตาปริบๆ เหนื่อยจนพูดไม่ออก นึกถึงเพลง “ชั้นมาทำอะไรที่นี่.....” ของป๋าเบิร์ดขึ้นมาติดหมัด

ผ่านไป 2 ชั่วโมง ก็เริ่มเดินได้เรื่อยๆ เพราะทางไม่ค่อยชันแล้ว (แต่ยังเป็นทางขึ้นอยู่.......ฮ่วย) หรือว่าแรงเริ่มอยู่ตัว หรือว่าจะชินกับความเหนื่อย หรือว่าอะไรก็ช่างมันเหอะ ในที่สุดเราก็ไปสมทบกับคนอื่นๆ ที่รวมกลุ่มรออยู่ เจอหมอปุ้มนั่งหน้าแฉล้มกับแก๊งค์ IBM เลยบอกว่ากลับไป รพ. จะแฉให้หมดว่าเดินตามหนุ่มๆ ที่ไหนก็ไม่รู้ไปลิ่ว ทิ้งกันเฉยเลย แล้วก็อวดรูปที่ถ่ายระหว่างทาง หลังจากพักยัยหมอปุ้มก็เลยต้องทนเดินช้าๆ กับกลุ่มพวกเรา เดินไปได้ไม่นานก็แวะพักถ่ายรูปที่น้ำตกห้วยหินแดง ซึ่งค่อนข้างสวยและมีหลายชั้น ที่เรียกห้วยหินแดง เพราะลักษณะหินมีสีแดง แต่มองไม่ค่อยเห็นเพราะมีตะกอนและตะไคร่น้ำเกาะอยู่ พวกเรามาถึงเป็นพวกแรกๆ เลยได้ถ่ายรูปกันนานจุใจ พวกพี่ IBM ที่จ้ำตามควายกันตั้งแต่ทีแรกก็ผ่อนฝีเท้ารอๆ อยู่บ้างเพราะเห็นประโยชน์ของพวกเราที่น้ำตกห้วยหินแดง คือ ใช้พวกมันถ่ายรูปได้ ส่วนพี่แสงที่ต้องคอยดูกลุ่มพวกเราก็นั่งเหลาไม้ไผ่ เป็นไม้ค้ำ แก้วน้ำ และช้อนคนกาแฟไปพลางๆ ได้หลายสิบอัน

ต้นไม้ในป่าที่เดินกันมามีไม่ค่อยมาก ผิดกับสองฟากของแม่น้ำที่พวกเราล่องแพกันมาเมื่อวาน ส่วนใหญ่จะเป็นต้นไผ่ สาบเสือ ต้นปรงที่ขึ้นกระจัดกระจาย ต้นตะเคียนที่ถูกฝานเปลือกลำต้นออกแล้วเผาเป็นรอยไหม้ดำ ซึ่งพี่แสงบอกว่าเขาเอายางมันไปทำไต้จุดไฟ ต้นไม้อื่นๆ ก็เป็นต้นเล็กๆ สูงประมาณเอวที่ไม่ค่อยรู้จักชื่อ ต้นไม้ที่น่าสนใจที่สุดเห็นจะเป็นต้นซ่าน (น่าจะเป็นภาษาพื้นเมือง) ลักษณะเด่นของมันคือมีลำต้นสีน้ำตาลเข้มผิดกับต้นไม้อื่น ลูกสีเขียวขนาดประมาณแอปเปิ้ล พี่แสงบอกว่าผู้หญิงกินลูกของมันเข้าไปแล้วจะหน้าอกใหญ่ขึ้น แต่ต้องกินลูกที่มีขนาดเท่ากัน 2 ลูก ซึ่งพวกเราก็ตั้งชื่อให้ใหม่ว่าต้นอึ๋มเรียบร้อยแล้ว

กว่าจะพ้นเขตป่า พวกเราก็ต้องลอดดงหนามไผ่ซึ่งดันมาขึ้นเตี้ยๆ (กว่าเรา) แต่คงมีคนลอดมาเยอะแล้ว มันก็เลยมีลักษณะเป็นซุ้มโค้ง ทอดยาวไปสัก 100 เมตร สูงบ้างเตี้ยบ้าง พอพ้นออกไปก็เป็นทุ่งนา หมู่บ้านกระเหรี่ยง และไร่พริก พอตะโกนถาม(เพราะอยู่รั้งท้าย) ว่านี่พริกกะเหรี่ยงใช่มั๊ย ก็ได้ยินเสียงตะโกนตอบมาว่าให้ลองชิมดูสิ จากนั้นก็เดินกันอีกเป็นกิโลก็ถึงที่หมาย โดยมีส้มโอและโค้กเย็นๆ เตรียมไว้รอรับ ปริญญ์ซึ่งยังระรื่นอยู่นั่นเองก็กำหนดการลอยกระทงต่อไปในค่ำคืนนี้อย่างไม่มีเหน็ดเหนื่อย

ขากลับพวกเราแวะตลาดอุ้มผางเพื่อซื้อกระทงกัน โดยไม่รู้ว่าทางรีสอร์ทเตรียมกระทงไว้ให้ลอยในแม่น้ำด้านหลังเรียบร้อยแล้ว พวกเราตกลงใจจ่ายค่ารถเพิ่มเพื่อไปเที่ยวงานลอยกระทงใน อ. อุ้มผาง (ห่างจากรีสอร์ทประมาณ 3 กม.) หลังจากอาบน้ำอาบท่าจนรู้สึกสดชื่นแล้ว ขบวนลอยกระทงก็พากันไปยังวัดประจำอำเภอ สถานที่จัดงานลอยกระทง ภายในงานก็มีกิจกรรมการแสดงของเด็กๆ ประกวดกระทง ดึกๆ จึงจะมีประกวดนางนพมาศ หลังจากไหว้พระกันแล้วพวกเราก็ไปหาซื้อโคมลอยมาจุด โดยสถานที่ลอยโคมอยู่ห่างจากวัด ต้องเดินผ่านหมู่บ้านที่ตามทางเดินจะมีเสาไม้ไผ่ปักเทียนเป็นระยะ บางบ้านจะจุดเทียนไว้ตรงบันไดขึ้นบ้านแต่ละขั้นดูสวยมาก โคมที่พวกเราซื้อมา 12 บาท พอไปถึงสถานที่จุดมีร้านขายแค่ 10 บาท ตัวโคมเป็นถุงพลาสติกลายขวาง หลายสี ใบใหญ่ประมาณถัง 100 ลิตร ปากถุงมีลวดขึงเป็นโครงรูปวงกลม และมีลวดเกี่ยวจากโครงมาที่แกนไม้ตรงกลาง 4 ด้าน ที่รูของแกนไม้จะใส่เชื้อเพลิงไว้ อุดด้วยเชือกขาวที่ใช้จุดไฟ เมื่อจุดแล้วควันจะลอยเข้าไปในถุงทำให้มันพองออกเรื่อยๆ หลักการเดียวกับบอลลูน ต้องใช้ 2 คนจับให้ถุงกางออก พอควันเข้าไปเต็มที่แล้วจึงค่อยปล่อยให้โคมลอยขึ้นไป โคมลูกแรกๆ พวกเรายังไม่ชำนาญ พอปล่อยก็ลอยขึ้นไปนิดนึงแล้วก็หล่นลงมาอีก ต้องไปจับมาทำให้พองใหม่ ทีแรกแบ่งคนเป็น 3 พวกอยู่ดีๆ คือ คนจุดโคม คนถ่ายรูป และคนดู แต่พอโคมไม่ลอยขึ้นก็เฮกันเข้ามาช่วยจับ พอโคมลอยขึ้นไปแล้วก็ต้องวิ่งหลบเชื้อเพลิงที่หล่นลงมาใส่กันอย่างวุ่นวายอีก

ขณะที่กำลังถ่ายรูปกันอย่างสนุกสนาน อยู่ๆ เอกกับปริญญ์ก็โวยวายขึ้นมา เพราะเอกวานปริญญ์ถ่ายรูปตอนปล่อยโคม แต่พอย้อนกลับมาดูรูปที่ถ่าย แทนที่จะมีรูปเอกคนเดียว กลับมีเงาคนอีกคนที่ค่อนข้างชัดติดมาด้วย ก่อนที่จะเข้าสู่โหมดสยองขวัญ พี่ซวงก็สรุปว่าเป็นเพราะตั้งกล้องแบบ auto และมือสั่นขณะถ่าย รูปก็เลยเป็นภาพซ้อน ส่วนกล้องคนอื่นๆ รวมทั้งเราที่ตั้ง flash อยู่แล้วจะไม่เป็น เจ้าของกล้องที่หน้าซีดอยู่เลยรู้สึกดีขึ้น หลังจากปล่อยโคมกันจนหมด แต่ความมันยังคงค้างอยู่ พวกเราเลยซื้อโคมไปจุดต่อหลังลอยกระทงที่รีสอร์ท พวกพี่ๆ IBM ที่ไม่คิดจะลอยกระทงก็แยกเข้าห้องไป ส่วนพวกเราเดินตามพี่แสงไปลอยที่แพไม้ไผ่ริมแม่น้ำหลังรีสอร์ท มองไปยังท้องฟ้าไกลๆ เห็นโคมลอยเรียงเป็นแถวสวยมาก

ทีลอซู-ทีลอเร (Part II)

ไปถึงน้ำตกทีลอเรประมาณ 16.00 น. เป็นน้ำตกที่ไม่เหมาะจะเล่นมากๆ อยู่ริมแม่น้ำที่แพล่อง ถ้าจะเล่นน้ำต้องปีนขึ้นไปบนก้อนหินใต้น้ำตกที่มีขนาดไม่ใหญ่มาก ส่วนเลหรือหน้าผา เป็นก้อนหินเล็กๆ กว้างยาวประมาณ 1 x 1.5 เมตร ยื่นออกมาจากน้ำตกนิดนึง พวกเราเลยได้แต่ถ่ายรูปอยู่ในแพ คิดว่าถ้าเป็นหน้าฝนมีน้ำเยอะๆ คงสวยมาก

ที่พักของเราเป็นที่ราบริมน้ำ ก่อนถึงน้ำตกประมาณ 500 เมตร ขากลับจากน้ำตกเลยเป็นเรื่องลำบากของไกด์ เพราะต้องพายทวนน้ำ แถมยังมีตัวอ้วนๆ อยู่ในแพตั้ง 8 คน (ยัยปริญญ์หนักน้อยที่สุดคงเกือบ 50 กก.) เมื่อแพโดนน้ำพัดวนไปวนมาหนักเข้า พี่แสงเลยต้องพายไปใกล้ๆ ฝั่ง ตรงน้ำตื้น เอาเชือกผูกแพแล้วเดินลุยน้ำลากไป พอพ้นส่วนที่เป็นหน้าผาริมน้ำ ก็ปล่อยให้พวกเราเดินกลับที่พัก

พวกเรากลับถึงที่พักเป็นพวกแรกเพราะคนอื่นมัวแต่เล่นน้ำตกหรือก็ถ่ายรูปกันอยู่ เลยรีบชวนกันไปอาบน้ำที่ยังใสน่าอาบ ตอนนั้นช้างที่ใช้ขนสัมภาระมาบ้างแล้ว และที่โชคดีคือตอนล่องแพกลุ่มของเราไปกันช้าเลยไม่ทันช้าง ทำให้ต้องใช้แพเปล่าขนของมาให้ ข้าวของของพวกเราเลยมาถึงก่อนช้างที่ใช้เวลาเดิน 5 ชั่วโมง แล้วยังได้แพมาแทนลำที่รั่วไปอีกด้วย

อาบน้ำเสร็จก็กลับเข้าเต้นท์จัดข้าวของ เราได้เต้นท์ใหญ่นอนกัน 3 สาว ในเต้นท์มีถุงนอนกับหมอนเป่าลมให้คนละชุด อาหารเย็นเป็นผัดผักกูดที่พวกเราช่วยกันเก็บระหว่างพักล่องแพ เลยได้รู้ว่าผักกูดต่างกับเฟิร์นตรงที่ ผักกูดมีลำต้นสีดำก่อนจะเป็นก้านใบ (เหมือนต้นปรง) ส่วนเฟิร์นมีก้านใบโผล่ออกมาจากดินเลย ตอนเก็บก็โดนกำชับให้ดูดีๆ และเลือกเก็บใบอ่อนที่หงิกๆเป็นลานนาฬิกา เพราะถ้าเก็บได้เฟิร์นไปแทน กินแล้วจะท้องเสีย ซึ่งเราเก็บได้ต้น สองต้นก็เริ่มสยองเพราะเกือบทุกต้นจะมีแมงมุมขายาวทำรังอยู่ ถึงจะดูไม่น่ากลัว แต่เนื่องจากปริมาณมันเยอะ เลยถอดใจเดินกลับมานั่งในแพ ดูพี่ไกด์เก็บทีละเป็นหอบๆ

เสร็จจากอาหารเย็น ก่อนจะนอนก็ต้องเดินลุยป่าด้านหลังเต้นท์ ไปฉี่ แล้วก็ภาวนาว่าตอนกลางคืนอย่าได้ปวดฉี่เลย เพราะกว่าจะได้ที่เหมาะๆ ต้องเดินผ่านทุ่งหญ้าสูงท่วมหัว แต่คืนนั้นก็ผ่านไปได้ด้วยดี และถึงเต้นท์ของพวกเราจะอยู่ใกล้แม่น้ำมากที่สุดแต่ก็ไม่หนาว แถมยังมีเสียงน้ำไหลคอยกล่อมอีก ทำเอาเราหลับรวดเดียวถึงเช้า ตื่นขึ้นมาได้ยินเสียงเพื่อนร่วมเต้นท์บ่นว่าปลุกไปฉี่เป็นเพื่อนก็ไม่ยอมตื่นเลย

พูดถึงห้องน้ำธรรมชาติแล้ว คุณนายปริญญ์ของเราเนี่ยสมกับเป็นนักอนุรักษ์ เพราะเวลาเจ๊จะฉี่ต้องตักน้ำไปราดและเก็บกระดาษทิชชู่ที่ใช้แล้วกลับมาด้วยทุกครั้ง ขณะที่เราและคนอื่นๆ ทิ้งกันเกลื่อนบริเวณที่ปฏิบัติการ และในตอนเช้าที่ไปอีกครั้งถึงได้รู้ว่าทางเดินสบายๆ ก็มีให้เดิน ไม่ต้องลุยหญ้าไปอย่างเมื่อคืน

อาหารเช้าเป็นข้าวต้มที่กินเข้าไปนิดเดียวเพราะห่วงถ่ายรูป โดยที่เราไม่รู้ว่าความยากลำบากรออยู่ข้างหน้า ไปแวะถ่ายรูปกับช้างที่ขนสัมภาระมาให้อย่างลังเล เพราะเราใส่เสื้อสีแดงแปร๊ด (ไม่แน่ใจว่ามันจะมีสัญชาติญาณควาย – ขวิดของแดง หรือเปล่า) แต่เชื่อว่าช้างพวกนี้ค่อนข้างชอบแกล้งคนทีเดียว เพราะเมื่อวานตอนอาบน้ำ มันก็มายืนกินน้ำอยู่ใกล้ๆ พอขึ้นจากน้ำและเช็ดตัวจนแห้งแล้วยืนมองตากันไปมา (ระหว่างคนกับช้าง) มันก็เอางวงดูดน้ำแล้วม้วนเข้าไปในปาก ทำแก้มป่องๆ เหมือนกำลังจะพ่นน้ำใส่ จนยัยหมอปุ้มร้องหวีดว้ายพอน่ารัก เพราะหนุ่มๆ IBM อาบน้ำอยู่แถวนั้นด้วย แต่เสร็จแล้วมันก็พ่นน้ำใส่ปากตัวเอง พร้อมทั้งเหล่มองอย่างสะใจที่ได้แกล้งคน (ว่าเข้านั่น)

มาถึงกำหนดการสุดหินของทริปนี้แล้ว นั่นคือการเดินกลับหมู่บ้านเซปะหละ ระยะทาง 28 กม. (ไกลสุดในชีวิตเลยเนี่ย) แถมตอนช่วงแรกเป็นการเดินขึ้นเขาที่ค่อนข้างชัน แค่ 10 นาทีแรกเราก็หอบแฮ่ก จนอยากปลอมตัวเป็นสัมภาระติดไปกับช้าง จาก 32 คนที่ทยอยกันเดิน ก็ค่อยๆ ทิ้ง ห่างไปเรื่อยๆ บางคนหยุดนั่งพักหน้าซีดจนต้องแบ่งยาดมให้ กลุ่มเรา 8 คน ก็มีเรากับเอก ที่ท่าทางจะ BMI มากกว่าเพื่อน รั้งท้ายอยู่ เอ๋มาคอยดูแลปิดท้ายขบวน จนในที่สุดเอกต้องใช้ไม้ค้ำ ส่วนเรากลัวว่าไม้จะมาเป็นภาระมากกว่าเลยไม่เอา ก็เดินๆ หยุดๆ ไปเรื่อย ส่วนยัยหมอปุ้มพออุ่นเครื่องได้ก็เดินลิ่ว และส่งเสียงเร่งมาเป็นระยะ จนเรารำคาญต้องบอกให้เดินไปล่วงหน้าไม่ต้องรอ ยัยปริญญ์เดินไปได้ระยะนึงหันกลับมาเพื่อน พ.ป. หายหัวกันไปหมด เลยต้องเดินกลับมาตาม พร้อมทั้งร้องเพลงให้กำลังใจและวิ่งไปมาอย่างร่าเริงจนน่าหมั่นไส้ว่าคุณเธอไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหนกันฟะ

ทีลอซู-ทีลอเร 24 - 29 พ.ย. 47 (Part I)

พวกเราประกอบด้วย เรา หมอปุ้ม และแก๊งค์ 6/4 มีปริญญ์ เอก (ไพศาล) เอ๋ (วีระศักดิ์) รวมเป็น 5 คน เดินทางด้วยรถทัวร์กรุงเทพฯ-แม่สอด ต่อด้วยบุญล่ำทัวร์ ค่าใช้จ่ายทั้งหมด 4,590 บาท/คน

เราออกเดินทางเย็นวันที่ 24 พ.ย. เวลา 18.00 น. นัดหมอปุ้มไว้ที่ท่ารถตู้ ก่อนจะเดินทางไปที่สถานีขนส่งหมอชิต 2 ซึ่งกว่ารถจะออกก็ 21.00 น. เลยถือโอกาสไปกินข้าว (รอบ 2) ระหว่างรอเวลา โดยหารู้ไม่ว่ารถทัวร์แวะให้กินข้าวรอบดึกด้วย พวกเราไปถึงสถานีขนส่งแม่สอดกันตอนตี 4 กว่าจะไปถึงได้ก็ผ่านด่านตรวจคนเข้าเมืองเป็นระยะ ทำให้หมอปุ้มเกิดอาการเซ็งเพราะไม่ได้พกบัตรประชาชนมาด้วย และคนนั่งข้างๆ (เราเอง) ก็คอยแซวให้ร้องเพลงชาติอยู่ร่ำไป หลังจากที่รถไปถึงสถานีขนส่งแม่สอด (ดันมี 2 แห่ง) พวกเราก็ไปลงกันที่ขนส่งเก่าซึ่งอยู่สุดสายจริงๆ และเป็นที่โล่งกว้าง แถมยังหนาวเหน็บ พวกที่ลงมาด้วยกันประมาณ 10 คน ส่วนใหญ่จะเป็นนักท่องเที่ยวก็ได้แต่มองหน้ากันว่าสงสัยจะมาผิดที่เพราะมืดมาก หลังจากโทรไปหลายเบอร์ เอ๋ก็ติดต่อให้พี่ศรีคนขับรถที่ไปรอพวกเราอยู่ที่ขนส่งใหม่ มารับจนได้

สรุปแล้วงวดนี้ทางบุญล่ำทัวร์จัดกลุ่มอื่นมารวมกับพวกเราอีก 3 คน เป็น 8 คนพอดี กว่าพวกพี่ๆ (ที่ทีแรกนึกว่าเป็นสาวเอ๊าะๆ) อีก 3 คนจะมาก็เกือบตี 5 ในกลุ่มเลยมีแต่เรา หมอปุ้มและปริญญ์เป็นผู้หญิงอยู่ 3 คน ทำให้ได้นั่ง รถไปข้างหน้า ส่วนหนุ่มๆ ทั้ง 5 คนที่เหลือ ต้องสัมผัสกับลมหนาวกันอยู่ท้ายรถ

พูดถึงผู้ชาย พ.ป. ในกลุ่มเรา ทีแรกก็หนักใจเหมือนกัน (เนื่องจากรู้จักหนุ่มๆ 6/4 แต่ละคนไม่ค่อยธรรมดาทั้งนั้น) เพราะไม่เคยเจอกันมาก่อน แต่เห็นท่าทางเรียบร้อยก็เบาใจ และท่าทางจะพึ่งพาได้ (คงแบกหมอปุ้มไหว)

Toyota Vego พาพวกเราไปยังบุญล่ำรีสอร์ทที่ อ.อุ้มผาง ผ่าน 1,219 โค้ง พี่ศรีขับรถค่อนข้างเร็ว จากเส้นทางที่ลาดชัน และคดโค้งทำให้หมอปุ้มอ้วกอีกเช่นเคย ขนาดกิน dimen ไปตั้ง 2 เม็ดก็ยังสู้ไม่ไหว ดีที่ยังมีแวะพักกลางทางให้ร่างกายปรับตัวบ้าง (คนอื่นๆ เลยถือโอกาสถ่ายรูปกันอย่างหนุกหนาน) กว่าจะถึงรีสอร์ท ก็ 9.30 น. หมอปุ้มก็หมดสภาพ ทำท่าจะไปไม่ไหว แต่ด้วยเวลาที่จำกัด หลังจากที่เรากินข้าวเช้ากันแล้ว ก็ต้องเตรียมแยกเสื้อผ้าสำหรับไปค้างในเต้นท์ที่ทีลอเร โดยจะมีช้างขนตามไปให้ พอมาถึงนี่ถึงได้รู้ว่ามีกลุ่มอื่นๆ ที่จะไปพร้อมกันอีก รวมเป็น 32 คน

หลังจากพยุงหมอปุ้มโยนเข้าไปในรถอีกครั้ง พวกเราก็ไปกันที่หมู่บ้านปะหละทะเพื่อลงแพยาง หลังจากสัมภาษณ์พี่ๆ ทั้ง 3 คนแล้วก็ได้ความว่าทุกคนทำงานที่บริษัทคอมพิวเตอร์ IBM ชื่อพี่หนุ่ย พี่โจ้ และพี่ซวง
แพยางแต่ละลำนั่งได้ 10 คน มีพวกเรา 8 คนและคนพายหัว-ท้าย ซึ่งทีแรกนึกว่าจะได้พายเองเลยเอากล้องถ่ายรูปไว้กับสัมภาระ พอได้นั่งเฉยๆ เลยได้แต่มองวิวข้างทาง บ่อยเข้าก็เล่นซ่อนตาดำแทน ยัยหมอปุ้มตอนแรกนั่งด้านหน้า พอหลับไปได้ซักพักก็ฟื้นคืนชีพ ถึงแก่งที่เปียกน้ำก็ย้ายมาตรงกลางแพ

แก่งที่นี่เยอะกว่าที่ลำน้ำว้า แล้วก็มีบางแก่งที่สนุกๆ อย่างแก่งเลกะติ แก่งบันได แก่งหักศอก แก่งคนมอง ฯลฯ พี่แสงคนพายหน้า อายุ 44 แล้วแต่แข็งแรงมาก พาพวกเราผ่านแก่งได้อย่างไม่ทุลักทุเล แต่แพยางลำอื่นที่คนพายคงจะไม่ชำนาญเท่า เพราะหลังจากที่พวกเราได้ยินเสียงกรี๊ดดังมาก ก็ปรากฏว่าแพยางลำหน้าไปเกี่ยวกับต้นไคร้ (เป็นต้นไม้ใหญ่ขึ้นในน้ำได้) ส่วนสมาชิกในแพก็ยืนเกาะกันตามกิ่งต้นไคร้เป็นลิง แพของพวกเราเลยต้องรับสมาชิกเพิ่มอีก 2 คน

เมื่อถึงเวลาพักเที่ยงก็เริ่มรู้แล้วว่ากำลังจะลำบากเพราะไม่มีห้องน้ำเข้า พี่แสงที่ทำหน้าที่เป็นไกด์ด้วยบอกว่าตรงที่พักก็เป็นห้องน้ำธรรมชาติ (ซวยล่ะตู) และอาบน้ำในลำธาร กินข้าวเสร็จก็ขึ้นแพต่อ แต่ก็เหลือแก่งให้สนุกอีกไม่กี่แก่งแล้ว อย่างเช่นแก่งคนมอง จะเห็นเป็นหน้าผาที่บนยอดมีก้อนหินเป็นปุ่มๆ มองแล้วเหมือนคนนั่งมองอยู่ พอพายไปเรื่อยๆ เลยให้พี่แสงสอนภาษาพม่าให้ อย่างทีลอเร ที – น้ำ , ลอ – ไหลหรือตก , เล – หน้าผา คือมีหน้าผารองรับน้ำตก ทีลอจ่อ จ่อ – สายฝน ไหนๆ ก็ไหนๆ คนไข้พม่าเราเยอะ เลยถามว่ากินยาหลังอาหาร ต้องพูดว่าอะไร พี่แสงแกนึกอยู่นานแล้วก็บอกว่า “อ้อ-เหม่-หวี่-หลี” กินข้าว “อ้อ-เหม่-ต่า-ซี่” กินยา คือกินข้าวแล้วกินยา แต่ท่าทางแกไม่ค่อยสันทัดเท่าไหร่ เลยไม่ได้ถามอีก

แพร่-น่าน ล่องแก่งน้ำว้า (Picture)

พร้อมล่องแก่ง.........สู้โว้ยยยยยย


แพะเมืองผี
พระธาตุแช่แห้ง จ.น่าน
พระธาตุประจำปีเถาะ


พระธาตุช่อแฮ จ.แพร่
พระธาตุประจำปีขาล

แพร่-น่าน ล่องแก่งน้ำว้า (Part IV)

ที่สุดท้ายที่พาไปเที่ยว คือ พระธาตุช่อแฮ พระธาตุประจำปีขาล บังเอิญเราเกิดปีขาล ไกด์แนะนำว่าให้ซื้อผ้าแพร 3 สี เดินวนขวารอบพระธาตุ 3 รอบ แล้วเอาผ้าแพรพันรอบองค์พระธาตุจำลอง เป็นการบูชาพระธาตุ ไปที่ร้านขายของเขามีแบบ set เล็กใหญ่อีกต่างหาก แถมมีตุ๊กตาที่ไม่ค่อยเป็นเสือ ในฐานะเด็กศิลปากรเลยไม่ค่อยอยากอุดหนุนงานปั้นหยาบๆ ง่ะ ทัวร์เรานอกจากเราแล้วมีพี่เปิ้ลอีกคนที่เกิดปีขาล เลยมี 2 คนถือผ้าแพรวนรอบพระธาตุให้คนอื่นรู้ว่าอีนี่เกิดปีขาลกัน มันยากตอนที่เอาผ้าแพรพันพระธาตุจำลอง เพราะอยู่สูง เอื้อมก็ไม่ถึง แถมต้องพันรอบอีกต่างหาก เหน่งต้องมาช่วยจับผ้าให้ ไม่รู้ว่ากุศลของเราจะถูกแบ่งไปด้วยหรือเปล่า ที่จริงน่าจะอธิษฐานถวายเหน่งไปพร้อมผ้าแพร เผื่อพระธาตุชอบของดำๆ แล้วเหน่งก็เลยต้องยืนคอยช่วยพี่เปิ้ลผูกผ้าอีกคน แล้วก็ดั๊นมาผูกองค์เดียวกัน ทั้งที่พระธาตุจำลองมีทั้ง 4 ทิศ แต่พวกเราเริ่มเดินแล้วมาครบรอบตรงนี้ จะเลยไปอีกเดี๋ยวเป็น 3 รอบครึ่ง ย้อนกลับไปก็เวียนซ้ายผิดหลักการอีก เห็นพี่เปิ้ลถวายชุดใหญ่แล้วก็เลยทักว่านี่เราห่างกัน 12 ปีเชียวเหรอ ต้องรีบทักก่อนกลัวพี่เปิ้ลจะว่า อ้าว พจก็อายุเท่าพี่หรอกเหรอ จะแป่ว..ว

จากนั้นก็ไปเซียมซี จะว่าเซียมซีก็ไม่เชิงเพราะเป็นการควานตัวเลขเอาจากในบาตร วันนี้เสี่ยงรอบ 2 แล้ว ครั้งแรกที่พระธาตุแช่แห้ง ว่าไม่มีโชค เป็นความจะแพ้ เนื้อคู่ไม่มี....แย่มาก เลยทิ้งใบเซียมซีไว้แถวนั้นแหละ งวดนี้ดีกว่านิดนึง ว่าเนื้อคู่ยังไม่เจอ...เฮ้อ ออกมาจากโบสถ์ เขาฮือฮา 12 ไม้วัดกัน ไม้วัดก็เป็นไม้ระแนงอันเล็กๆ เนี่ยแหละ ยาวประมาณ 2.5 เมตร มีทั้งหมด 12 อัน ปลายข้างหนึ่งมียางรัดไว้ ใช้วัดผลคำอธิษฐาน ก็คือ ต้องไปอธิษฐานที่อาศรมพระเจ้าทันใจ (อยู่ติดกัน) พระเจ้าทันใจเป็นพระพุทธรูปองค์หนึ่งประมาณว่าอธิษฐานแล้วเห็นผลทันใจ ไม่เกี่ยวกับ บ. โอสถสภาเต็กเฮงหยูแต่อย่างใด ก่อนอธิษฐานต้องกางแขน 2 ข้างออก วัดความยาวจากปลายนิ้วด้านหนึ่งไปจดปลายนิ้วของแขนอีกข้างหนึ่ง โดยเลื่อนยางรัดมาตรงปลายนิ้วที่วัดได้ หลังอธิษฐานเสร็จก็มาวัดซ้ำ ถ้านิ้วมือเลยยางรัดไป หรือแขนยาวกว่าเดิม แปลว่า อธิษฐานแล้วได้สมหวัง แต่ถ้าปลายนิ้วไม่ถึงยางรัดก็ไม่สมหวัง เรากับหมอปุ้มไปเล่น เอ๊ย อธิษฐานกัน 2 คน นึกตั้งนานว่าจะอธิษฐานอะไร เพราะไม่มีอะไรที่อยากได้เป็นรูปธรรมและทันที ก็เลยมั่วนิ่มอธิษฐานว่าขอให้มีแต่ความสุขตลอดไป (มานึกดูแล้วรู้สึกว่าโง่สุดๆ น่าจะของให้ฉลาดหรือว่ารอยหยักในสมองเพิ่มขึ้น) ไปวัดใหม่อีกครั้งปรากฏว่าเท่าเดิม แสดงว่าให้หาเอาเอง (มั๊ง) ส่วนของยัยหมอปุ้มไม่รู้ขออะไรแต่วัดได้ยาวกว่าเดิม ก็คงสมหวัง หวังว่ามันคงไม่ขอให้เราขึ้นคานเป็นเพื่อนมันนะ พวกจุ๋ยยืนคอยอยู่เห็นเราหน้าบาน 5 กลีบไป เลยพากันแซวว่า ขอให้ได้แฟนแล้วสมหวังล่ะสิ เลยปล่อยให้มันเข้าใจกันไปเอง ส่วนหมอปุ้มก็คงงงว่าวัดแล้วได้เท่าเดิมทำไมระรื่นนัก ตอนที่กลับไปที่รถเดินลงบันไดชัน ปรากฎว่าไกด์ทิพย์ตกบันไดไป 2 – 3 ขั้น ก้นกระแทกเลย แถมปวดประจำเดือน ยัยหมอปุ้มเลยให้ Brufen ไปกิน เลยแซวไกด์ว่าอธิษฐานขอเตะไกด์ตกบันได เห็นผลทันตา

ออกจากวัดก็เริ่มเดินทางกลับ อาหารย่อยพอดี หลับไปได้นิดนึงแทนที่จะหลับยาว ยัยหมอปุ้มมีนอนกรนอย่างน่าหมั่นไส้ ไปแวะกินมื้อเย็นกันที่ร้านก๋วยเตี๋ยวลูกชิ้นปลานครสวรรค์ แล้วก็ซื้อของฝากเป็นขนมโมจิ กลับถึงบ้าน 24.05 น. ส่วนเหน่งนอนค้างกับจุ๋ย แว่วๆ ว่า detail ยา จะมีการถวายตัวกับแพทย์คืนนี้ หึ หึ

แพร่-น่าน ล่องแก่งน้ำว้า (Part III)

เช้ากินข้าวแล้วก็กลับเข้าเมืองน่านอีก ไปไหว้พระธาตุแช่แห้ง ยังคิดอยู่เลยว่า ถ้าเรามาไหว้กันตั้งกะเมื่อวาน เพราะเป็นทางผ่าน แทนที่จะไปบ่อเกลือ วันนี้ยังมีเวลาเหลือไปเที่ยวที่อื่น

พระธาตุแช่แห้งเป็นพระธาตุประจำปีเถาะ แต่คณะเรารู้สึกจะไม่มีใครเกิดปีเถาะเลย ตอนไหว้พระธาตุเขาให้เดินเวียนขวา 3 รอบแล้วอธิษฐาน ตัวพระธาตุถูกฝังอยู่ใต้ดิน เลยห้ามไม่ให้ผู้หญิงเข้าไปด้านใน (จะมีรั้วล้อมองค์พระธาตุไว้อีกชั้นหนึ่ง) ไกด์บอกว่าจะต่างกับพระธาตุภาคอื่นที่องค์พระธาตุอยู่ที่ยอดเจดีย์ ตัวเจดีย์พระธาตุแช่แห้งเป็นสีทอง ไปดูใกล้ๆ ไม่แน่ใจว่าเป็นแผ่นทองเหลืองหรือสังกะสีพ่นสีทอง ดูไกลๆ เหลืองอร่ามไปหมด แล้วก็ไม่ค่อยสกปรกด้วย (มั้ง) ไม่เหมือนเจดีย์ที่ก่อจากปูนทาสีขาว พอฝนตกแล้วจะมีคราบดำๆ เป็นทาง ก่อนถึงวัดพระธาตุมีบันไดพญานาคตัวใหญ่มาก แต่มีทางรถขึ้นอีกทางหนึ่งเลยไม่ได้ขึ้นบันไดด้านนี้ ว่าจะถ่ายรูปไว้ก็จนใจเพราะต้องลงบันได (สูงมาก) ไปถ่ายหัวพญานาค แล้วก็ไต่บันไดกลับมาที่รถ ที่ข้างนอกวัดขายน้ำมะไฟจีน ลองชิม (ของคนอื่นเพราะไม่ได้ซื้อ) ดู รู้สึกคล้ายๆ กินน้ำบ๊วย มีมะไฟแห้งขายด้วย แต่แพง เลยไม่ซื้ออีกเหมือนกัน แต่เขาบอกว่ามีขายที่นี่ที่เดียว คงเกี่ยวกับดินฟ้าอากาศที่ใช้ปลูกแหละ

ออกจากวัดพระธาตุแช่แห้งก็เข้าไปวัดในเมืองน่าน ชื่อวัดภูมินทร์ อายุประมาณ 400 ปี โบสถ์มีประตู 4 ทิศแบบจัตุรมุข แล้วก็มีพญานาคเป็นฐาน ว่ากันว่าทำเป็นพญานาค 2 ตัวพยุงโบสถ์ไว้ในมหาสมุทร เลยไม่ค่อยเข้าใจว่าพญานาคไม่ได้เป็นสัตว์น้ำจืดเรอะ ปลายหางของพญานาคทะเลเนี่ยจะต่างกับพญานาคที่เห็นๆ กัน เพราะว่าม้วนเป็นก้อนกลมเหมือนกองอึล่ะ เลยไปถ่ายรูปด้วย ถึงจะตัวไม่โตเท่าที่วัดพระธาตุก็เถอะ แล้วก็สงสัยว่า จ. น่านเป็นภูเขาซะส่วนใหญ่ทำไมต้องกลัวน้ำท่วมขนาดต้องเอาโบสถ์ไปไว้บนหลังพญานาค ที่จริงเราสนใจวัดฝั่งตรงข้ามมากกว่า ชื่อวัดช้างค้ำ มีโบสถ์ 2 หลัง หลังใหม่ก็สวย แต่หลังเก่าทำด้วยไม้แกะสลักทั้งหลังน่าดูมาก ทำไมไม่พาไปดูก็ไม่รู้ พวกจุ๋ยมันยังแซวว่า ค้ำอยู่วัดโน้นแล้วมา”ไมวัดนี้ ก็เลยไม่รู้ว่ามีช้างค้ำอยู่จริงหรือเปล่า

ออกจากวัดแล้วก็ไปแพะเมืองผี จ. แพร่ กินเวลา ชม. กว่าๆ ก็ไปถึงเนินดินทรายที่ถูกน้ำชะเป็นร่องริ้วๆ บางที่ก็ตั้งอยู่คล้ายตะปูตัวใหญ่ เขาบอกว่าแพะแปลว่าป่าละเมาะ เมืองผี คือความวังเวงเงียบสงบ พวกเราไปไต่ กองดินแล้วก็แอ็คท่าถ่ายรูปกันใหญ่ เราตะกายจนลื่นครั้งนึง เกือบทำแพะพังแน่ะ คิดว่าถ้าเจอฝนเรื่อยๆ ดินคงจะค่อยๆ พังตัว อีกหน่อยคงมีรูปร่างเปลี่ยนไป เพราะมีเนินดินเตี้ยๆ อยู่เต็มไปหมด เริ่มหิวข้าวแล้วก็เลยกลับไปที่รถ ยัยหมอปุ้มได้ไต่ไปไต่มาชักเริ่มคึก แต่แดดเริ่มร้อนแล้วกลัวดำเลยต้องจูงกลับ เดี๋ยวคุ้ยดินเขาพังหมด ที่ทางออกมี นศ. ป.โทของแม่โจ้ เขามาให้ทำแบบสอบถามเรื่องสถานที่ท่องเที่ยวภาคเหนือ ให้ใส่ที่ๆ ประทับใจ จังหวัดละ 3 ที่ เลยลอกกันใหญ่ เพราะถึงเคยไปแต่มันนึกไม่ออกง่ะ แถมท้องยังหิวด้วย อ้อ เห็นคำขวัญ จ. แพร่ เขาเขียนเสื้อ “หม้อห้อม” แบบนี้ แปลว่าเราเขียนผิด เพราะเขียนเป็น “ม่อฮ่อม”

ไปกินข้าวที่ร้านบ้านฝ้าย อ. บ้านฝ้าย เป็นร้านใหญ่มาก เพราะห้องน้ำกับโต๊ะกินข้าวห่างกันเกือบร้อยเมตร กับข้าวอร่อยและมีกับข้าวพื้นเมือง เรากินเยอะมากเพราะไม่รู้จะได้กินมื้อเย็นเมื่อไหร่ แถมทัวร์ไม่ได้เลี้ยงอีกแล้ว และก็กะจะหลับยาวออมแรงไว้ขับรถกลับบ้าน

แพร่-น่าน ล่องแก่งน้ำว้า (Part II)

รถเราเป็นคันวิ่งตามคันหน้า แต่พี่คนขับแกก็ตามจริงๆ ข้างหน้าแซงก็แซงบ้าง บางทีก็เปิดไฟไล่คันที่แทรกตรงกลาง เข้าทำนองฟ้ามิอาจกั้น เล่นเอาเสียวไปทั้งคันรถ หรือว่าพี่คนขับแกไม่ค่อยรู้ทางก็ไม่รู้ ส่วนน้องไกด์...หลับไปตั้งกะแรก รถมาแวะพักอีกทีเลยนครสวรรค์ จากนั้นเราก็หลับตลอดเพราะแย่งชิงหมอนรองคอยัยหมอปุ้มมาได้เลยสบายไม่ปวดคอ และไม่หนาวเพราะมีทั้งหมวกและเสื้อกันหนาว คราวหน้าควรขนหมอนรองคอและถุงเท้ามาด้วย

ไปถึง รร.ซิตี้ พาร์ค จ. น่านตอนตี 4 กว่าๆ เข้าพักห้องละ 4 คน นัดกินข้าวตอน 7.00 น. แต่ตี 5 กว่าๆ เราก็ตื่นแล้ว จากนั้นคนอื่นๆ ก็ค่อยๆ ตื่นอาบน้ำตาม เช้ากินข้าวผัด ข้าวต้มจนอิ่ม แล้วก็โทรไปรายงานแม่ว่ามาถึง แพร่แล้ว (ตอนลงรถยังง่วงๆ เลยไม่รู้ว่านี่มันแพร่หรือน่าน) จากนั้นก็เตรียมตัวไปล่องแก่งกัน รถต้องวิ่งขึ้นเขาเป็นชั่วโมงกว่าจะไปถึงจุดให้ล่องแก่ง ยัยหมอปุ้มทนรถเหวี่ยงไม่ไหว หน้าซีดหน้าเซียวแล้วก็อ้วกซะ ไปถึงเขาก็สอนวิธีพายเรือยาง วิธีทำตามคำสั่ง แล้วก็ช่วยตัวเองตอนตกแพ ดูน้ำก็ไหลแรงเหมือนกัน เป็นสีน้ำตาลแดง แต่เขาว่าที่จะล่องตรงนี้เป็นปลายแก่ง น้ำไม่แรงเท่าตอนกลางแก่งที่ต้องใช้เวลาล่องเป็นวันๆ

พอได้พายแรกๆ น้ำก็แรงหรอก ช่วยกันพายตรงแก่งที่น้ำแรงมาก คนคุมท้ายต้องสั่งพายทวน พายตามอยู่ แต่ไปได้ไม่นานก็แผ่ว น้ำค่อนข้างอยู่ในระดับเดียวกัน จนไกด์บอกให้โดดลงไปว่ายเล่นได้ ระวังแค่ไม่เรือชนเอา แล้วก็ตอนไหลตามน้ำให้เอาเท้าไปก่อนเผื่อจะยันขอบหินที่มองไม่เห็นมากระแทก แต่ถ้าจะชนกับเรือก็ให้เอาเท้ามาด้านหัวเรือ เพื่อยันเรือไว้ เอกกับเหน่งโดดลงไปเล่นน้ำ แต่กว่าจะขึ้นมาได้ต้องใช้แรงน่าดู เลยไม่โดดตามลงไป มาแวะพักเที่ยงตรงเนินดินย่อมๆ แต่แดดร้อนน่าดู กินข้าวกล่องแล้วก็มีอาหารพื้นเมืองพวกน้ำพริกหนุ่ม ไส้อั่ว แคบหมู ยัยหมอปุ้มดีขึ้นเยอะจนจ้อไม่หยุดแล้ว หลังกินข้าวก็พายจ๋อมแจ๋มไปแป๊บนึงก็สุดทาง แวะเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วก็จะไปดูบ่อเกลือกันต่อ

ไอ้บ่อเกลือที่ว่าเนี่ยโครตผิดหวังเลย นั่งรถขึ้นลงเขาไปตั้งนาน 2 นาน จนยัยหมอปุ้มอ้วกอีกรอบ ก็มาถึงบ่อน้ำเก่าๆ ลึกมากจนมองไม่เห็นก้นบ่อ เขาจะใช้รอกต่อกับกระป๋องตักน้ำขึ้นมา แล้วก็เอาน้ำไปเคี่ยวในกระทะใหญ่ๆ จนได้เกลือ สรุปว่าเป็นเพราะดินเค็มน่ะแหละ เกลือในดินถูกน้ำชะลงบ่อ พอระเหยเอาน้ำออกเก๊าะได้เกลือ มี รพ. บ่อเกลืออยู่ใกล้ๆ เขามาช่วยเพิ่มคุณค่าด้วยการเติมไอโอดีนในเกลือ ชาวบ้านเลยไม่เป็นเอ๋อ แต่นักท่องเที่ยวเอ๋อไปตามๆ กัน ว่าแค่เนี๊ยะ ให้ตูมาตั้งไกล ทุกคนจะดูบ่อเกลือคนละ 1 – 2 นาที จากนั้นอีก 10 กว่านาทีก็บ่นไปพลาง ดูเด็กชาวบ้านแก้ผ้าเล่นน้ำไปพลาง

พวกสมุนไพรก็มีขายอยู่เหมือนกัน นอกเหนือจากเกลือ อย่างแฮ่ม แต่ดูไม่เป็นว่าของจริงหรือเปล่า หรือมีอย่างอื่นปนมา หมอปุ้มซื้อไปถุงนึง แล้วก็มีอีกอย่างเป็นส่วนลำต้นไม่ใหญ่มาก มัดรวมกัน ท่าทางจะถูกและมีทุกร้าน กำลังนึกว่าจะซื้อให้ยายหมอปุ้มอมแก้อ้วก แล้วก็ฝากยัยเจ๊ผ่องคาบแก้งอน ก็พอดีคนขายเขาบอกว่ามันใช้ทำฟืน เลยสะบัดก้นขึ้นรถไป

ยัยหมอปุ้มย้ายไปนั่งข้างคนขับตั้งแต่หลังล่องแพแล้ว ส่วนไกด์ก็เปลี่ยนเป็นผู้ชายมาแทน สงสัยไกด์ทิพย์เขาขอเปลี่ยนเอาคนแรงเยอะๆ มาเผื่อยัยหมอปุ้มเป็นหนักจะได้จับโยนลงรถไป ตามที่พวกบนรถอีกคันบอกว่าไกด์แอ๊ด entertain น่าดู ให้เล่นเกมสารพัด แต่พอขึ้นรถคันนี้ก็หงอยเหมือนกัน เพราะหลับกันหมดไม่มีใครสนใจไกด์ ส่วนยัยหมอปุ้ม...ก็อ้วกอยู่หน้ารถ วันต่อมาไกด์ทิพย์ก็เลยมาทำหน้าที่เหมือนเดิม

เย็นนี้เราจะพักกันที่ อ. ปัว จ. น่าน ออกจากบ่อเกลือก็ยังวิ่งขึ้นเขาอีก ไปถึงยอดดอยภูคา สูงประมาณ 1600 กว่าเมตร ยังไม่ 4 โมงเย็นก็มองเห็นทะเลหมอกอยู่ด้านล่างแล้ว รู้สึกดีมากๆ ดอยนี้จะมีต้นไม่ล้านปีตระกูลปาร์ม ชื่อต้นเต่าล้าน หรือ เต่าร้างนี่แหละ ถึงยอดดอยแวะถ่ายรูปก็ยังติดมาหลายต้น แล้วก็มีต้นชมพูภูคา จะออกดอกปีละครั้ง แน่นอนว่าไม่ใช่ตอนนี้ ลักษณะดอกเป็นดอกช่อ คล้ายๆ ผักตบชวา ดอกสีชมพู ไกด์พาไปชี้ให้ดูเห็นมีแค่ 2 ต้น ตอนออกดอกคงสวยน่าดู เห็นว่าประเทศไทยมีอยู่ที่เดียว ส่วนสมาพันธ์เดี่ยวไมค์ฯ (ปรองดองกันจนน่าจะเรียกแบบนี้แล้ว) ลงความเห็นว่าคงไม่ได้สำรวจกันมากกว่าเลยเหมาว่ามีที่เดียว ช่วงนี้ถ่ายรูปไปหลายรูปเหมือนกัน แต่อากาศเย็นน่าดู หมอกลงขาวไปหมด หมอปุ้มถ่ายไม่กี่รูปก็หลบไปอยู่ในรถ ใกล้ๆ กันมีศาลเจ้าพ่อภูคา เขาไปไหว้กัน เลยแซวหมอปุ้มให้บนเรื่องยากๆ ไว้ ถ้าสมหวังจะได้ขึ้นเขามาแก้บน

หลังจากนั้นก็กลับ รร.ที่พัก ชื่อ รร.ปาปัวรีสอร์ต เขาตกแต่งแบบจาวเหนือแต๊ๆ เตียงนอนยังเป็นแหย่ง (ตั่งที่ใช้นั่งบนหลังช้าง) ปูด้วยฟูกแข็ง นอนสบายดี หลังกินข้าวไม่มีอะไรทำ เลยไปรวมหัวกันเล่นไพ่ที่ห้องเอก แต่ไม่สนุกเพราะแพ้ตลอด เลยกลับไปนอนดีกว่า ยัยหมอปุ้มยังมีแรงดูถ่ายทอดโอลิมปิกต่อ

แพร่-น่าน ล่องแก่งน้ำว้า 27 - 29 ส.ค. 47 (Part I)

พวกเรา ประกอบด้วย เรา หมอปุ้ม จุ๋ย เหน่ง เอก รวมกลุ่มกับพวกพี่ฮุ้ง (Rx 5) อีก 11 คน แต่จำชื่อไม่ค่อยได้แล้ว จำได้บางคน ชื่อ พี่เปิ้ล (ญ) พี่ตุ่ย (ช) รวมเป็น 16 คน ช 5 ญ 10 และตุ๊ดอีก 1 เดินทางด้วยบริการหนุ่มสาวทัวร์ ออกเดินทางตั้งแต่เย็นวันศุกร์ที่ 27 ส.ค. 47 จุ๋ยนัดไว้ที่คอนโดมันตอนทุ่มครึ่ง แต่ไปถึงทุ่มกว่านิดหน่อย มีพี่ฮุ้งกับเพื่อน (ชื่อพี่เล็ก) มารออยู่ก่อนแล้ว เลยนั่งเม้าท์กันไปพลางๆ ก่อน

ออกจากคอนโดจุ๋ยประมาณ 19.40 น. รถตู้ของบริษัททัวร์มารับ มีคนมาขึ้นอีก 2 คน ชื่อพี่ตุ่ยกับน้องเอ้ (จำชื่อได้อีกคนละ) มีไกด์ประจำรถชื่อน้องทิพย์ พยายาม entertain ด้วยการให้เล่นเกม อย่างทายทะเบียนรถ ยัยหมอปุ้มตอบถูกเพราะคนขับใบ้ให้ เลยได้รางวัลเป็นหมอนรองคอเป่าลม แล้วก็มีทายรอบเอวไกด์ (อะไรจะขนาดนั้น) รู้สึกพวกเราจะหมดวัยแล้วเลยค่อนข้างเซ็งกับเกม ได้แต่นั่งคุยกันเอง นานๆ พอหุบปาก ก็จะได้ยินเสียงจุ๋ย talk show เกี่ยวกับ marketing และ บ. Organon จากท้ายรถมาให้ได้ยิน

รถแวะพักรออีกคันที่ปั๊ม Jet แถวบางประอิน รอพอสมควรจนเราหิวอีกรอบ เที่ยวเดินสำรวจหาของกินตามร้านในปั๊ม ได้แซนวิชกับนม 1 ขวด รถอีกคันนึงได้ไกด์ผู้ชายชื่อ แอ๊ด (ไม่หล่อ)...มองปราดแรกเห็นว่ามีแต่สาวๆ แต่ที่จริงวันรุ่งขึ้นถึงค่อยรู้ว่ามีอีก 1 หนุ่มกับอีก 1 ตุ๊ด แอบอยู่ในเงามืด พอๆ กับเพิ่งรู้ว่าเห็นแต่เอ๊าะๆ ที่จริงก็มีอายุแล้วเหมือนกัน สายตาเราตอนกลางคืนคงไม่ค่อยดี ต้องระวังการปิ๊งหนุ่มตอนกลางคืน -_-“

จุ๋ยยังลงมาเดี่ยวไมค์โครโฟนต่อข้างรถ หลังจากแยกย้ายกันไปฉี่ มองเห็นเอกกับเหน่งยืนฟังอยู่เลยเข้าไปสมทบตามประสาไทยมุง แล้วก็คิดได้ว่าไม่ควรเลย เพราะเอกกับเหน่งทำหน้าเซ็งๆ ทั้งคู่ ....บอกแล้วว่าตอนกลางคืนสายตาไม่ค่อยดี แล้วก็เพิ่งรู้ว่าพี่โน้ตอุดม เอ๊ย นายจุ๋ย เป็นเดี่ยวฯ ประเภทเผด็จการ แค่ชวนเอกคุยนิดเดียว มันเข้ามาแทรกถามว่าเมื่อกี๊คุยกับเอกถึงไหนแล้วนะ.. ทำนองว่า ฟังกูพูดให้จบก่อนโว๊ย พอหมอปุ้มฉี่เสร็จ (ทำไมนานนักก็ไม่รู้) เลยเดินไม่รู้อีโหน่อีเหน่มาติดกาวดักหมูอีกตัว เอ๊ย อีกคน สัตว์โลกผู้น่าสงสารทั้ง 4 เลยได้แต่กรอกตาไปมา เรามองดูท่าน ท่านมองดูเราอยู่อย่างนั้น จนเสียงสวรรค์ของไกด์เรียกขึ้นรถ หมู 2 ตัวเลยหลุดจากกาวไปได้ เหลือแต่เอกกับเหน่งไปมีชะตากรรมร่วมกันต่อที่ท้ายรถ

จากนั้นรถก็ปิดไฟมืดให้ได้นอน แต่มันยังไม่ถึงเวลานานก็เลยคุยกันต่อ จนเบื่อถึงจะเริ่มหลับได้ ท้ายรถคงจะถึงเดี่ยวฯ 3 แล้วล่ะ

ศิลาอิงวารี (Picture)

บ้านพักของศิลาอิงวารี รีสอร์ท

แวะน้ำตกไทรโยคใหญ่ก่อนกลับ
อุทยานปราสาทเมืองสิงห์

ศิลาอิงวารี กาญจนบุรี (Part III)

หลังจากที่อาบน้ำกันเรียบร้อย และฟังทุกคนเล่าประสบการณ์กินน้ำกันแล้ว อาหารเย็นที่รออยู่อันประกอบด้วย น้ำพริกปลาทู ชะอมทอด ปลาแรดทอดกระเทียม เต้าหู้หมูสับ และต้มส้มปลาทู ก็ทำให้เราซึ่งดีขึ้นมากละเลียดเต้าหู้หมูสับพลางฟังคนอื่นๆ บ่นว่ากลุ่มโน้นคงครองไมค์คาราโอเกะ จนพวกเราไม่รู้จะทำอะไรกัน แต่ปรากฏว่ากว่าพวกเราจะกินอิ่ม (จนเกลี้ยง) เขาก็แยกย้ายกันไปหมดแล้ว เลยเป็นโอกาสอันดีสำหรับแก๊งค์คาราโอเกะ (เฉพาะกิจ)
ไม่อยากจะเชื่อเลย ! ว่าทุกคนจะร้องเพลงเก่งกันสุดๆ โดยเฉพาะเอกที่ร้องได้ทุกแนว ตั้งแต่ชู้ทางใจ ดั่งเม็ดทราย ไปจนถึงเจ้าตากและหลวงพ่อคูณ ส่วนเอ๋ซึ่งมาแนวพลพลในระยะแรก พอมาเจอเจ้าตากก็พากันแปลงกายเป็น เอก AF4 และ เอ๋ V3 ทางด้านบรรดาสาวๆ อ๋อย พจ ปริญญ์ (ถ้าดึกกว่านี้อาจจะเป็น แอม แหม่ม ปุ้ม) ก็ร้องกันแบบเอามัน มีดำน้ำเป็นระยะ (แล้วอ้างว่ามองไม่เห็นตัวหนังสือ) เรียกว่าเดิมทีได้แต่บ่นกันว่าพวก ธ.กรุงเทพฯ ที่เอาเหล้ามากิน คงจะสร้างความรำคาญให้ กลับกลายเป็นว่าชนกลุ่มน้อยชาว พ.ป. นั่นเองที่เป็นตัวสร้างมลภาวะทางเสียง
เช้าขึ้นมาเราก็รู้สึกดีขึ้นมาก จนคิดว่าจะลากไปมุดถ้ำไหนๆ คงไหวแล้วล่ะ หลังข้าวต้มมื้อเช้า พวกเราก็ถ่ายรูปกันต่อ ทั้งกับกระเทียมหมา PR ประจำรีสอร์ท กับกองสัมภาระ (ที่ปริญญ์ request) จนเหนื่อย (ทั้งคนและหมา) ก็ได้เวลาที่จะออกรถไปท่าเรือกัน
มาถึงท่าเรือปากแซงก็มองเห็นว่าน้ำท่วมมาจนถึงถนน แถมยังไม่มีเรือออกไปที่ถ้ำซะอีก พวกเราเลยต้องบ่ายหน้าไปท่าเรือรีโซเทล ปรากฏว่าค่าเรือแพงมาก นั่งเรือแค่ 6 นาที คิดราคา 500 บาทแน่ะ เป้าหมายจึงต้องเปลี่ยนเป็นไปที่น้ำตกไทรโยคใหญ่กัน
ถึงฝนจะเริ่มตกตลอดทางก็ไม่สามารถขัดขวางเป้าหมายอันยิ่งใหญ่ของปริญญ์ที่จะเล่นน้ำตกได้ หลังจากกินข้าวในแพริมน้ำข้างสะพานแขวน พวกเราเลยต้องปล่อยให้ปริญญ์ไปเล่นน้ำ โดยเอ๋ตามไปเป็นการ์ด พอได้เวลาอันสมควร (คิดว่า) เอ๋คงจะลากกลับมา ก็ถึงเวลาที่พวกเราจะกลับกันซะที
หลังจากอับเฉารถ 3 สาวด้านหลังบอกว่าจะหลับ และเนวิเกเตอร์เอ๋ก็ถามอย่างจริงจังเอากับเอกว่ากลับถูกแล้วใช่มั๊ย พร้อมทั้งขยับท่านั่งให้สบายขึ้น คนขับก็ได้แต่ทำตาปริบๆ แต่ก็เปิดเพลงแบบที่พวกเราหลับกันไม่ลง เช่น สาว สาว สาว (ของเอก) หนุ่มเสก (ของปริญญ์) และเปาบุ้นจิ้น, เจ้าพ่อเซี่ยงไฮ้ (ของเอก) ให้ทุกคนพากันร่วมร้องประสานเสียง ทำเอาเราเริ่มสงสัยรสนิยมของเพื่อนๆ (และของตัวเอง) ขึ้นมารำไร
รถมาจอดอีกทีเพื่อแวะซื้อของฝากที่ร้านวิมล จากนั้นเอกก็เอาทุกคนไปปล่อยไว้ในรถเราที่ศิลปากร (เพราะจะรีบไปดูหมอโฮจุน) ก็ถึงตาเราบ้างที่ต้องไปส่งเอ๋ อ๋อย ส่วนปริญญ์ติดรถไปลงที่ท่านา กลับถึงบ้าน 18.30 น. ใช้เวลาท่องเที่ยวทั้งหมด 35 ชั่วโมง 30 นาที ค่าใช้จ่าย 1,464 บาท

ศิลาอิงวารี กาญจนบุรี (Part II)

ศิลาอิงวารี เป็นรีสอร์ทที่ตั้งได้สมชื่อมาก ตอนนี้ความหวังของเราที่จะเล่นน้ำและเล่นสกีปลิวหายไปกับสายน้ำที่ไหลเชี่ยวเนื่องจากเป็นช่วงหน้าฝน น้ำไหลแรงและขึ้นสูง (โธ่ๆ) เพราะตอนนี้จะเดินยังลำบาก ขืนไปว่ายน้ำมีหวังเพื่อนๆ คงได้พักที่นี่กันอีกหลายคืน (รอเราขึ้นอืด)
อาหารมื้อแรกของที่นี่ คนท้องเสียเห็นแล้วแทบอยากร้องไห้ เพราะมันมีทั้งข้าวเหนียว ส้มตำ ลาบ ขนมจีน น้ำยาและแกงเขียวหวาน ยังดีที่มีหมูทอดมาให้กินกับข้าวเหนียว แต่ก็กินได้นิดหน่อย คาดว่าในท้องปลาหางนกยูงคงไม่มีที่ให้ใส่แล้ว เลยได้ใช้ประโยคของเอกคือ “พอแล้วค่ะ อิ่มแล้วค่ะ” (ฝากไว้ก่อนเหอะ เจ็บใจ เจ็บใจ) ยังดีที่สอดส่ายสายตาไปเจอตู้ยาที่มียาธาตุน้ำแดง และคาร์มิเนทีพ แก้ท้องอืด นึกถึงรสชาติของมันแล้วก็หลับหูหลับตาเลือก คาร์มิเนทีพ (ที่หมดอายุแล้ว) จากนั้นก็ยึดครองทั้งขวดไปจนถึงเย็น ส่วนพลพรรคชูชกคนอื่นก็ตั้งหน้าตั้งตากินกันอย่างเอร็ดอร่อย จนขนมจีนหมดไป 2 จาน (30 จับเห็นจะได้) พี่โจ๊กลูกเจ้าของรีสอร์ทคนที่ติดต่อกับอ๋อยยังแซวว่ามากัน 10 คนหรือเปล่า
นอกจากกลุ่มเราแล้วก็ยังมีอีกกลุ่มที่มาพักกันแบบครอบครัวประมาณ 20 คน (รวมเด็กๆ) เห็นว่ามาจาก ธ.กรุงเทพ เจ้าหนี้เก่าของเรานั่นเอง
ฝนเริ่มตกปรอยๆ พวก ธ. กรุงเทพฯ กินเสร็จแล้วก็จะไปเที่ยวต่อ ทีแรกพวกเราก็สนใจที่จะไปนั่งช้างกับเขาบ้าง แต่คงต้องใช้เวลานาน และคนขับของเราก็เริ่มตาปรือ เลยนั่งพักกันแถวนั้น โดยเอ๋อ่านหนังสือธรรมะหลวงพ่อจรัล เอกอ่าน newsweek แนวผู้บริหาร (แต่หลังๆ รู้สึกจะใช้ปิดกันแสงเวลาหลับ) อ๋อยอ่านหนังสือสารคดี เราเองเล่นกับลูกหมาสลับกับเข้าห้องน้ำ มีปริญญ์คนเดียวที่ยังผลาญพลังงานด้วยการปาเป้าแม่เหล็ก จนเมื่อคาร์มิเนทีพหมดไปประมาณ 5 ช้อนโต๊ะ เราก็รู้สึกดีขึ้น พอดีกับที่ทุกคนเริ่มเบื่อจึงได้กลับบ้านพักรอเวลาเล่นแพเปียกและสกีน้ำ
บ้านพักของพวกเราอยู่ด้านลึกที่สุดของรีสอร์ท พักได้ 6 คน พวกผู้หญิงถือเสียง (และน้ำหนัก) ข้างมากเลือกแถบที่นอนสำหรับ 4 คน เอกกับเอ๋เลยจำใจต้องนอนที่นอน 2 คน (ค่อนข้างแคบ) ตรงซอกข้างห้องน้ำ ซึ่งงานนี้ถ้าไม่นับเราที่ท้องเสียแล้ว คนที่ซวยที่สุดน่าจะเป็นเอก เพราะไหนจะต้องเป็นเบ๊ขับรถ ที่ประสาทต้องไวเวลาเนวิเกเตอร์เอ๋บอกให้เลี้ยวในระยะ 2 เมตรก่อนแยก ไหนจะต้องทนนอนตระกองกอดเอ๋ในที่แคบแถมยังอยู่ข้างห้องน้ำ (ซึ่งตอนดึกๆ ใครเข้าห้องน้ำเป็นตื่นทุกที และยังมีปริญญ์อาบน้ำตอนตี 5 !!) ที่ร้ายที่สุดคือจูนทีวีดูหมอโฮจุนไม่ได้อีก (มันสนุกตรงไหนเนี่ย) คงต้องใช้เวลาทำใจนานพอดูทีเดียวแหละสำหรับ ทริปหน้า
15.30 น. พวกเราก็พากันไปรอแถวระเบียงริมน้ำ ปริญญ์ เอก และเอ๋ ใส่ชูชีพและชุดเตรียมพร้อมเต็มที่ ส่วนเราและอ๋อยบนฝั่งก็เตรียมกล้องพร้อมถ่ายรูปภัยพิบัติ เอ๊ย รูปเล่นสกีของเพื่อนๆ อย่างขะมักเขม้น
จากท่าน้ำ มีเรือหางยาวมารับไปขึ้นแพ แต่เพื่อนๆ เราใช้วิธีที่เก๋กว่านั้นคือว่ายน้ำไปยังแพเอง เมื่อทุกคนขึ้นแพกันครบ เรือก็ลากทวนน้ำออกไป จนฝนเริ่มตกหนาเม็ดขึ้น สุดหนทางที่จะได้ภาพที่แยกความแตกต่างระหว่างคนกับมดได้ เราก็เลยทิ้งให้อ๋อยนั่งดูอยู่คนเดียว ส่วนตัวเองก็ไปหาความรื่นรมย์ในห้องน้ำตามประสา จนอ๋อยต้องมาเรียกเพราะกล้องแบตหมด และทุกคนกลับขึ้นแพเตรียมเล่นสกีกันแล้ว
กลับมาประจำที่ตากล้องอีกครั้งเลยได้ความว่าเรือลากแพไปไม่ไกล แล้วก็ให้ทุกคนกระโดดลงน้ำ ให้น้ำพัดกลับมาที่รีสอร์ท ซึ่งคนอื่นเขาก็ลอยคอกันอยู่ใกล้ๆ ฝั่ง มีแต่พวกเราที่อยู่กันกลางแม่น้ำ กว่าจะเก็บขึ้นมาได้ก็ถูกน้ำพัดไปจนเลยบ้านพักของเราโน่น อ๋อยได้แต่บ่นเสียดายที่ไม่ได้ถ่ายหมาเน่า เอ๊ย พวกเราตอนที่ลอยน้ำกลับมา
สกีของที่นี่ทำจากไม้กระดานกว้างประมาณ 1 ม. มีเชือกผูกที่หัวไม้ไว้ให้เรือลาก และเชือกอีกเส้นสำหรับจับ คนเล่นต้องขึ้นไปนอนบนกระดานก่อน พอเรือเริ่มวิ่งก็คุกเข่า แล้วก็ค่อยๆ ชันเข่าลุกขึ้นยืน แต่กว่าจะยืนได้กันก็มีอันเป็นไปหล่นกระดานกันไปซะก่อน
ปริญญ์หญิงเหล็กของกลุ่มเราเล่นก่อน พอเธอเริ่มยืนได้ก็เริ่มปล่อยลีลาประจำตัว ทั้งโบกมือ ทั้งกางปีก (ผลคือหล่นสกี) พอแล่นผ่านตรงที่พวกเราตั้งกล้องถ่ายกันอยู่ก็โบกมือให้อย่างร่าเริง น่าเสียดายที่คนถ่ายยังไม่รู้จังหวะดี ภาพของเธอก็เลยไหว ไม่ชัดเจน หุ หุ
เอกเล่นเป็นคนถัดมา พ่อนี่เป็นประเภทหล่นสกีแล้วปล่อยมือ เลยต้องใช้เวลาว่ายไปหาสกี กว่าจะยืนบนสกีได้ท่าทางลำบากลำบนยิ่งกว่าปริญญ์ แต่ก็เป็นเอกลักษณ์ของกลุ่มคือพอเห็นกล้องต้องโบกมือ (ผลคือหล่นสกี) สุดท้ายเมื่อเลิกเล่นก็แรงหมด ต้องให้คนบนแพช่วยใช้ไม้เขี่ย เอ๊ย โยนเชือกให้จับแล้วลากกลับแพ
เอ๋เล่นเป็นคนสุดท้าย ที่ยังไม่ทันไรก็ลอยคออยู่ ข้าง และใต้ สกี เพื่อให้สกีพลิกกลับมาด้านบนเหมือนเดิม ทุกคนเลยได้เห็นท่าทางสุดขำของคนที่พยายามพลิกสกี กว่าเอ๋จะซึ้งว่าวิธีที่ถูกต้องคือ เอื้อมมือไปจับสกีอีกด้านแล้วพลิกหงายเข้าหาตัว ก็หมดไปแล้วครึ่งค่อนวัน และเนื่องจากจุดศูนย์ถ่วงของการตั้งเสาโทรเลขบนกระดานสกีที่เรือลากอยู่ค่อนข้างจำกัด พวกเราเลยได้เห็นเอ๋มุดเข้าไปใต้สกีและพลิกสกีอยู่ไม่น้อยกว่า 5 ครั้ง

ศิลาอิงวารี กาญจนบุรี 26 - 27 ส.ค. 49 (Past I)

จากการที่อ๋อยจองที่พักล่วงหน้านานนับเดือน พร้อมทั้งใช้ทุกยุทธวิธีในการให้เพื่อนๆ ตกลงใจมาพักกันที่ศิลาอิงวารี (ที่อ๋อยเห็นใน net) ทั้งโน้มน้าว บังคับ ขู่เข็ญ ทำให้เราตั้งความหวังเอาไว้มาก เพราะไม่ได้ไปเที่ยวไหนมาตั้งแต่ต้นปีแล้ว แต่เหมือนสวรรค์แกล้ง พอถึงวันที่ 25 สค. อันเป็นวันก่อนเดินทาง เราก็มีอันต้องท้องเสีย โดยที่อ๋อยปฏิเสธการยกเลิกทัวร์เที่ยวนี้อย่างไม่มีเยื่อใย

เช้าวันรุ่งขึ้นอันเป็นวันเดินทาง เราก็ฟื้นคืนชีพได้ราวปาฏิหาริย์ ถึงจะยังถ่ายไม่หยุดแต่ก็ยอมกินยาที่ทำให้เกิดผลข้างเคียงกับตัวเอง (ปากบวม) อย่างเต็มใจ หวังจะให้หายๆ ไปซะ หลังจากออกจากบ้านตอน 7.00 น. เราก็ขับรถไปจอดที่คณะเภสัชฯ ศิลปากร พร้อมทั้งเขียนโน้ตฝากรถกับอาจารย์ที่ปรึกษาไว้อย่างดิบดี แปดโมงกว่าๆ Toyota Fortuner ของเอก พร้อมกับเอ๋ อ๋อย และปริญญ์ก็มาแวะรับ ในขณะที่พรรคพวกพกเสบียงมากันตรึม มีเพียงแต่เราที่อาศัยสปอนเซอร์ 2 กระป๋องเป็นเครื่องประทังชีวิต

เอกขับรถค่อนข้างนิ่ง ถึงจะมีเบรกแรงบ้าง แต่พอเห็นคนขับหาวบ่อย พวกเราที่เหลือก็เลยไม่กล้าหลับกัน ได้แต่ชวนคุยและมีดีเจ (ปริญญ์) คอยเปลี่ยน CD เพลง (โบราณ) เป็นระยะๆ ส่วนลำไส้ของเราได้แต่พองลมขึ้น และก็ทั้งร้องทั้งดิ้นอยู่ภายในพุงใหญ่ๆ อย่างเมามัน

ชั่วโมงกว่าๆ ผ่านไป ที่แรกที่เรามาแวะคือพิพิธภัณฑ์บ้านเก่า ที่ดูเก่าและวังเวงมากๆ เพราะมีแต่พวกเราคณะเดียวที่มาแวะ ส่วนใหญ่จะมีพวกหม้อ ไห เครื่องประดับที่ขุดได้โชว์ไว้ในตู้กระจก (ไปขุดฮวงซุ๊ยชาวบ้านเขาแล้วยังมีหน้ามาโชว์อีก) และโลงศพโบราณที่ทำจากไม้ทั้งต้นผ่าครึ่งแล้วสกัดเอาเนื้อไม้ด้านในออกจนเป็นแอ่งคล้ายเรือ ถากหัวท้ายให้แหลม เวลาใช้ก็เอาศพใส่แล้วมัดปิดเข้าด้วยกันเหมือนข้าวต้มมัด เก็บไว้ในถ้ำ ที่จริงใช้ฝังเอาง่ายกว่าแท้ๆ แต่เราก็ไม่ได้อ่านละเอียดว่าใช้เก็บเฉพาะศพคนสำคัญหรือเปล่า เพราะส่วนที่ฝังแล้วขุดเจอก็มี ส่วนอื่นๆ ก็ดูผ่านๆ โดยเราจะใช้เวลาส่วนใหญ่ในการสำรวจห้องน้ำมากกว่า

มาถึงที่นี่สัญญาณโทรศัพท์ไม่ค่อยมี ตรงช่วงที่มีคลื่น ก็จะมีสายเข้ามาทักถามประมาณว่ายังมีชีวิตอยู่หรือเปล่าเนี่ย

เดินออกมาที่ทางออกก็เห็นปริญญ์กับอ๋อยดูพวกเครื่องประดับกันอยู่ หลังจากที่ปริญญ์ได้พลอยขาว 2 เม็ด กับสร้อยข้อมือแล้ว ก็ถึงเวลาถ่ายรูปหมู่กันอย่างเมามัน โดยอาศัยขาตั้งกล้องของเอก (ที่เจ้าของยังใช้ไม่เป็น)

ออกจากพิพิธภัณฑ์พวกเราก็มุ่งหน้าไปที่ปราสาทเมืองสิงห์ ตามกำหนดการของไกด์เอ๋ เดินถ่ายรูปได้ซักพัก เราก็เริ่มเกิดอาการ หางนกยูง syndrome (ท้องอืดเหมือนปลาหางนกยูงท้องแก่) จะเดินตามพรรคพวกไปดูหลุมฝังศพก็ไม่ไหว เลยปักหลักนั่งรออยู่ที่ปราสาท

แหล่งท่องเที่ยวแห่งที่ 2 นี่เองคุณนายนักช้อปของเราก็ได้ต้นโฮย่าลูกศรไปฝากแม่

ตอนนี้ทางรีสอร์ทเริ่มโทรหาอ๋อยแล้วว่าตกลงมาแน่หรือเปล่า และบอกทางให้คร่าวๆ ซึ่งกว่าจะรู้ว่าต้องผ่านทางลูกรัง 2 กม. ก่อนถึงรีสอร์ทก็เกือบจะถึงที่หมายกันแล้ว (โถ...ลำไส้ตู)

Welcome to my trip

หน้านี้เป็นข้อมูลการท่องเที่ยวของพจที่ผ่านมาค่ะ
แต่ขอ-เน้น-ว่าอย่าคาดหวังถึงสาระที่คิดว่าจะได้นะคะ
พจ