เกาะทะลุ 21 - 24 ก.พ. 51

บันทึกการท่องเที่ยว เกาะทะลุ 21 – 24 ก.พ. 51
พวกเราประกอบด้วยเรา จุ๋ย อ๋อย พี่ยี้ และเพชร ออกเดินทางจากนครปฐมตั้งแต่ 5.30 น. มีพี่ยี้และเพชรมาค้างที่บ้านเราตั้งแต่กลางคืน พอรุ่งเช้าออกจากบ้านได้ก็ไปเก็บจุ๋ยที่บ้านมาอีกคน อ๋อยทำหน้าที่เป็นคนขับตลอดเส้นทาง ทั้งขาไป ขากลับ ค่าใช้จ่ายต่อคน 7,785.40 บาท

จากคติที่ว่า กองทัพต้องเดินด้วยท้อง หลังจากแวะซื้อขนมกันที่ปั๊มเจ๊ทจะ...กันเป็นเสบียงระหว่างทางแล้ว พวกเราก็แวะกินข้าวเช้ากันที่ตลาดหัวหินตอน 8 โมง โดยอ๋อยใช้เรดาร์ส่วนตัวหาร้านโจ๊กเจ้าอร่อยมีหมึกแดงรับประกันมาให้เรากินกันอย่างไม่ยากเย็น มื้อแรกนี้คงต้องให้เพชรัตน์ใช้เวลาปรับตัวพอสมควรกับปฏิบัติการกินแหลกโดยกลุ่มคน 5 คน และฝ่ายตรงข้ามที่ประกอบด้วยโจ๊ก 5 ชาม เกาเหลา 3 ชาม ปาท่องโก๋ 2 จาน และสังขยา 1 ถ้วย ภายในเวลา 20 นาที

พวกเราออกเดินทางต่อ พอออกนอกเมืองมาได้ก็เจอกับถนนที่มีต้นชมพูพรรณทิพย์ที่กำลังออกดอกเต็มต้น ให้ดูกันอย่างเต็มๆ ตา เข้ากับหัวข้อที่เราชวนคนอื่นๆ ไปดูซากุระกันที่ญี่ปุ่น ทำเอาหัวข้อของจุ๋ยที่อยากไปอินเดียตกประเด็นไปอย่างไม่ต้องสงสัย (ยิ่งสาวๆ โดนเราขู่ว่าจะไปแก้ผ้าฉี่ข้างทางกันอีท่าไหน ทำเอาพ่อหนุ่มได้แต่บอกว่าถึงเป็นผู้ชายก็นั่งฉี่เป็นเหมือนกันนะ)

เรามาถึงท่าเรือเกาะทะลุ ของบ้านมะพร้าวรีสอร์ท อ. บางสะพานน้อย ประจวบฯ ตอน 10.30 น. ทั้งที่แต่เดิมแจ้งกับรีสอร์ทไว้ว่าจะมาถึง 11.30 น. เพราะรู้ว่า speed boat ของรีสอร์ทจะออกไปที่เกาะตั้งแต่ 10.00 น. แล้ว จะได้ไม่ต้องกดดันคนขับมากนัก แต่ทางรีสอร์ทก็โทรติดต่ออยู่ตลอดว่ามาถึงไหนแล้ว โดยให้เหตุผลตั้งแต่เย็นวานก่อนเดินทางว่า ตามพยากรณ์อากาศ จะมีคลื่นสูง ถ้าไม่ได้ไปพร้อมกับเรือลำใหญ่จะกระเทือนมาก แต่เราก็แบ่งรับแบ่งสู้ว่า ถ้ามาไม่ทันจะยังมีเรือรับเราอยู่แน่ๆ ใช่มั๊ย ก็เลยไม่ได้บอกเพื่อนๆ ให้กังวล เพราะยังไงก็ยังมีเรือไปส่ง และไม่อยากให้อ๋อยขับรถเร็วมากนัก

เรือลำที่ส่งเราไปเกาะเป็น speed boat ลำเล็ก นั่งได้ประมาณ 15 คน นอกจากพวกเรา 5 คนแล้วก็ยังมีคนอื่นอีกประมาณ 4 – 5 คนที่ไปพร้อมกัน เรือแล่นโต้คลื่นสูงที่สาดเข้ามาด้านในจนเปียกกันไปหมดประมาณ 20 นาที แต่สำหรับเราที่กำลังท้องเสียแล้วแทบจะเป็น 5 ปีกว่าจะถึงเกาะ พอเรือเข้าเทียบท่า เราก็จำต้องแสดงความไร้น้ำใจไม่รอดูอาการพี่ยี้ที่อ้วกอยู่ท้ายเรือ พอขึ้นไปได้ก็วิ่งจู๊ดไปเข้าห้องน้ำของทางรีสอร์ท ปล่อยให้คนอื่นทำตาปริบๆ งงว่ามันเป็นอะไรของมันฟะ? หลังจากนั้นก็เดินมารวมกลุ่มกับคนอื่นๆ ที่ฟังครูเล็ก ผู้ดูแลรีสอร์ทแนะนำรีสอร์ทอย่างคร่าวๆ

บ้านเรือนไทยที่เราเข้าพักกันเป็นบ้านหลังใหญ่ริมหาด ขนาด 2 ห้อง แต่ละห้องมีแอร์ ทีวี ตู้เย็น ห้องน้ำและนอนได้ 3 คนขึ้นไป ทั้ง 4 สาว เลยเลือกห้องที่มี 1 เตียงใหญ่ และ 2 เตียงเล็ก ให้นอนกันพอดี 4 คน ยกอีกห้องหนึ่งให้จุ๋ยนอนอย่างราชา? เราเองไปเดินดูห้องของจุ๋ยได้พักหนึ่งก็บอกเจ้าของห้องอย่างใจดีว่า ถ้าไงก็ขนที่นอนมานอนรวมกันได้นะตัวเอง ซึ่งจุ๋ยก็ปฏิเสธอย่างนุ่มนวลว่าขอนอนดูคืนนึงก่อน

พวกเรานับว่ามาช้ากว่าคนอื่นๆ ที่มากับเรือลำใหญ่ กว่าจะเก็บของเข้าที่พักและมาที่ร้านอาหารได้ก็ต้องรอให้ทางรีสอร์ทเอาอาหารมาเติมแล้วเติมอีก โดยตอนแรกก็กินกันด้วยความหิว ก่อนจะสังเกตได้ว่ามันไม่ค่อยมีอาหารทะเลเอาซะเลย แถมยังมีกล้วยแขก (อร่อยด้วย) เป็นอาหารหวานซะอีก แต่ก็ต้องทำใจสำหรับภาวะน้ำมันแพง และอยู่ในช่วงงดจับปลาของ จ. ประจวบฯ กิจกรรมยามบ่ายหลังอาหารเที่ยงก็คือแยกย้ายกันไปนอนผึ่งแอร์ ที่ตั้งเวลาตื่นได้ เพราะพอ 15.00 น. ปุ๊บ ไฟฟ้าก็ดับปั๊บ ทำเอาต้องเปิดประตูออกมารับลมเย็นจากชายทะเลหน้าบ้าน แต่แดดที่ร้อนเปรี้ยงก็คร้านที่จะพาตัวเองออกไปเดินสำรวจรอบเกาะ ได้แต่แกะขนมที่ซื้อมากินกันแก้เบื่อ

แดดร่มก่อนเวลาอาหารเย็นไม่มากนัก แต่ก็นานพอที่แก้งค์บ้ากล้องจะออกไปเดินถ่ายรูปและทำท่าประหลาดๆ ตามแต่จะคิดได้ ที่จริงแล้วถ้าคลื่นไม่แรงนัก ตอนบ่ายก็จะมีเรือพาออกไปดำน้ำดูปะการังรอบเกาะ แต่วันนี้พวกเราได้แต่มองเรือที่จอดเทียบท่าอยู่ แล้วก็ไปเล็งๆ บาร์ เรือคายัคและเรือใบที่จอดอยู่อีกด้านหนึ่งของหาด หวังว่าในอีก 30 กว่าชั่วโมงข้างหน้าจะได้ทำกิจกรรมอื่นๆ นอกจากนอน

อาหารเย็นยังคงเป็นบุพเฟ่ห์ระหว่างอาหารทะเลกับอื่นๆ (ที่จำไม่ได้แล้ว) แต่ทุกคนก็ไม่ได้ผิดหวังมากนักเพราะบรรยากาศทะเลยามเย็น มีเสียงคลื่น (ที่ยังแรงอยู่) กับเสียงพูดคุยหัวเราะกันในหมู่เพื่อนฝูงก็ถือว่าได้มาพักผ่อนกันอย่างแท้จริง หลังอาหาร จุ๋ยชวนไปนั่งกันที่บาร์ แต่คนอื่นๆ ยังมีท่าทางอิดโรยกันอยู่ ทั้งที่ได้นอนกันคนละนิดละหน่อยแล้ว เลยได้รับคำปฏิเสธอย่างเนียนๆ ว่า วันนี้วันมาฆบูชา ไว้ไปกันพรุ่งนี้ดีกว่า เมื่อกลับถึงบ้านก็เลยต้องไปช่วยกันยกที่นอนของจุ๋ยมาไว้ในห้องของพวกเรา ไม่รอให้เจ้าตัวได้นอนวังเวงคนเดียวคืนนึงก่อน..ฮี่ ฮี่

ในตอนเช้าทุกคนลงความเห็นร่วมกันว่านอนหลับไม่ค่อยสนิท ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพวกเรานอนเร็วเกินไป หรือมีหนูมาแทะไม้เสียงดังกรอบแกรบ (เราต้องบอกคนอื่นว่าเป็นเสียงหนู เพราะชินกับหนูๆ ที่บ้าน ที่ทำงาน....เดี๋ยวจะมีคนเกิดอาการปอดแหกให้เห็นกันอีก) หรือว่าเสียงดังตุ้บ..ใหญ่ ที่เกิดจากพจและอ๋อยเดินไปเข้าห้องน้ำและตกจากพื้นห้องที่ต่างระดับกัน ที่จริงมันก็ควรจะตุ้บเดียวที่พจตกไปครั้งแรก แต่ไหนๆ ก็เป็นผู้บุกเบิกแล้ว พจก็เลยงับประตูห้องน้ำให้แสงลอดออกมาน้อยกว่าเดิมเพื่อหาเหยื่อคนต่อไป....นั่นก็คือ อ๋อย ทำเอาพ่อหนุ่มที่นอนพื้นตื่นมาด้วยแต่ไม่กล้าลืมตามองว่าใครเป็นตัวต้นเสียง 555

เช้าวันใหม่ หลังจากกินอาหารเช้าแบบอเมริกัน (ที่ไม่อิ่มเล้ย) กันแล้ว ครูเล็กก็มาสอบถามพวกเราอีกครั้งว่าจะไปดำน้ำกันหรือเปล่า พี่ยี้ อ๋อย และเพชร ซึ่งเป็นแก้งค์กลัวน้ำ รู้สึกไม่ค่อยอยากเท่าไหร่ พวกเราเลยเลือกไปเดินรอบเกาะกันแทน โดยมีพนักงาน 1 คน และหมาอีก 1 ตัว พาเราเดินจากอ่าวใหญ่ที่พัก ผ่านอ่าวมุก ที่พักริมหาดอีกด้านไปยังภูเขาด้านหลัง ดูด้วยตาเปล่าก็ไม่สูงเท่าไหร่ อาศัยว่าได้วอร์มด้วยการเดินที่ราบมาพักนึง เราก็ฉวยโอกาสเดินดุ่มๆ ตามเขาไป หันไปมองด้านหลังก็เห็นว่าอ๋อยกับเพชรเริ่มทำท่าจะลำบาก เลยได้แต่ปลอบใจว่าเห็นยอดอยู่ลิบๆ แล้ว (คนนำทางก็พูดไม่ค่อยจะชัด ถามว่าไกลหรือเปล่า แกดันบอกว่าไม่ใกล้...ซะงั้น) หยุดพักกันเป็นระยะก็ถึงจุดชมวิวกันจนได้ คราวนี้ก็ถึงตา จุ๋ยที่กลัวๆ กล้าๆ กับความสูงของหน้าผา ค่อยๆ ย่องออกไปถ่ายรูป (หลายรูปมาก) จากจุดชมวิวมองเห็นช่องหินที่เกิดจากคลื่นเซาะผ่าน ที่มาของชื่อ เกาะทะลุ ถ้าหากว่าทะเลเรียบก็สามารถพายเรือคายักอ้อมเกาะมาดูช่องทะลุนี้ได้เหมือนกัน

ถ่ายรูปกันจนสะใจแล้วก็ได้เวลากลับ คนนำทางบอกว่าจะพาไปทางใหม่ที่ชันนิดนึงแต่มีเชือกให้จับ อ๋อยทำท่าจะกลับทางเดิมเมื่อเห็นเส้นทางเข้า จนเราต้องเกลี้ยกล่อมโดยลงไปเป็นตัวอย่างและรอช่วยเหลืออยู่ด้านล่างด้วย เมื่อทุกคนลงมาถึงเบื้องล่าง เลยได้รู้ว่าถูกพามาชมหาดอีกด้านที่เป็นหาดที่มีก้อนหินกลมๆ เต็มไปหมด จากนั้นเราต้องใต่เชือกกลับขึ้นไปทางเดิม......ฮ่วย

จุ๋ยถึงกับเงียบเสียงหลังจากที่แซวตอนขาลงว่า เข็นครกขึ้นเขายังไม่เหนื่อยเท่าเข็นอ๋อยลงเขา เพราะกลัวจะให้เปรียบเทียบว่า แล้วเข็นอ๋อยขึ้นเขากับลงเขา อย่างไหนเหนื่อยกว่ากันล่ะ? เลยต้องเป็นภาระของเชือก (เพราะเพื่อนๆ ต่างแสดงน้ำใจ มองให้กำลังใจอ๋อยแต่อย่างเดียว) ที่ทำหน้าที่พยุงตัวอ๋อยขึ้นไปตามทาง คนนำทางยังชี้ให้ดูรูของปูไก่ ที่ตัวมันจะออกมาตอนกลางคืนให้ดูอีกด้วย แต่หลังจากนั้นมาถามครูเล็กว่าปูไก่มันร้องเสียงเหมือนไก่เหรอ? ก็ได้คำตอบเป็นเสียงหัวเราะ แถมแกยังถามกลับอีกว่า แล้วปูม้าร้องฮี้ ฮี้ หรือเปล่า?

พวกเราแวะพักกันที่อ่าวมุกกันก่อน น้ำทะเลสีสวยและหาดสะอาดน่าเล่นน้ำทำให้ต้องพักนาน เพราะพจกับจุ๋ยวิ่งลงทะเลไปโน่นแล้ว จุ๋ยถือโอกาสไปปล่อยกระแสน้ำอุ่นส่วนตัว แล้วก็ว่ายน้ำได้พักเดียวก็เรียกตากล้องสำรอง (เพราะพจอยู่ในน้ำไม่ยอมขึ้นง่ายๆ) คืออ๋อย มาถ่ายรูป on the beach ให้ ก่อนจะรวมตัวกันกลับที่พักเพื่อกินอาหารเที่ยง

กิจกรรมยามเย็นหลังจากนอนหลังอาหารเที่ยง (อีกแล้ว) ที่ทีแรกเราจะไปเดินดูสุสานปะการังท้ายเกาะกัน แต่พอผ่านเรือใบที่เจ้าหน้าที่เริ่มมากางใบออกและเข็นลงทะเลก็ทำเอาพวกเราเริ่มไขว้เขว สุดท้ายเราก็เลยไปต่อคิวเล่นเรือต่อจากฝรั่งคนอื่น

ประสบการณ์แล่นเรือใบครั้งแรกไม่เลวเลยทีเดียว ทั้งพจ เพชร และจุ๋ยนั่งรวมกันไปบนเรือ 2 ใบที่แล่นกินลมออกห่างจากหาด มีคนบังคับเรือนั่งไปด้วยคนนึง คอยคัดท้ายและบังคับ ใบเรือมี 2 ใบ คือ ใบหลัก และใบเสริมคอยต้านลม นำพาเรือให้วิ่งลิ่ว ถึงแม้จะเร็วน้อยกว่าอีกลำที่มีครูเล็กเป็นคนบังคับก็เถอะ วนได้ 2 รอบก็กลับเข้าฝั่ง และไหนๆ ก็เปียกกันแล้วก็พายคายัคกันต่อ ปล่อยให้พี่ยี้และอ๋อยนั่งคุยกันริมหาดต่อไป

เวลายังมีเหลือก่อนเวลาข้าวเย็นให้พวกเราได้เดินไปที่สุสานปะการังกันต่อ ครูเล็กบอกกับพวกเราว่ามีของให้เก็บไปฝากเพื่อนได้ นั่นก็คือ ฝักหมามุ่ยริมทาง ที่ทีแรกกะจะเก็บไปฝากเอ๋ แต่ด้วยความดีที่พวกเรามีติดตัวกันอยู่ ประกอบกับไม่มีอาสาสมัครที่จะเป็นคนไปเก็บ ก็เลยไม่มีของฝากที่เคอทะยัน (คันทะเยอ) มาฝากเอ๋

อาหารเย็นวันนี้ดีทีเดียว อาจจะเนื่องจากเป็นคืนวันศุกร์ ที่แขกเข้ามาหนาตา พวกเราได้กิน บาร์บีคิว กุ้งนึ่ง ปลากะพงย่าง และอย่างอื่นจนพุงกาง กินเสร็จจุ๋ยเริ่มทวงสัญญาว่าจะไปที่บาร์กัน เลยต้องพากันไปโดยมีเพชรเฝ้าบ้าน เพราะเจ้าตัวยืนยันหนักแน่นว่าขี้เกียจไป หลังจากออกกำลังกันตอนเช้าและมีแอลกอฮอล์ในเส้นเลือดคนละนิดหน่อย แต่ละคนก็ดูเหมือนจะหลับดีกว่าคืนที่ผ่านมา ถ้าไม่มีฝูงหนูวิ่งกันบนเพดานกันให้ครึ่ดกลางดึก

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วในที่สุดก็ถึงวันจากเกาะ ตอนเช้าพี่ยี้เริ่มกำจัดขนมด้วยการแบ่งให้เจ้าแจ๊กกี้ หมาดำที่ไปวิ่งเล่นกับพวกเราบนเขาเมื่อวาน จากนั้นเมื่อเห็นว่าคนเริ่มสนิทกับหมา หรือหมาเริ่มสนิทกับคนก็ไม่รู้ล่ะ เราก็เล่นเตะลูกมะพร้าวกับแจ๊กกี้ริมหาดกันจน (คน) เหนื่อย อาหารเช้าวันนี้นอกจากอเมริกันสไตล์ ก็มีอาหารที่พวกเราร้องขอคือข้าวต้มรวมมิตร ให้ได้หนักท้องกัน ก่อนที่จุ๋ยจะครองทั้งหม้อข้าวต้มทั้งหมด ก็มีเสียงเรียกให้ไปดูแมงกะพรุนไฟที่ลอยมาแถวร้านอาหารที่พวกเรากินกันอยู่ ดูๆ ไปสักพักก็มีปลาหมึกว่ายน้ำมาให้ดูอีก นอกจากฝูงปลาที่กระโดดขึ้นเหนือน้ำที่เป็นเจ้าประจำให้ดูกันบ่อยๆ กลับมาที่โต๊ะอาหารกับอีกครั้ง ฝูงแมลงวันก็เข้าครอบครองหม้อข้าวต้มแทนจุ๋ยซะแล้ว

พวกเราออกจากเกาะกัน 10.00 น. ด้วยเรือเล็กลำเดิม แต่คราวนี้ทะเลเรียบจนไม่รู้สึกว่าอยู่ในทะเล แค่ 15 นาทีก็ถึงฝั่ง เสียเวลาล้างทรายที่ติดมากับรองเท้า จนนึกได้ว่าอ๋อยไม่ได้รวมอยู่ในหมู่เพื่อน เพราะมีหนุ่มน้อยขับรถไปส่งให้ที่รถเรียบร้อยแล้ว สอบถามพ่อหนุ่มที่คาดว่าเป็นลูกชายเจ้าของรีสอร์ท (เปล่าถามนะว่านึกไงรับอ๋อยไปน่ะ?) ว่าร้านอาหารแถวบ้านกรูดมีร้านไหนที่แนะนำ ก็ได้ความว่ามีร้าน บ้านเขียว กับ รุ่งสมุทรที่รสชาติใช้ได้ พวกเราเลยบ่ายหน้ากันไปที่ร้านบ้านเขียว ถึงโต๊ะในร้านจะมีคนจองซะส่วนใหญ่ พวกเราก็ออกมากินกันชายหาดอย่างอร่อย

จากนั้นอ๋อยพาไปที่มหาเจดีย์ภักดีประกาศ ทีแรกฟังชื่อไม่คุ้นว่าเคยไปแล้ว แต่พอเห็นป้ายวัดทางสายเลยร้องอ๋อ แต่แดดร้อนยามเที่ยง ทำเอาอยากจะรีบๆ ไหว้พระ รีบๆ เผ่นเข้าไปในเจดีย์ ให้ลมเย็นๆ พัดผ่านซะก่อนจะสุก

เป้าหมายอาหารเย็นวันนี้เป็นร้านเจ๊เขียว หัวหิน ทีแรกพวกเราจะพักบังกะโลกันที่ชะอำ แต่ถ้าวิ่งย้อนไปย้อนมาคงไม่ดี เลยต้องเสียเวลาหาที่พัก ที่ไม่น่าเชื่อว่าจะหายากกันที่หัวหิน พักยกการหาที่พักด้วยการกินก่อน เพราะร้านเจ๊เขียวเป็นร้านดังที่ถ้ามาหลัง 6 โมงเย็นอาจจะคนเต็มจนไม่ได้กิน สั่งอาหารกันจนลืมไปว่าเมื่อตอนกลางวันยังย่อยไม่หมดดีนัก ในตอนเย็นเลยต้องแข็งใจกินกันไปจนเกือบหมด

จุ๋ยโฆษณาร้านเจ๊เขียวเอาไว้ตามประสาคนมาบ่อย ว่าเจ๊เขียวจะนั่งเป็นสัญลักษณ์อยู่หน้าร้านน่ะแหละ ซึ่งพวกเราไม่ค่อยอยากจะเชื่อสักเท่าไหร่ เพราะคนนะไม่ใช่รูปปั้น จะได้อยู่มันหน้าร้านให้เจอตลอด แต่พอไปถึงก็จริงตามที่จุ๋ยบอก ตัวเจ๊เขียวอายุประมาณ 70 ได้ ตัวอ้วนกลมและนั่งๆ นอนๆ อยู่หน้าร้าน คร้านที่จะเคลื่อนไหว พอถามจุ๋ยว่ารู้ได้งัยว่าเนี่ยคือเจ๊เขียว เพราะแกใส่เสื้อผ้าธรรมดามาก เป็นเสื้อคอกระเช้า และผ้าถุงเก่าๆ จุ๋ยก็ชี้ให้ดูรูปถ่ายคู่กับดาราและคนดังต่างๆ ของเจ๊เขียวที่ติดอยู่ที่ผนังเหนือที่นั่งประจำของแกนั่นเอง

ทุกคนยังกังวลกันเรื่องหาที่พักอยู่ด้วยเหตุผลต่างๆ กันไป สาวๆ เกรงว่าจะไม่มีที่พักจนมืดค่ำ ถึงแม้ว่าเราจะปลอบใจว่าถ้าหาไม่ได้ก็ไปนอนกันที่ชะอำ ซึ่งที่พักมากกว่าตามโปรแกรมเดิม ส่วนจุ๋ย ก็กังวลว่าถ้าหาที่พักไม่ได้ ก็อดตะลึงตึงๆ ยามค่ำคืนที่หัวหิน ต้องไปหง่าวอยู่ที่ชะอำ แต่ในที่สุดคำปลอบที่ว่ามากับพจ..โชคดีเสมอ ก็ยังศักดิ์สิทธิอยู่ เราหาที่พักได้เป็นโรงแรมในเมือง เปิดห้องไว้ 2 ห้อง ห้องหนึ่งมี 2 เตียง ส่วนอีกห้องมี 3 เตียง ราวกับจะรอให้พวกเราไปเช่า แบ่งคนเข้าห้องตามเดซิเบลของการกรนก็ได้เป็น จุ๋ย อ๋อย พี่ยี้ ห้องหนึ่ง อีกห้องเป็นพจ กับเพชร

จุ๋ยอยากให้พวกเราออกไปตะลึงตึงๆ ตามแบบของมันมากจนยอมเลี้ยงไอติมพวกเราทั้งหมดที่ห้างใกล้โรงแรม แต่รู้สึกว่าโชคไม่เข้าข้าง (เพราะพจอิ่มจนอยากนอน) พวกเราอุตส่าห์ถ่อไปฟังเพลงกันถึงโรงแรมไฮแอตหัวหิน แต่บังเอิญว่าเป็นคืนก่อนเลือกตั้ง ส.ว. ล่วงหน้า บาร์ในนั้นก็เลยปิด รวมไปจนถึงบาร์และคาราโอเกะที่อื่นๆ ด้วย เราก็เลยได้นอนกันไม่ดึกฉะนี้

เช้าวันใหม่เพชรถึงกับบ่นนอนไม่หลับ เพราะเริ่มเคยกับการนอนรวมๆ กัน และเสียงกรนรอบข้าง พอมาเจอห้องเงียบ และแอร์เย็นเลยหลับๆ ตื่นๆ ส่วนสมาชิกอีกห้องก็หลับไม่เต็มที่เหมือนกัน บ้างก็คันเพราะผ้าห่ม บ้างก็วังเวงที่คนเหลือน้อย สรุปแล้วทริปอื่นต่อจากนี้คงเป็นรายการนอนรวมกันจะดีกว่า

เราไปกินข้าวเช้ากันที่ร้านโจ๊ก “เจ๊แอน” เจ้าเดิม นั่งไปสักพักจุ๋ยก็เจอ อ.หมอโรงพยาบาลหัวหินมาให้ทัก ต่อมาก็เจอ อ. มานี ที่คณะเภสัชฯ ให้เรา จุ๋ย และเพชร เข้าไปทัก ทุกคนเลยตั้งใจกินกันโดยเร็วก่อนที่จะมีคนรู้จักโผล่เข้ามาอีก เป้าหมายหลักของสาวๆ ในวันนี้คือช้อปปิ้งที่ platinum outlet ชะอำ แต่เวลาที่ยังเช้าอยู่ อ๋อยเลยพาไปไหว้พระที่วัดห้วยมงคล เขาหินเหล็กไฟกันก่อน โชคไม่ดีที่ไปเจอกับทัวร์หลายคันรถบัส คนเลยเยอะจนเข้าไปปิดทองแทบไม่ถึง หลังจากแวะช้อปปิ้งแบบไม่ได้อะไรเลยกันแล้ว ข้าวเที่ยงที่รออยู่ เป็นเย็นตาโฟชามเท่าอ่างข้าวหมาที่บ้าน ที่ร้านมิสเตอร์บัน ริมถนนเพชรเกษม จากนั้นทุกคนก็พร้อมใจกันกลับบ้าน ไม่ลืมแวะซื้อของฝากจากเมืองเพชร ไปกันคนละถุง 2 ถุง กลับถึงบ้าน 16.00 น.

เวียตนาม (Part IX)

9 ธ.ค. 50
เหลือเวลาอีกวันเดียวที่เราจะได้เที่ยวในเวียตนามกัน สำหรับวันนี้เรายังซื้อทัวร์เที่ยว 2 วัดประจำ 2 ราชวงค์ของเวียตนาม และนิมบินห์ แทมค๊อค หรือ ฮาลองบก รูปแบบทัวร์เป็นอย่างเดิมคือ จะมีรถมารับพวกเราที่โรงแรม จากนั้นก็ไปรับคนที่โรงแรมอื่นๆ อีก (ไม่เจอเจ๊ช่างเม้าท์แล้วเพราะเธอบอกว่าจะกลับเลย) ผู้ร่วมทางคราวนี้ของเราก็มีคู่ชาวออสเตเรีย ครอบครัวเกาหลี 2 สาวชาวเวียตนาม และอีก 1 หนุ่มออสเตเรีย คราวนี้ได้ไกด์ผู้หญิงที่พูดภาษาอังกฤษได้ดีกว่าทุกไกด์ที่ผ่านมา และอธิบายให้พวกเราฟังระหว่างนั่งในรถสมกับเป็นไกด์ เมื่อถึงวัดก็อธิบายตั้งแต่ประตูทางเข้าที่แบ่งเป็นสามช่อง ช่องกลางใหญ่ที่สุดเป็นประตูสำหรับกษัตริย์ก้าวผ่าน ดังนั้นพวกเราก็เลยพากันเข้าประตูช่องกลางกันหมด ที่วัดประจำราชวงศ์ดิง มีต้นไม้ที่ไกด์บอกว่าใช้ทำตะเกียบสำหรับกษัตริย์เท่านั้น เพราะมีคุณสมบัติพิเศษคือใช้ตรวจสอบยาพิษที่ปนในอาหารได้ (ชักอยากได้ซักคู่ เพราะอาหารเป็นพิษบ่อย) หลังจากนั้นเราก็ได้รู้ว่าวัดของเวียตนามแบ่งเป็น 3 ระดับคือ 1. temple เป็นเสมือนวังของกษัตริย์ที่ข้างในมีรูปปั้นของกษัตริย์ในราชวงศ์ตั้งไว้ 2. pagoda เป็นวัดที่มีพระพุทธรูปใช้ประกอบพิธีกรรม และ 3. วัดที่แยกย่อยออกมาในระดับหมู่บ้าน (ถ้าจำไม่ผิด)

ส่วนรูปปั้นสัตว์ทั้งหลายที่พบในวัดก็จะเป็นสัตว์ 4 อย่างที่ถือเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิของเวียตนาม ได้แก่ มังกร (Dragon) สิงห์ (Lion) นกกระเรียน (Phoenix) และม้า (Unicorn) สีของวัดจะมี 2 สีหลัก คือเหลือง หมายถึง พลัง อำนาจ (Power) และแดง หมายถึง ความสุข (Happiness)

ด้านหน้าของวัดไม่ว่าราชวงศ์ไหนจะมีแผ่นหินคล้ายตั่งตั้งอยู่ด้านหน้า ไว้ให้ผู้ที่รอเข้าเฝ้านั่งรอ เมื่อผ่านประตูเข้าไปด้านในแล้วก็มีแผ่นหินสลักนูนต่ำเป็นรูปมังกรตั้งอยู่หน้าตัวอาคาร ใช้สำหรับเป็นที่ประทับของกษัตริย์

เราออกจากวัดก่อนเที่ยง จากนั้นทัวร์ก็พาเราไปยัง เมืองนิมบินห์ กินข้าวเที่ยงกันพอประมาณ (เพราะอาหารไม่เยอะ) ก็ข้ามถนนหน้าร้านอาหารมาที่แทมค๊อค (Tamcoc) หรือฮาลองบก ไกด์รีบกำชับพวกเราว่าไม่จำเป็นต้องทิปคนพายเรือเพราะเราจ่ายค่าตั๋วแล้ว หากถูกใจจะจ่ายก็ไม่ต้องเกิน 20,000 ด่อง คราวนี้มาเจอเรือที่นั่งได้ 2 คนอีกแล้วครับทั่น จุ๋ยหันมายิ้มใส่หมอปุ้ม แล้วก็ไปทาบทามหนุ่มอ๊อสซี่ที่มาคนเดียวทำนองว่าไปกับเพื่อนไอหน่อยนะ

มาเสียท่าตอนก่อนจะลงเรือ พจที่ไม่มีหมวกก็ควักเอาครีมกันแดดมาทาหน้า จากนั้นก็ส่งต่อครีมไปให้จุ๋ยซึ่งไม่ลังเลที่จะรับไปทา แต่ทาแบบเปื้อนเปรอะก็เลยต้องเอาตลับแป้งขึ้นมาให้จุ๋ยส่อง พอจุ๋ยรับมาส่องก็พอดีกับที่พ่อหนุ่มอ๊อสซี่หันมาเห็น จุ๋ยต้องรีบแก้ตัวเป็นพัลวันว่าตลับแป้งเนี่ยไม่ใช่ของไอนะเว้ย ซึ่งเขาก็พยักหน้าโดยดี พร้อมกับบอกว่ามันก็ไม่ควรจะเป็นของยูหรอก ทำเอาพจกับหมอปุ้มฮากันครืน

แต่ถึงเวลาลงเรือจริงๆ หมอปุ้มทำหน้าเศร้าบอกว่าไม่ไป(กับคนอื่น)ไม่ได้เหรอ แล้วก็เกาะพจแน่น(ด้วยสายตา) จุ๋ยก็เลยจำต้องไปกับหนุ่มคนนั้นแทน โดยพ่อหนุ่มรีบนั่งทางด้านหลังเรือ ไม่เปิดโอกาสให้จุ๋ยเข้าข้างหลังได้

เริ่มรู้สึกแปลกๆ ตอนที่เรือ 2 แจว ซึ่งใช้คนพายคนเดียวก็พอ มีผู้หญิงอีกคนมาขอนั่งด้วยและมีไม้พายเล็กๆ มาช่วยพาย หล่อนพูดภาษาอังกฤษได้ไม่ดีนัก (เหมือนเรา) เปิดปากได้ก็ถามแพทเทิร์นเดียวกับพวกเย้า คือ ชื่ออะไร อายุเท่าไหร่ ทำเอาเราพอจะเดาได้ว่า เดี๋ยวเธอก็มีอะไรมาขาย

ช่วงแรกๆ เรือพายตามๆ กันไป ทำให้มีแต่นักท่องเที่ยวเต็มไปหมด แต่อย่างไรก็ดี วิวรอบๆ ข้างที่คล้ายๆ ฮาลองเบย์ คือ มีภูเขาหลายๆ ลูก ล้อมอยู่รอบๆ ตัว ก็สวยจนลืมไปว่าที่นี่ไม่ใช่ทะเล มองลงไปในน้ำมีสาหร่ายขึ้นอยู่ทั่วไปจนบอกไม่ได้ว่าน้ำตื้นหรือลึก แต่ระดับน้ำคงไม่เท่ากันเพราะส่วนที่อยู่ชิดกับภูเขาบางแห่งมีการทำนาและใช้รถไถนาด้วย หลังจากผ่านอุโมงค์ถ้ำลอด (มี 3 ถ้ำ) เรือของเราก็ทิ้งห่างลำของจุ๋ยมาพอสมควร จนไปถึงสุดทางที่ต้องกลับเรือก็มีเรือขายของจอดเรียงรายรออยู่ บางลำที่คงรู้จักกับเจ้าของเรือเราก็พายเข้ามาขนาบเรียกร้องให้เราซื้อพวกน้ำอัดลม ทิปให้คนพาย ซึ่งเราก็ปฏิเสธอย่างไม่ใยดี เมื่อเห็นเราไม่สนใจ คนพายก็บ่ายหน้าพาเรากลับ ขากลับนี่เองที่ผู้หญิงที่นั่งมาด้วยเปิดหีบสินค้าที่อยู่ด้านท้ายเรือ เอาผ้าปูโต๊ะ เสื้อยืด ออกมาขายพวกเรา ซึ่งก็โดนปฏิเสธอีกเช่นกัน เราให้เหตุผลว่าต้องการผ้าปูที่นอน(เห็นแล้วว่าไม่มี)มากกว่า แต่ไม่แน่ใจว่าเขาฟังเรารู้เรื่องหรือไม่(ขนาดทำท่า sleeping ประกอบแล้วนา)

เมื่อเห็นว่าเหยื่อ เอ๊ย ลูกค้าทั้ง 2 ไม่มีทีท่าจะซื้อสินค้า หล่อนก็เลยเรียกเรืออีกลำที่แล่นสวนมา แล้วก็ขนหีบพร้อมทั้งย้ายก้นตัวเองไปนั่งอีกลำ ปล่อยให้แหม่มที่นั่งมาในเรือลำนั้นทำหน้างงๆ จนเราบอกว่าชีมีอะไรจะขายยูแน่ะ ยังไม่หมดแค่นั้น พอนั่งในเรือลำใหม่เรียบร้อยแล้ว มีรายการแบมือขอทิปอีกต่างหาก ประมาณว่าชั้นก็ช่วยพายมาตั้งครึ่งทางนะเนี่ย ซึ่งพจก็ตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า ไม่.. ตูจะทิปเฉพาะคนพายเท่านั้นเฟ้ย แล้วก็ยิ้มสยามอย่างมีเมตตา เพื่อประเมินสถานการณ์ว่าจะถีบคนท้องถิ่นตกเรือดีหรือไม่หากมีปัญหา

กลับมาถึงฝั่งอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนพร้อมทั้งทิปคนพายเรือไป 10,000 ด่อง ซึ่งก็ได้เสียงพึมพำตอบมา คงประมาณว่า “ขอบคุณเหลือเกิน นางฟ้าน้อยๆ ทั้ง 2 คน ขอให้เจริญรุ่งเรืองด้วยประการทั้งปวง” กระมัง ส่วนจุ๋ยที่เมื่อขึ้นฝั่งได้ก็เผ่นอ้าวหนีพ่อหนุ่มอ๊อสซี่ จนเพื่อนๆ งง ว่าไปทำอะไรกันบนเรือ มาได้คำตอบตอนที่มีกิ้งก่าสีเขียวป๋อเกาะติดอยู่กับเสื้อพ่อคนนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แล้วเจ้าตัวก็จับมันมาดูเล่นอยู่ในมืออย่างร่าเริง

พวกเราเล่าประสบการณ์ถูกหลอกไปเชือด เอ๊ย นั่งเรือคนละลำให้แก่กันฟัง พวกพจให้ทิปเมื่อถึงฝั่งแล้วก็ก้าวขึ้นจากเรือฉับ ก็หมดเรื่องกันไป ส่วนทางจุ๋ยให้ทิปไป 20,000 ด่อง เนื่องจากฝรั่งแกไม่มีแบงค์ย่อย และให้ทิปตอนอยู่ในเรือก่อนขึ้นฝั่ง เลยโดนคนเรือขอทิปจากฝรั่งอีก จนจุ๋ยต้องบอกว่า 2 หมื่นเนี่ยรวมกัน 2 คนเฟ้ย ดูท่าคนพายจะไม่ค่อยสบอารมณ์ (แต่คงไม่มากไปกว่าจุ๋ย เพราะพอหายกลัวกิ้งก่าแล้วก็บ่นน่าดู)

ได้เวลาอันสมควรพวกเราก็ขึ้นรถกลับฮานอย มีคนเวียตนามขึ้นรถมาเพิ่มด้วยประมาณว่ารู้จักกับคนขับรถ ส่วนเด็กที่นั่งหน้ามากับคนขับตอนขาไป ขากลับก็บังเอิญมานั่งอยู่ด้านหลังจุ๋ยและเอะอะตลอดทาง ทำเอาจุ๋ยชักหงุดหงิดที่ไม่ได้หลับ

คืนสุดท้ายเราเลือกอาหารเย็นที่ร้าน New Day เจ้าเดิมที่รสชาติใช้ได้ แต่คราวนี้ไม่ได้สั่งจากเมนู ใช้วิธีชี้อาหารสำเร็จแบบข้าวราดแกงที่ด้านข้างของร้านแทน ซึ่งก็อร่อยเช่นเดียวกัน โดยจานที่เป็นแกงจืดจะตั้งเตาไว้ตลอด ทำให้ไม่เย็นชืดเหมือนแถวบ้านเรา

อิ่มดีแล้วก็เป็นการซื้อของฝากครั้งสุดท้าย ดีที่เราพอจะประมาณคร่าวๆ ไว้แล้วว่าเหลืออะไรที่ยังขาดอยู่บ้าง ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นรายการที่แม่ฝากซื้อ คือกระเป๋าผ้าแบบปัก เคยไปดูแบบที่ถูกใจไว้แล้วแต่ราคาแพงระยับ คราวนี้โชคดีที่การจับบ่อยๆ เลยพลอยโน้มน้าวให้ผู้ร่วมทริปอีก 2 คนชักอยากจะได้บ้าง รวมๆ กันซื้อ 10 ใบ เลยได้ราคาที่พอจะซื้อลง เมื่อกลับมาที่โรงแรมก็เป็นรายการจัดกระเป๋า เคลียร์บัญชี (เจ้าหนี้รีบย้ำว่าไม่มีการชดใช้ด้วยร่างกาย) กว่าจะได้นอนก็เกือบเที่ยงคืน

10 ธ.ค. 50
วันนี้ตื่นแต่เช้าตั้งแต่ตี 4 เพราะต้องรีบไปสนามบินก่อน 7 โมงเช้า หิ้วของไปก็ชักรู้สึกว่าของหนักโครตๆ ไปเที่ยวทีซื้อของฝากที่มีขนาดใหญ่นี่มันไม่ดีอย่างนี้เอง แต่ทำไงได้ คุณแม่ขอร้องอ่ะ นี่ดีที่ไม่คิดจะซื้องอบที่แม่อยากได้ (ถึง 2 อัน) กลับมาด้วยนะเนี่ย ขืนหอบพะรุงพะรังอาจจะไม่ผ่านด่านตรวจคนเข้าเมือง เพราะเขานึกว่าเป็นพวกอพยพก็เป็นได้ กลับถึงสุวรรณภูมิอย่างปลอดภัย 11.00 น.

เวียตนาม (Part VIII)

8 ธ.ค. 50
วันนี้ไม่อยากตื่นจากห้องสุดสบายของโรงแรมเลย เช้านี้เราได้กินอาหารบุพเฟต์ของโรงแรมแบบในเมืองไทย จากนั้นไม่น่าเชื่อว่าเรือลำเดิมจะมารับเรากลับฮาลองซิตี้ บรรยากาศที่ท่าเรือในวันนี้ก็เป็นแบบเดียวกับเมื่อวาน คนที่ค้างบนเกาะก็ลงจากเรือมาโบกมือลาคนที่กลับพร้อมเรือ พวกเราได้เพื่อนเดินทางชุดใหม่อีก 6 คน นางงามมิตรภาพชาว USA ยังทำหน้าที่ของเธอต่อไปโดยคุยกับผู้มาใหม่ (ที่อยู่บนเรือก่อนแล้ว) อย่างออกรส ส่วนพวกเรานั่งเฉยๆ กันได้ซักพักจนเกือบหลับ พอดีกับที่หมอปุ้มเปิดประเด็นถามเรื่องงานกับจุ๋ย คราวนี้เลยต้อง (ถ่างตา) ฟังยาวจนเกือบถึงท่าเรือที่ฮาลองซิตี้

เราแวะกินข้าวเที่ยงกันที่ภัตตาคารแถวท่าเรือ ที่ยังคงเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวทัวร์ต่างๆ ถ้าไกด์ไม่บอกสงสัยจะพลัดหลงกันค่อนข้างแน่ กินเสร็จปรากฏว่าไกด์ที่มารับกลับฮานอยเป็นไกด์ซิง-โสดสนิท เจ้าเก่า แต่แทนที่จะเป็นรถตู้แบบเดิมมารับพวกเรา คราวนี้เป็นรถมินิบัสแทน ที่นั่งแคบๆ ทำเอาเมื่อยไปทั้งตัวกว่าจะถึงฮานอย

คราวนี้พนักงานโรงแรม Ngoh Minh คุ้นกับพวกเราแล้ว ยังถามยิ้มๆ หลังจากเห็นพวกเราอ่อนระโหยโรยแรงว่าเป็นไงบ้าง พักกันพอหายเหนื่อยและท้องหิวมาแทนที่ เลยต้องให้ไกด์จุ๋ยพาไปกินข้าวเย็น ที่งวดนี้ไกด์อยากจะกินอาหารอิตาเลี่ยนแทนอาหารเวียตนาม พวกเราเลยต้องเดินเลียบทะเลสาบคืนดาบไปที่ร้าน Al Fresco’s (ไม่รู้ไปเล็งเอาไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่) อาหารมื้อนี้เป็นรวมมิตรพาสต้า รวมมิตรบาร์บีคิว จานใหญ่มากๆ (ดีที่ไม่ยุให้เสี่ยสั่งพิซซ่ามากินด้วย) หลังจากนั้นก็เดินย่อยอาหารด้วยการช้อปปิ้งกระเป๋าเป้อีกครั้ง เดินต่อราคากันจนคนขายแทบเตะออกมาจากร้าน มีลุงเจ้าของร้านนึงอุตส่าห์ลดให้เพราะพวกเราบอกว่าจะเอาทั้งหมด 5 ใบ แต่พอเอากระเป๋ามาให้จริงๆ กลับเลือกสีไม่ได้ เลยได้แค่ใบเดียวพร้อมกับคำพึมพำของลุง

เวียตนาม (Part VII)

7 ธ.ค. 50
วันนี้ยังไม่ทันเช้าดี นอนๆ อยู่ก็ได้ยินเสียงโครมดังลั่น ทีแรกนึกว่ามีคนตกบันไดเหมือนที่จุ๋ยทำเมื่อคราวที่แล้ว เลยไม่ได้สนใจเท่าไหร่ ตอนเช้าถึงได้รู้ว่าเรือลอยไปชนเกาะที่อยู่ใกล้ๆ ตอนที่ชนนั้น จุ๋ยถึงกับลุกขึ้นมาฉายไฟดูเลยทีเดียว ก็นับว่าเป็นข้อดีของคนที่นอนคนเดียวในห้อง (แต่ถูกเราแซวไปแล้วว่าไม่แสดงน้ำใจชวนไกด์ซิง-ยังโสด มานอนด้วยเหรอ) เพราะต้องระแวดระวังภัยอยู่เสมอ (ปกติมีพจกับหมอปุ้มคอยระวังภัยให้) ที่เรือลอยไปชนคราวนี้เป็นเพราะว่าจอดโดยไม่ได้ทอดสมอ แต่ใช้วิธีผูกกับเรือลำข้างๆ ที่ทอดสมอแทน เลยมีโอกาสให้น้ำพัดแกว่งไปมาได้

หัวข้อคุยของทุกคนตอนเช้านี้จึงเป็นเรื่องเรือชน ถ้าไม่รวมเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของเจ๊อเมริกันที่ดันหูดี ได้ยินเสียงหนูวิ่ง ทำให้นอนไม่หลับอีก พูดถึงการนอนบนเรือลำไม่ถึงกับใหญ่มากแบบนี้ ทีแรกก็กลัวว่าจะมีละลอกคลื่นซัดอยู่ตลอด (ซึ่งคนที่เมาคลื่นไม่ใช่เรา) แต่ภายในอ่าวฮาลองนี้คลื่นลมสงบ เรือจึงจอดได้อย่างนิ่งมาก ถ้าไม่นับรายการลอยตามน้ำไปชนเอาเกาะ ที่ชอบมากที่สุดก็ตรงที่ได้เตียงคู่ แยกหมอปุ้มไปกรนอีกฝั่งนึง และยังแยกจุ๋ยไปกรนอีกห้องหนึ่ง เปิดโอกาสให้เยื่อบุแก้วหูของเราได้พักผ่อนบ้าง

หลังกินข้าวเช้าไกด์บอกให้พวกเราเก็บของเตรียมขึ้นเกาะ Cat Ba ดังนั้นคนที่ซื้อทัวร์แบบค้างบนเรือคืนเดียว คือเชและครอบครัว และออสเตเรียอีกคู่หนึ่ง ก็จะกลับฮาลองซิตี้ไปพร้อมกับเรือและไกด์ซิง ส่วนพวกเราก็มีไกด์คนใหม่มารับขึ้นรถตู้ไปยังโรงแรมบนเกาะ

ได้มาเจอ 2 สาวอิสราเอลกันอีกที่รถตู้จนได้ เจ๊ช่างเม้าท์เป็นผู้สื่อสารอีกเหมือนเคย ได้ความว่าพวกเธอไม่ได้นอนบนเรือด้วยเหตุผลอะไรสักอย่าง (น่าจะกลัวเมาคลื่น) เลยต้องอาศัยเรือลำอื่นมาค้างบนเกาะ แลกเปลี่ยนกับการที่เจ๊เล่าเหตุการณ์ความประทับใจที่ได้นอนบนเรือ (ซึ่งทำให้ 2 สาวสร้างปัญหาขึ้นมาอีกภายหลัง) และเหตุเภทภัยที่ได้รับ (2 สาวเล่ามา 2 – 3 ประโยค ในขณะที่เจ๊เล่าไป 2 – 3 ย่อหน้า)

รถตู้พาพวกเราออกจากท่าเรือขึ้นที่สูงไปตามถนนคอนกรีตบนเกาะ เพื่อไปเดินในเส้นทางธรรมชาติที่ Cat Ba national park มีไกด์ท้องถิ่นที่พูดไทยได้ด้วยพาไป เส้นทางแรกๆ เหมือนจะไป home health care ในหมู่บ้าน เพราะเดินผ่านไร่มันสัมปะหลัง ไปแวะพักเข้าห้องน้ำและเล่นกับน้องหมาที่บ้านไกด์ จนเดินออกจากบ้านและมองเห็นภูเขาอยู่ข้างหน้านั่นแหละ ทำเอาเราแอบบ่นอยู่ในใจว่าหลุดจากซาปาแล้วยังต้องมาเดินขึ้นเขากันในเกาะอีกเหรอเนี่ย หันไปมองเพื่อนร่วมทริปที่เป็นฝรั่งออสเตเรียผู้หญิงที่ก้นใหญ่มาก (มีงวดนี้แหละที่จุ๋ย “ห้าม” เราพูดภาษาอังกฤษ ไม่เหมือนทุกทีที่บ่นว่าทำไมให้จุ๋ยพูดอยู่คนเดียว เพราะเราไปเรียกเจ๊แกว่า big ass ง่ะ) ก็ค่อยเบาใจว่าเดี๋ยวมีคนเหนื่อยเป็นเพื่อนแล้ว แต่ที่ไหนได้ เจ๊แกพาตูดใหญ่ๆ ไปลิ่ว ให้เรามอง (ตามบั้นท้าย) ตาค้าง ถึงแม้ว่างวดนี้จะเป็นการเดินขึ้นที่ค่อนข้างชัน และเมื่อยสุดๆ แต่เราก็ไม่เป็นลมอีก เพราะไม่ได้หยุดเดินและนั่งอย่างทันทีเหมือนคราวที่ผ่านมา

กว่าแรงจะอยู่ตัว (เหนื่อยจนชิน) ก็ปาเข้าไปชั่วโมงกว่า เดินไปเดินมาข้ามเขาไป 2 ลูก ถ่ายรูปกับวิวยอดเขาให้คุ้มกับที่เดินมา ส่วนจุ๋ยที่ใต่ขึ้นไปถ่ายรูปด้วยใจหวิวๆ ก็ยังฝืนยิ้มได้หลายรูปอยู่ ปล่อยให้หมอปุ้มเดินตามไกด์ไปพิชิตยอดเขาตามลำพัง (แล้วได้แผลกลับมา) ในที่สุดก็ได้กลับซะที ทางลงเขานี่มันดีกว่าทางขึ้นจริงๆ....เฮ้อ โดยเฉพาะทางที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้เขียวๆ สูงประมาณเอวให้เราเดินเอียงข้างแทรกผ่าน (คนอื่นเขาเดินกันตรงๆ) ยิ่งรู้สึกดีที่ได้เจอความชอุ่มชุ่มชื้นบ้าง ต่อจากนั้นเป็นป่าสนที่มีการกรีดลอกเปลือกออกเพื่อรองเอาน้ำมันสนกลิ่นหอมอ่อนๆ มองผ่านต้นสนเห็นดินเลนรอบเกาะตอนน้ำลง ดูแปลกไปอีกแบบ

กลับเข้าเมืองมา check-in ที่โรงแรม Holiday view ที่ออกจะหรูกว่าโรงแรมอื่นแถวนั้น ตอนแรกก็แปลกใจที่คนที่มารถตู้เดียวกันแยกไปพักอีกโรงแรมหนึ่ง มาถึงบางอ้อตอนที่เจ๊ช่างเม้าท์ ที่อยู่โรงแรมเดียวกับเราสอบถามราคาทัวร์กับพวกที่พักอีกโรงแรม ถึงรู้ว่าพวกเราจ่ายแพงกว่า แต่ตอนกินข้าวเที่ยงและข้าวเย็นในวันนี้พวกเรายังกินรวมกันที่โรงแรมที่เจ๊บิ๊กแอส และ 2 สาวอิสราเอลพักอยู่ ซึ่ง 2 สาวก็เริ่มมีปัญหาโดยบอกว่าจะพักบนเรือ ที่ควรจะได้นอนเมื่อคืนวาน ทำเอาไกด์ปวดหัว ส่วนจุ๋ย (ซึ่งเป็นคนแปลให้พวกเราฟัง) ถึงกับส่ายหน้าบอกว่าพวกยิวมักจะมีปัญหา ดังนั้นถ้าเจองูและเจอยิว ให้ตีจุ๋ย เอ๊ย ให้หลีกเลี่ยงงานบริการที่เกี่ยวข้องกับชาวยิวฉะนี้แล

หลังกินข้าวเที่ยง ไกด์ให้รถมารับพวกเราไปเกาะลิง (monkey island) ที่ต้องนั่งเรือไปอีกครึ่งชั่วโมง ตอนนี้เหลือคนไป 5 คน คือกลุ่มพวกเราและ 2 อเมริกัน จุ๋ยบอกว่าเริ่มเหมือนรายการ the wicket link - กำจัดจุดอ่อน เข้าไปทุกทีเพราะคนลดลงเรื่อยๆ คราวนี้เราหวังจะได้เล่นน้ำทะเล แต่อากาศที่เริ่มเย็นและน้ำก็เย็นทำให้ต้องล้มเลิกไป ได้แต่นั่งกันที่ชายหาด มองดูลิงอย่างระแวงไม่ให้เข้ามาใกล้ เพราะลิงที่นี่ขโมยของและค่อนข้างดุ ดูได้จากแก้งค์หนุ่มๆ ที่พายเรือคายักมาและกำลังย่างอะไรกินกัน แต่ไม่ได้กินซักที มัวแต่เอาไม้พายไล่ลิงและจ้องกันไปมาอยู่ สักพักมีรายการทีวีมาถ่ายที่เกาะ ทุกคนเลยหันไปสนใจ (รวมทั้งลิง)

เริ่มเซ็งแล้วพวกเราก็เรียกเรือมารับกลับ ที่จริงไกด์นัดให้รถมารับเราที่ท่าเรือ 17.00 น. แต่พวกเรามาถึงก่อนเวลาประมาณครึ่งชั่วโมงเลยต้องรอกัน แต่แล้วก็เริ่มกระวนกระวายเมื่อเลยเวลาไปพอสมควร ประกอบกับลมแรงและอากาศค่อนข้างหนาว ดีที่คนขับเรือเดินออกมาเห็นพวกเรายังรอกันอยู่เลยโทรตามไกด์ให้ ก็ยังไม่มีวี่แววว่ารถจะมารับ หลังจากผ่านภัยพิบัติมาครั้งหนึ่งแล้วแหม่มอเมริกันเริ่มทนหนาวไม่ไหว เลยเข้าไปหลบลมรอในโรงแรมแถวๆ นั้น พร้อมทั้งเล่าเรื่องราวให้คนที่โรงแรมฟังตามสไตล์ของเธอ ในที่สุดคนที่โรงแรมซึ่งไม่รู้ว่ารู้จักกับไกด์หรือเปล่า ก็เอารถไปส่งเราที่ Holiday view จนได้

ไม่ต้องพูดถึงว่าดินเนอร์คืนนี้ไกด์จะโดนเจ๊บ่นซะขนาดไหน ส่วนพวกเราที่มีส่วนร่วมเป็นผู้ประสบภัยหนาวไปด้วย (ไม่เชื่อถามหมอปุ้ม) ได้แต่นั่งกันเงียบๆ พจได้แต่บอกเสี่ยขาทิปของเราด้วยภาษาไทย (ก็พูดได้ภาษาเดียวแหละ) ว่าไกด์คนนี้ไม่ต้องทิปนะยะ ที่จริงก็น่าสงสารเหมือนกันเพราะพ่อไกด์ตัวดีได้แต่แก้ตัวเสียงอ่อยว่าสั่งให้รถมารับพวกเราตั้งแต่ 16.45 แล้ว แถมยังต้องหาวิธีพา 2 สาวไปนอนบนเรือสมใจคุณเธออีกด้วย

หลังกินเสร็จ พวกเราไปเดินย่อยอาหารที่ริมเขื่อนรอบหาด แต่แล้วลมเย็นก็พัดพวกเราเข้ามาทางด้านในอีกครั้ง สงสัยว่าฤดูนี้จะไม่ใช่หน้าท่องเที่ยวของเกาะ เพราะทุกที่ค่อนข้างเงียบเหงา ร้านขายไข่มุกเปิดไฟสว่างจ้าให้คนขายนั่งตบยุง ดีที่เราดูไข่มุกไม่เป็นก็เลยไม่ต้องเสียทรัพย์ซื้อไข่มุกที่แยกไม่ออกว่าเป็นมุกแท้หรือมุกเทียม

เวียตนาม (Part VI)

6 ธ.ค. 50
วันนี้พวกเราซื้อทัวร์ไปฮาลองเบย์ เลยต้องตื่นเช้า แล้วพากันเดินไปซื้อเบเกอรี่และบั้นหมี่เจ้าโปรดของจุ๋ย จากนั้นก็นั่งรอรถตู้มารับตอน 8.00 น. รถมาเลยเวลาเล็กน้อย หลังจากรับพวกเราก็เวียนไปรับนักท่องเที่ยวที่โรงแรมอื่นๆ อีก 11 คนจนเต็มรถ ไกด์ที่มารับพูดภาษาอังกฤษค่อนข้างแย่ แนะนำตัวว่าชื่อ Mr. Xing จากนั้นแทนที่จะบอกกำหนดการเดินทางกลับกลายเป็นว่าแนะนำตัวเสร็จสรรพว่าอายุ 25 และยังโสด คนอื่นๆ ภายในรถพากันยิ้มขำไปตามๆ กัน กว่าจะออกจากฮานอยได้ก็ 9โมงกว่า เนื่องจากคนขับโดนตำรวจจราจรเรียกไปคุยอยู่พักใหญ่ และเราต้องรอสาวๆ ชาวอิสราเอลอีก 2 คนที่มาสาย นั่งรถออกนอกเมืองไปเรื่อยๆ 3.5 ชั่วโมง ก็ถึงฮาลองซิตี้ มีเวลาแวะพักครึ่งทางที่ร้านขายเซรามิกจำพวกแจกันใบใหญ่ๆ ของที่ระลึกต่างๆ รวมทั้งผ้าปักสวยๆ ด้วยมือเป็นรูปวิวและสัตว์ ราคาของของที่นี่แพงกว่าในฮานอยมาก เลยได้แต่เก็บภาพมาแทนที่จะแบกของราคาแพงมาฝากคนอื่นๆ

ท่าเรือฮาลองซิตี้เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยว มีคนไทยเยอะเหมือนกัน แต่แยกกันไปคนละลำตามทัวร์ที่ซื้อไว้ ซึ่งเรือแต่ละลำรับผู้โดยสารแค่ 10 – 15 คน ลูกเรืออีก 5 – 6 คน เพราะฉะนั้นลำที่พวกเราจะไปก็เลยมีเฉพาะกลุ่มที่นั่งรถตู้มาด้วยกันเท่านั้นเอง หลังจากขึ้นเรือ Canh Buom2 เรียบร้อยแล้ว เราก็พากันดูโน่นดูนี่ไปตามประสา เรือที่รับนักท่องเที่ยวแบบค้างคืนบนเรือจะมี 2 ชั้น ชั้นล่างเป็นห้องนอนของนักท่องเที่ยว ลำของพวกเรามีห้องด้านซ้ายขวาของเรือข้างละ 3 ห้อง ตัวห้องนอนกว้างตลอดความกว้างของลำเรือ มีแอร์ เครื่องทำน้ำอุ่นในห้องน้ำ และเตียงคู่อยู่ชิดผนังข้างละเตียง แต่ไฟฟ้าจะเปิดเป็นเวลา ประมาณ 18.00 – 24.00 น. ที่ไฟปั่นจากเรือจะทำงาน ส่วนเรือสำหรับผู้โดยสารที่ไม่ได้ค้างบนเรือก็จะมีหลายแบบ ทั้งลำใหญ่ที่จุได้ 20 คนขึ้นไป หรือลำขนาดเดียวกับของพวกเราที่ไม่มีห้องนอน

ส่วนชั้นบนของเรือเป็นโซฟาและโต๊ะกินข้าว นั่งได้โต๊ะละ 6 คน หลังจากพวกเรากินข้าวเที่ยงบนเรือเสร็จแล้ว เรือก็ออกจากท่า ช่วงนี้แต่ละคนก็ขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือ ซึ่งมีเก้าอี้อาบแดดตั้งไว้เป็นแถว ให้นั่งมองทิวทัศน์ของเกาะเล็กเกาะน้อยหรือกุ้ยหลินเวียตนามระหว่างทางที่ผ่านอย่างเพลิดเพลิน

หลังจากทำความรู้จักคนอื่นๆ ในโต๊ะอาหาร (จุ๋ยพูดคนเดียว) ก็เลยได้รู้ว่าสมาชิกที่ลงเรือลำเดียวกัน ประกอบด้วยกระเหรี่ยงไทย คือ พวกเรา 3 คน 2 สาวอิสราเอลที่กินข้าวเสร็จและเรือออกจากท่าไปแล้วก็ทำท่าจะมีปัญหาเพราะเห็นคุยกับไกด์อยู่เป็นนาน ในที่สุดก็มีเรืออีกลำมาเทียบและรับไป มีคู่สามีภรรยาชาวอเมริกันอายุประมาณ 40 ปลายๆ 2 คน ที่ตอนหลังจุ๋ยตั้งฉายาให้ว่าเจ๊ช่างเม้าท์ เพราะถ้าไม่มีแก พวกเราก็คงไม่รู้จักกัน นอกจากนั้นเป็นชาวออสเตเรียมากันเป็นคู่ 2 คู่ และ 3 คนแม่ ลูกชายและลูกสะใภ้

เรือพาพวกเรามาแวะที่ถ้ำเทียนกุง (Thien Cung) ภาษาจีนแปลว่า heaven palace หรือพระราชวังสวรรค์ ซึ่งเป็นคนละถ้ำกับที่พวกจุ๋ยมากันครั้งก่อน แต่ก็เป็นถ้ำที่กว้างขวางและประดับประดาด้วยแสงไฟสีต่างๆ ไกด์อธิบายว่าฮาลอง หรือ แห่เล้ง หรือ เซี่ยหลง แปลว่า มังกรที่จุติลงมาจากฟ้า (descending dragon) อ่าวฮาลอง หรือฮาลองเบย์ ได้รับการสถาปนาเป็นมรดกโลกในปี 1994 ประกอบด้วยเกาะน้อยใหญ่ประมาณ 3000 เกาะ และเกาะที่เราแวะกันก็มีตำนานเล่าว่ามังกร (king dragon) ที่จุติลงมาเพื่อช่วยกอบกู้แผ่นดินของเวียตนามหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจแล้วก็อาศัยอยู่ที่ถ้ำแห่งนี้ ต่อมาลูกชายของมังกรได้แต่งงานกับหญิงสาวชาวมนุษย์และมีลูกหลานต่อๆ กันมา แสดงให้เห็นว่าชาวเวียตนามก็เป็นอีกชาติหนึ่งที่ให้ความนับถือมังกร

กลับขึ้นเรือกันอีกครั้ง คราวนี้อุตส่าห์หาทำเลดีๆ บนดาดฟ้าได้ แต่ไม่น่าเชื่อว่าบ่ายแก่ๆ แบบนี้จะมีหมอกลงเยอะมากจนมองแทบไม่เห็นเกาะ และอากาศก็เริ่มเย็นลงด้วย ทุกคนเลยลงไปนั่งกันอยู่ที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง ก่อนที่ไกด์จะบอกว่าจะมีพักให้พายคายักกันที่ floating village เมื่อมาถึงเราก็พบหมู่บ้านประมง เป็นเรือนแพลอยน้ำ ชาวบ้านอยู่กันอย่างง่ายๆ มีกระชังเลี้ยงปลาอยู่ตามแนวสะพานเป็นระยะ ไว้ขายนักท่องเที่ยวหรือเรือที่เข้ามาจอด อุตส่าห์ดีใจที่ลูกเรือของเราลงไปช้อนซื้อปลากับเขาด้วย แต่ปรากฏว่าเย็นนั้นเฉพาะวงอาหารของลูกเรือที่มีปลากิน...แป่ว

พวกเราเดินไปตามสะพานที่จะพาไปถึงคายัก แล้วก็มีปัญหาใหม่คือ เรือคายักลำนึงพายได้ 2 คน แต่พวกเรามากัน 3 คน (ฉันคนหนึ่ง เธอคนหนึ่ง เขาคนหนึ่ง...คงต้องมีใครเป็นฝ่ายไป) แล้วมติ 2 ใน 3 ก็ทำให้จุ๋ยไป.....ฝากหมอปุ้มไว้กับไกด์ พร้อมทั้งเล่าให้หมอปุ้มฟังเป็นการปลอบใจว่าคราวก่อนที่มา เพื่อนคนหนึ่งไปกับไกด์ ปรากฏว่าไกด์พายลิ่ว ไม่ต้องเหนื่อยเลย สบายสุดๆ แล้วก็ยกกรณีอ๋อยที่อ่าวท่าเลนมาเสริมเพื่อเพิ่มน้ำหนักความน่าเชื่อถือ

แต่ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน ใครจะรู้ว่าตาซิงจะชิ่ง คือให้หมอปุ้มไปกับกลุ่ม 3 แม่ลูกชาวออสเตเรีย มองเห็นอยู่ไกลๆ (เพราะเราลงน้ำไปแล้ว) เห็นคนแม่ส่ายหัวดิกตอนให้ไปกับหมอปุ้ม เลยเป็นโอกาสอันดีที่หมอปุ้มจะได้พายเรือไปกับ baby rice เอ๊ย ลูกชายของเค้า หลังจากทิ้ง.. ไม่ใช่ ..ปล่อยให้หมอปุ้มพายเรือไปกับหนุ่มๆ แล้ว เรากับจุ๋ยก็พายเรืออ้อมเกาะไปเรื่อยๆ ทีแรกกะว่าจะไปให้ถึงโพรงที่คล้ายๆ ถ้ำลอด แต่เวลาที่เหลือน้อยทำเอาต้องตัดใจรีบพายกลับ มาถึงก็พอดีกับที่หมอปุ้มขึ้นจากเรือ เลยได้รู้ว่าพ่อหนุ่มที่พายไปด้วยชื่อเช ส่วนเชก็เรียกหมอปุ้มว่า “ปุ่มปุ๊ม” แถมยังนึกว่าเราเป็นพี่น้องกับหมอปุ้มซะอีก เตรียมเดาชื่อไว้ว่า “ปอมปอม” แหม่...

ถึงเวลาที่ไกด์ซิงนัดแล้ว พวกเรากลับมากันเกือบครบ เหลือคู่ชาวอเมริกันที่ยังมาไม่ถึง เราเลยต้องรอกันที่หมู่บ้านชาวประมงกันต่อไป จนฟ้าเริ่มมืดและนานผิดสังเกต ในที่สุดตาซิงก็ต้องเอาเรือคายักออกพายตามหาจนได้

ถึงแม้ว่าพวกเราจะกังวลกันอยู่หน่อยๆ เพราะเกาะเล็กเกาะน้อยแถวนี้ก็หน้าตาเหมือนๆ กัน ถ้าพายเข้าซอยผิดก็จะหลงอ้อมไปไกล แถมยังมีเรือทอดสมอจอดเพื่อพักนอนอยู่ใกล้ๆ เกาะต่างๆ อีกหลายลำ แต่ท่ามกลางความมืด เราก็ทำได้แต่เฝ้าคอยว่าทั้ง 2 คนจะกลับมากันได้หรือเปล่า ที่จริงไหนๆ ก็ทำเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับมรดกโลก น่าจะมีเรือนแพของศูนย์ท่องเที่ยว ทำหน้าที่ประสานงานและช่วยเหลือผู้ที่อาจจะประสบภัยอีกอย่างก็น่าจะดี

หลังจากกลับจากอาบน้ำ ก็เป็นที่น่ายินดีที่อเมริกัน 2 คนกลับมากันได้อย่างปลอดภัย โดยอาศัยถามทางจากเรือที่จอดอยู่ ส่วนรายละเอียดนั้นเจ๊ช่างเม้าท์ผู้ประสบภัยมาสดๆ ร้อนๆ กำลังเล่าให้เพื่อนร่วมโต๊ะฟังอย่างออกรส (ก็นับว่าเป็นโชคดีอีกเหมือนกันที่พวกเราไม่ได้ร่วมโต๊ะด้วย) หลังจากผิดหวังจากดินเนอร์อาหารทะเลครบสูตร (มีแค่กุ้งตัวเล็กๆ) พวกเราก็ขึ้นไปยึดดาดฟ้านั่งคุยกันจนเข้านอน

เวียตนาม (Part V)

5 ธ.ค. 50
รถไฟมาถึงสถานีฮานอย 4.30 น. จากนั้นเราก็เรียกแท็กซี่กลับโรงแรม ช่วงเช้ามืดนี่ทำให้ฮานอยดูไม่เหมือนฮานอยเลย เพราะรถน้อยมาก ไม่มีเสียงแตรให้หนวกหูรำคาญ พอมาถึงโรงแรมปรากฏว่าประตูล๊อคสนิท ลุงกับป้าที่ขายของอยู่ฝั่งตรงข้ามใจดีมาก อุตส่าห์ถือไฟฉายมาฉายปลุกคนที่นอนเฝ้าเคาน์เตอร์ แต่พวกเราก็ยังเช็คอินไม่ได้อยู่ดี ได้แต่นั่งคุย และคงจะเสียงดังไปหน่อย พนักงานโรงแรมเลยมาเปิด internet ให้เล่นแล้วกลับไปนอนต่อ จน 6 โมงเช้าถึงได้เปิดประตู ให้พวกเราเดินออกไปหาของกิน ยังทันได้เห็นฮานอยที่ไร้ยานยนต์อีกชั่วครู่ แต่ร้านรวงส่วนใหญ่ยังไม่เปิด พวกเราเลยได้แต่เดินกันไปเรื่อยๆ แวะกินซาลาเปาที่ขายอยู่ข้างทาง พอหมดก็ย้ายที่ต่อ จนไปเจอร้านเฝอ อุตส่าห์สั่งบุ๋นจ๊ะที่ยังติดใจเมื่อมาถึงฮานอยครั้งก่อน แต่ที่ร้านนี้ไม่มีขาย เลยต้องกล้ำกลืนกินเฝอหมูยอชามพิเศษไปพลางๆ หลังจากนั้นพลพรรคชูชกก็แวะซื้อส้ม บั้นหมี่ (ขนมปังบาแกตแบบมีไส้) ไปนั่งกินกันริมทะเลสาบคืนดาบ เพื่อรอเวลาจะมีห้องว่าง ซึ่งกว่าจะเช็คอินได้ก็ 9.30 น. เนิ่นนานให้หลังเมื่อพวกเราอาบน้ำอาบท่ากันเรียบร้อยแล้วถึงได้ออกไปหาข้าวเที่ยงกินกัน ร้านที่เลือกวันนี้ชื่อร้าน Little Hanoi ที่ตอนแรกนึกว่าเป็นอาหารพื้นเมืองของเวียตนาม ที่ไหนได้กลายเป็นอาหารตามสั่งสไตล์ฝรั่งไปซะอีก หลังจากอิ่มหนำกันดีแล้ว วันนี้เราจะเที่ยวกันในฮานอย โดยนั่งแท็กซี่ไปที่จตุรัสดาบิง ไม่น่าเชื่อว่าเราต้องเสียค่าแท็กซี่ตามมิเตอร์ไปเกือบ 140,000 ด่อง (สามร้อยกว่าบาท) ทั้งๆ ที่นั่งไปไม่นาน ทำเอาผู้จัดการทริปบ่นพึมว่าสงสัยจะเสียท่าแท็กซี่ซะแล้ว

จตุรัสดาบิงเป็นลานกว้างคล้ายลานพระรูป ร.5 มองเห็นสุสานโฮจิมินห์ซึ่งเป็นอาคารหลังใหญ่มหึมาอยู่ด้านหน้า น่าเสียดายที่เปิดเฉพาะช่วงเช้า พวกเราก็เลยได้แต่เมียงมองและถ่ายรูปกันอยู่ด้านหน้าเขตที่กั้นไว้ โดยมีทหารคอยยืนรักษาการอยู่หน้าประตูและตามจุดอื่นๆ เป็นระยะ สถานที่อยู่ติดกันเป็นทำเนียบประธานาธิบดีและบ้านพักของท่านโฮจิมินห์ ซึ่งก็ปิดเหมือนกัน เราเดินอ้อมกลับมาที่พิพิธภัณฑ์โฮจิมินห์ด้านหลังสุสานก็ปิดอีก ยืนเซ็งกันพักนึง ก่อนที่จะไปที่วัดเจดีย์เสาเดียว หรือ One Pillar Pagoda ซึ่งเป็นวัดที่ขึ้นชื่อในเรื่องของการขอลูก (แต่เราดันอธิษฐานขอแฟนไปอ้ะ) เห็นร้านค้าแถววัดมีป้ายเป็นภาษาไทยด้วยก็รู้แน่แล้วว่าคนไทยมากันเยอะ ซึ่งก็จริงดังคาด ร้านขายของฝากแถวนั้นถึงกับเรียกลูกค้าเป็นภาษาไทยให้พวกเราสนใจเดินเข้าไป จนได้เสื้อยืดตัวละ 50 บาท กลับมาคนละหลายตัว เสียดายที่ไม่ได้ซื้อเสื้อพื้นแดงสกรีนรูปดาวสีเหลือง (แต่ทำไมเราเรียกดาวแดงก็ไม่รู้แฮะ) แบบธงชาติของเวียตนามมาด้วย เพราะตอนจับๆ รู้สึกรักชาติ (ไทย) ขึ้นมาซะงั้น เจ้าของร้านรีบบอกเลยว่าเนี่ย 50 บาทราคาคนไทยเลย (รับเงินไทยอีกต่างหาก) ซึ่งเราไปถามที่อื่นก็รู้สึกว่าจะแพงกว่าตรงนี้โขอยู่...ดีใจได้ของถูกอีกแระ

ซื้อของเสร็จสรรพ เดินกลับมาที่พิพิธภัณฑ์อีกครั้ง คราวนี้มองไปที่ฝั่งตรงข้ามที่คาดว่าน่าจะเป็นบ้านพักของลุงโฮ เห็นคนเดินออกมาหลายคนอยู่ พวกเราก็เลยเดินไปดูมั่ง ปรากฎว่าแค่เข้าไปถามที่ตู้ยามกลับถูกไล่อย่างไม่ใยดีแถมยังชี้ให้ดูป้ายว่านี่ทางออกเฟ้ย...แหม แค่อยากจะถามว่าทางเข้ามันอยู่ทางไหนแค่นั้นแหละย่ะ ดีที่อาหารเมื่อเที่ยงยังมีฤทธิ์ยับยั้งไม่ให้ถลกผ้าถุง เอ๊ย กางเกง ด่าคนเวียตเป็นภาษาไทยให้หายมะโห...ชิ

เราเสียเวลาเดินผ่านสุสานอีกครั้ง เพื่อเข้าไปเยี่ยมชมบ้านพักของลุงโฮ ถึงได้รู้ว่าช่วงบ่ายจะเปิดให้เข้าชมตั้งแต่บ่าย 2 โมง เสียดายที่คราวนี้น่าจะมีการเตรียมต้อนรับใครซักคน (ที่ไม่ใช่พจนารถ) ที่ทำเนียบประธานาธิบดี เราเลยได้แต่ถ่ายรูปอยู่ไกลๆ จากทำเนียบเดินผ่านถนนต้นมะม่วง 100 ปี ซึ่งมีมะม่วงต้นสูงใหญ่มากปลูกเป็นแนว ก็ถึงบ้านพักของลุงโฮ ซึ่งเป็นบ้านไม้ 2 ชั้น สร้างแบบเรียบง่ายมีแค่ห้องอาหาร ห้องทำงานและห้องนอน มีสระน้ำขนาดใหญ่อยู่หน้าบ้านพอดี ถ่ายรูปกันคนละนิดหน่อยเพราะนักท่องเที่ยวชักจะเยอะ รวมถึงแก้งค์คนไทยด้วย พวกเราก็พากันเดินจากจตุรัสดาบิง ไปที่วิหารวรรณกรรมซึ่งไกลโขอยู่ ผ่านทำเนียบเอกอัครราชทูตไทยประจำเวียตนามที่ไกด์จุ๋ยกำชับให้จำไว้เผื่อพลัดหลงกันหรือพาสปอร์ตหาย จะได้ไปเจอกันที่เมืองไทย..ฮ่วย

เดินกันไกลโข เพราะชะรอยว่าไกด์ยังเข็ดกับแท็กซี่มิเตอร์อยู่ ก็ถึงวิหารวรรณกรรม ที่ด้านหน้ามีเสาจารึกตัวอักษร (ว่าอย่างไรก็ไม่รู้) อยู่ 4 เสา มองเห็นเป็นเอกลักษณ์ หลังจากที่เสียค่าเข้าชมทางด้านหน้าแล้วเราก็ได้เดินเข้าไปเห็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกของเวียตนามกันอย่างเต็มตา ถัดจากซุ้มประตูสีแดงเข้าไปก็เจอสระน้ำสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ให้ต้องนึกถึงบารายในศิลปะเขมร ด้านข้างมีหินแกะสลักเป็นรูปเต่าแบกป้ายชื่อบัณฑิตที่สอบผ่าน (Doctor Laureates) ถ้าเป็นคนจีนคงจะเรียกว่าจอหงวน เห็นวัยรุ่นเวียตนามบางคนเดินไปลูบที่หัวเต่า (ซึ่งมันแผล็บ) แล้วพึมพำอะไรเบาๆ ท่าทางจะเป็นเคล็ดให้สอบผ่านหรืออะไรเทือกๆ นั้น ส่วนวัยรุ่นไทยอย่างเรากลับนึกอยากให้มีชอล์กหรือปากกาเมจิก จะได้เขียนชื่อตัวเองไว้บนแผ่นป้ายต่อจากชื่อชาวบ้านเขาบ้างตามประสาคนมือบอน

วิหารด้านในสุดมีรูปปั้นของกษัตริย์องค์ก่อนๆ มีเครื่องสักการบูชาคล้ายกับศาลเจ้าของไทย ด้านข้างเป็นรูปปั้นนกกระสาขี่เต่า ซึ่งน่าจะหมายถึงความรู้ ปัญญา หรืออะไรทำนองนี้ ด้านล่างของวิหารเป็นร้านขายของที่ระลึก มีสาวๆ ใส่ชุดประจำชาติร้องเพลงและเล่นเครื่องดนตรีอยู่ ว่าจะเดินเข้าไปฟังใกล้ๆ แล้ว แต่ไม่อยากเสียค่าทิปนักร้อง (ที่ไม่นุ่งน้อยห่มน้อย) ก็เลยยืนแอบฟังอยู่ข้างประตูแป๊บเดียว

จนได้เวลากลับ เพราะจองตั๋วดูละครหุ่นกระบอกน้ำไว้ พวกเราเลยเรียกแท็กซี่แถวนั้น โดยคราวนี้เราไม่ใช้ระบบมิเตอร์และใช้ต่อรองราคากับคนขับเอาเองได้ในราคา 40,000 ด่อง (คนขับเปิดมิเตอร์ไว้ด้วย พอไปถึงที่หมาย มิเตอร์บอกราคา 31,000 กว่าๆ)

โรงละครหุ่นกระบอกน้ำอยู่ริมถนนเลียบทะเลสาบคืนดาบ เป็นโรงเล็กๆ 2 ชั้น เหมือนโรงหนังรุ่นเก่าของเมืองไทย ตอนที่เราไปถึงนั้นเริ่มมีคนมารอกันแล้ว และส่วนมากเป็นคนไทยเสียด้วย ชั้นล่างเป็นห้องโถงให้นั่งรอโดยที่เราถือโอกาสหลับรอ ส่วนชั้น 2 เป็นสถานที่แสดง หน้าห้องมีลังใส่พัดกระดาษแจกเป็นที่ระลึกให้ผู้ชม สำหรับคนที่จะถ่ายรูปตอนแสดงจะต้องซื้อตั๋วสำหรับกล้องเพิ่มด้วย

การแสดงจะแบ่งออกเป็น 17 ชุดด้วยกัน มีคนบรรยาย คนร้องเพลง นักดนตรี และผู้เชิดหุ่น เวทีแสดงเป็นอ่างน้ำขนาดใหญ่ น้ำสีเขียวอื๋อ พอเริ่มแสดงก็จะมีหุ่นหลากหลายลอดผ่านผ้าม่านฉากหลังออกมา ถึงตัวหุ่นจะไม่ถึงกับสวยงามน่ารัก แต่ถ้ามองไปถึงเทคนิคที่ต้องขบคิดไปจนจบว่ามันชักยังไงฟะ ก็ถือว่าดีมาก โดยเฉพาะการบังคับหุ่นอย่างเช่นกบ กระโดดไปบนผิวน้ำ โดยอาศัยการชักอยู่ใต้น้ำ เพราะส่วนใหญ่เราจะคุ้นเคยกับการเชิดหุ่นหรือชักใยหุ่นจากทางด้านล่างหรือด้านบน ไม่ใช่ด้านหลังแบบนี้ ส่วนการบรรยาย หรือเพลงที่เป็นภาษาเวียตนามก็ไม่เป็นอุปสรรคในการทำความเข้าใจแต่อย่างใด

ผ่านไปเกือบชั่วโมง หลังจากออกจากโรงละคร ฟ้าก็มืดแล้ว ต่างคนต่างก็หิว แต่ก็ยังเดินหาของกินที่เหมาะๆ กันอยู่ ถือโอกาสแวะถามข้อมูลเรื่องร้านอาหารที่ศูนย์ข้อมูลแล้วก็เดินหากันอยู่พักใหญ่ ทีแรกจะแวะร้านปิ้งย่างอาหารทะเลแบบหมูกระทะ มีม้านั่งให้นั่งยองๆ แต่คนเยอะมาก พวกเราเลยได้ร้านที่คนเข้าเยอะอีกร้านแทน ชื่อร้าน new day หลังจากนั้นการสั่งด้วยความหิวก็เริ่มขึ้น ทั้งหม้อร้อน เป็ดย่างราดครีมมะนาว ผัดผัก ผัดหมู ฯลฯ จนคนขายต้องเตือนว่ามันมากพอสำหรับ 3 คนแล้ว พวกเราคิดว่าไอ้หม้อร้อนหรือ hot pot จะเป็นแบบหมูกระทะที่คิดจะกินกันในตอนแรก แต่กลายเป็นว่ามันคล้ายกับพวกสุกี้หรือชาบูชาบูแทน ซึ่งทางร้านต้องต่อหม้อไฟฟ้าให้ จากนั้นก็คอยแวะเวียนมาดูหม้อร้อนที่พวกเรากินกัน แล้วก็คงตะลึงว่าไอ้พวกนี้นอกจากจะกินกันหมดแล้ว ยังหมดในเวลาอันรวดเร็วอีกต่างหาก (ถ้ามากันทั้งทีมมีหวังร้านนี้คงจะถ่ายรูปพวกเราไว้เป็นแน่แท้) ที่จริงร้านก็อยู่ใกล้กับโรงแรมนี่เอง ขากลับจึงโชคดีไม่ต้องแบกท้องอืดกลับอย่างลำบาก

เวียตนาม (Part IV)

4 ธ.ค. 50
วันนี้เราต้องออกเช้ากว่าเดิมคือ 9.00 น. ไปหมู่บ้าน Ta Phin ทีแรกนึกว่าต้องเดินเหมือนทุกวัน แต่มอบอกว่ามีรถมารับไปที่หมู่บ้าน พวกเราแค่เดินกันภายในหมู่บ้านก็พอ เลยมีเสียงไชโยกัน 2 เสียง คือ พจกับจุ๋ย ปล่อยให้หมอปุ้มทำสีหน้าไม่ค่อยดีเวลารถวิ่งเข้าโค้งไปยังหมู่บ้าน

หมู่บ้านตาฟินเป็นหมู่บ้านของพวกเย้าแดง สภาพทั่วๆไปก็เหมือนๆกับหมู่บ้านทาวานหรือแคทแคทที่พวกเราผ่านมาแล้ว จะผิดกันก็แต่ที่นี่มีชาวเย้าที่เดินตามจนเรียกได้ว่า “รุม” นักท่องเที่ยวอย่างเอาจริงเอาจังเลยทีเดียว แต่ที่เจ๋งกว่าคือ พจนารถพูดภาษาอังกฤษแค่ประโยคเดียว ชาวเย้ากระเจิง ไม่มาวอแวขายของให้อีกเลย คือ “I have no money” จากนั้นเราก็เดินกันไปอย่างปลอดโปร่ง ผิดกับฝรั่งกลุ่มอื่น

นอกจากดูวิถีชีวิตของชาวเขาแล้ว ที่หมู่บ้านนี้ยังมีถ้ำตาฟินให้เดินเข้าไปชมได้อีกด้วย มอถามพวกเราก่อนว่าจะเข้าไปหรือเปล่าเพราะต้องเสียค่าเข้าเพิ่ม ซึ่งอ่านจากหนังสือนำเที่ยวแล้วไม่ค่อยน่าเข้าเท่าไหร่เพราะไม่มีอะไรเลย แต่อย่างไรก็ดี จุ๋ยให้เหตุผลว่าหนังสือก็บอกไปตามความเห็นของผู้เขียน อย่าเอาประสบการณ์ของคนอื่นมาตัดโอกาสที่จะมีประสบการณ์ของตัวเอง แหม ไหนๆ ให้แง่คิดได้ขนาดนี้แล้วก็เอาก็เอา เข้าก็เข้า

ข้างในถ้ำมีไฟติดเป็นแนว ทางเดินค่อนข้างแคบ บางครั้งต้องก้มตัวลอดเข้าไป หรือไม่ก็ไต่บันไดขึ้นไปบ้าง แต่ก็ไม่ถึงกับทำให้เหนื่อย พวกเราเดินเข้าไปจนสุดทางโดยมีจุ๋ยรั้งท้ายและคอยพูดเรื่องภูตผีทำลายความเงียบเป็นระยะ สังเกตว่าไกด์มอของพวกเราไม่ค่อยชอบฟังซักเท่าไหร่ เรากับหมอปุ้มก็เลยเปลี่ยนเรื่องมาอำไกด์ว่าเนี่ยที่มากัน 3 คนเพราะจุ๋ยเป็นเพื่อนสาวของพวกเรา และ he have a boyfriend ด้วย ทำเอาไกด์มอตาโต เชื่อเข้าไปแล้ว 80% ถึงจุ๋ยจะแก้เกมกลับด้วยการบอกว่า 2 สาวถึกที่มาด้วยเคยเป็นผู้ชายมาก่อนก็ลบล้างอะไรไม่ได้ ...ฮ่า

หมู่บ้านนี้มีการนำเส้นใยจากต้นพืชที่เรียกว่า Hemp ที่ต้นคล้ายกัญชา ใบหยักๆ มาทอเป็นผ้า ซึ่งดูจากขั้นตอนแล้วยุ่งยากมาก ไม่แปลกเลยที่ผ้าทอที่วางขายอยู่ตรงร้านแสดงสินค้าจะมีราคาค่อนข้างแพง และไม่แปลกอีกนั่นแหละที่พวกเราก็ไม่ซื้อเหมือนเคย

รถกลับมาส่งที่โรงแรม ทันกินข้าวเที่ยง รู้สึกใจหายเหมือนกันที่ต้องบอกลามอซะแล้ว เพราะวันนี้เริ่มคุยกันอย่างเป็นกันเองได้นานขึ้น และไม่รู้ว่าทำไม ก่อนจาก มอมากระซิบกับเราว่าขอให้ได้แต่งงานเร็วๆ แล้วก็หัวเราะหุ หุ

จากนั้นพวกเราต้องรอจนถึง 6 โมงเย็น เพื่อกลับไปที่สถานีรถไฟเลาไก ดังนั้นกิจกรรมที่ทำได้ก็คือเดินเที่ยวรอบเมืองอีกครั้ง เพราะคืนห้องไปเรียบร้อยแล้ว อากาศในวันนี้หนาวกว่าทุกวัน ทำให้เราไม่ลังเลเลยที่จะกินมันเผาหลังอาหารกลางวัน จากนั้นจุ๋ยก็มองหาร้านนวดเท้า และพากันเดินหากันอยู่พักใหญ่ท่ามกลางลมหนาว จนกระทั่งทั้งเมื่อยและหนาวสุดๆ จึงได้เลิกล้มความตั้งใจ เตรียมกลับไปนั่งที่ห้องรับแขกของโรงแรมกันต่อ แต่แล้วก็มีเด็กหนุ่มมายื่นใบปลิวร้านนวดเท้าให้ที่หน้าโรงแรมนั่นเอง สถานที่นวดก็อยู่ชั้นใต้ดินด้านล่างของห้องอาหาร เสียค่านวดเท้ากันไป 3 คน 2 แสนกว่าด่อง แต่ก็ถือว่าเป็นการหลบหนาวที่ไม่เลว เพราะมีแถมนวดตัวให้นิดหน่อยพอจั๊กจี้ ไม่ซาดิสม์เหมือนกับหมอนวดที่ รพ.ห้วยพลู และวิธีการนวดก็ต่างกัน แต่ยังไงก็เชื่อมือหมอนวดไทยที่ได้รับการอบรมตามหลักการมากกว่าอยู่ดี นอกจากนวดเท้าแล้ว ที่นี่ยังมีบริการนวดตัว แต่จากบรรยากาศที่ทึบทึม และไม่มีการตกแต่งอย่างอื่นนอกจากรูปภาพ 2 – 3 ภาพ มีห้องอบสมุนไพรที่มีอ่างไม้คล้ายถังเบียร์ให้ลงไปแช่ในน้ำสมุนไพรข้นคลั่กเหมือนน้ำคลองแสนแสบ ส่วนห้องนวดตัวเป็นประตูเลื่อนเหมือนห้องญี่ปุ่นที่อยู่ในมุมมืดด้านข้าง เห็นครั้งแรกจุ๋ยที่เริ่มรู้ตัวว่าจะถูกปล่อยให้นวดอยู่คนเดียว ถึงกับขอร้องเสียงอ่อยว่าให้นวดเป็นเพื่อนด้วยนะ

เวลาที่ยังเหลืออยู่ หมดไปกับการส่งอีเมล์ไปป่วนชาวบ้าน กินอาหารค่ำแบบเดิมๆ สั่งลาโรงแรมครั้งสุดท้าย ก่อนที่รถตู้จะพาพวกเราไปสถานีรถไฟ ไม่นึกว่ารถจะรับคนจนเต็ม ทั้งสัมภาระและฝรั่งตัวโตๆ เบียดกันในรถตู้เป็นปลากระป๋อง แถมอากาศที่ไม่ระบายและยังมีกลิ่นน้ำหอมผสมกับเหงื่อรอบๆ ตัว ทำเอาพจนารถอ้วกจนได้เมื่อเข้าโค้งที่ 100 ส่วนหมอปุ้มกินยาเข้าไปเลยรู้สึกดีกว่า (แค่นิดเดียว) เรื่องอ้วกเนี่ยทำเอาเสีย self เพราะทุกทีจะถึก ดีที่ถือถุงใส่ส้มและน้ำไว้ที่ตัว เลยไม่ต้องหันไปอ้วกใส่จุ๋ยหรือหมอปุ้มที่ด้านข้าง แต่กระนั้นก็ทำเอากางเกงเปื้อนตรงขาไปนิดนึง ส่วนส้มกับน้ำ(ฟักมีของจุ๋ย) ก็เลยต้องทิ้งอย่างไม่ต้องรอถามความเห็นคนอื่นว่าจะให้เอาไปล้างให้มั๊ย?

สถานีรถไฟของที่นี่แปลกมาก มีเวลาเปิดประตูให้เข้าอย่างกับอิมแพคตอนมีคอนเสิร์ต ตอนที่เราไปถึงนั้นต้องรออีกประมาณครึ่งชั่วโมงถึงจะเข้าไปได้ รถตู้เลยเอาคนมาปล่อยไว้ที่ร้านอาหารแถวสถานี แต่ก็ดีที่ทำให้มีเวลาปรับสภาพร่างกายให้เป็นปกติเหมือนเดิม..และเปลี่ยนกางเกง หลังจากเข้าไปในตัวสถานีรถไฟแล้ว พวกเรายังต้องเอาตั๋วรถไฟไปรับตั๋วใบเล็กอีกใบหนึ่งจาก agency ก่อนขึ้นรถอีก และ agency ก็นั่งกันอยู่ตามโคนต้นไม้ ไม่แตกต่างจากผู้โดยสารคนอื่นๆ ดีที่ฝรั่งที่เราเข้าไปถามใจดี พาไปหา agency เลยไม่ต้องเสียเวลามาก

เพื่อนร่วมห้องคืนนี้เป็นหนุ่มญี่ปุ่น ท่าทางไม่ค่อยชอบคุย มาถึงได้แกก็เอาของออกมาเรียงรอบๆ เตียง คลับคล้ายจะเป็นยันต์กันหมอปุ้มที่นอนเตียงล่างเหมือนกันเข้าหา ส่วนเราเองงวดนี้ต้องนอนเตียงบน ถึงจะเคยนอนบนรถไฟไทยมาแล้ว แต่ก็รู้สึกว่าหลับไม่ค่อยสนิท

เวียตนาม (Part III)

3 ธ.ค. 50
วันนี้ไกด์มอจะมารับพวกเราตอน 9.30 น. เลยมีเวลาให้นอนเหลือเฟือ ก่อนจะกินข้าวเช้ายังมีเวลาออกไปเดินถ่ายรูปกัน เช้านี้เราได้คุยกับคนไทยอีกกลุ่มใหญ่เป็นคุณลุงเชื้อสายจีนกับลูกหลาน แกตั้งใจว่าจะเลยไปถึงเทือกเขาฟานสีผัน แต่อากาศหนาว แกเลยเปลี่ยนใจไม่ไปเพราะจะต้องนอนค้างบนเขาอีก 2 คืน

ก่อนถึงเวลานัดกับไกด์เล็กน้อย มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งมาเรียกพวกเราถึงห้องพัก บอกว่าพวกเราต้องไปหมู่บ้าน Lao Chai และ Ta Van พร้อมกับกลุ่มอื่นๆ อีกและเริ่มออกเดินทางเวลาเดิม เราเลยต้องลงมารอกันที่ชั้นล่างของโรงแรมก่อนเวลา ดีที่ไกด์มอมาถึงพอดี ให้เธอไปคุยกับพ่อหนุ่มคนนั้นได้ความว่าเป็นการเข้าใจผิด เพราะทัวร์ที่เราซื้อมาคราวนี้เป็นการจ้างไกด์ส่วนตัวและไกด์มอจะอยู่กับเราทั้ง 3 วัน

เช้านี้เราใช้เส้นทางด้านหลังโรงแรม แค่เห็นทางเดินลงอย่างเดียวก็ยิ้มได้แล้ว ยิ่งไกด์บอกว่าขากลับมีรถมารับยิ่ง..โอ้ สวรรค์ แต่นอกจากฝรั่งที่เดินกันล่วงหน้าไปก่อนจนดูเหมือนพวกเรามาเข้าค่ายเดินทางไกลแล้ว ก็มีชาวเขาเดินตามประกบพวกเรามาด้วย และพยายามชวนคุย ทีแรกเราก็นึกว่าเขาคงมาจ่ายตลาดกัน แต่ดูๆ ก็เหมือนไม่ใช่ เลยถามมอว่าเพื่อนเธอหรือเปล่า ก็ได้ความว่าพวกเขาตามมาขายสินค้า แต่ละคนที่เดินตามจะมีเด็กเล็กๆ อายุไม่เกิน 2 ขวบแบกติดหลังมาด้วย เดินกันไป แม่เด็กก็ป้อนลูกไป อย่างข้าวโพดคั่ว อ้อย (ทั้งแท่ง) เห็นแล้วหวาดเสียวว่าเด็กจะติดคอหรือเปล่า

วันนี้พวกเราได้เห็นนาขั้นบันไดเยอะกว่าเมื่อวาน และยังเข้าไปเดินตามคันนาอีกด้วย มีธารน้ำไหลผ่านอยู่เบื้องล่าง แต่น้ำที่ใช้ในนาซึ่งอยู่บนไหล่เขา จะมีท่อต่อลงมาตามชั้นของขั้นบันไดอีกทีหนึ่ง คาดว่าตามยอดเขาจะมีแหล่งน้ำอยู่ด้วย พอลงมาถึงพื้นราบด้านล่างก็มาเจอกับสะพานไม้ไผ่ทอดข้ามลำธารอยู่ แก้งค์บ้ากล้องอย่างพวกเราอาศัยจังหวะที่ฝรั่งหยุดพักเหนื่อยและยังตามกันมาไม่ถึงถ่ายรูปกันอย่างสนุกสนาน หารู้ไม่ว่าภายหลังต้องจ่ายค่าถ่ายรูปบนสะพานด้วย เพราะเป็นสะพานส่วนบุคคลที่ชาวเขาแถวนั้นสร้างกันเอง ค่าถ่ายรูปกับสะพาน 5,000 ด่อง แต่เราฟอร์มเนียนๆ ว่าไม่มีแบงค์ย่อย เลยจ่ายไปแค่ 4,000 ด่อง จากนั้นเดินต่อจนเริ่มเมื่อย (แต่สีหน้าจุ๋ยเมื่อยมากๆ แถมเจ้าตัวยังเดินท่าไฮโซเหยียบทุ่งนาให้ฮากันอีก) จนได้เวลากินข้าวเที่ยงที่หมู่บ้านลาวชัย อาหารมื้อนี้เป็นบาแกตอีกแล้ว แกล้มด้วยไข่เจียวหั่นแบบลูกเต๋า แตงกวาและมะเขือเทศ มีน้ำผลไม้กระป๋องให้กินแก้น้ำตาลตก ทั้งน้ำเสาวรส น้ำมะขาม น้ำฟัก(มี – ที่จุ๋ยเรียก)

ยังต้องเดินกันต่อไปยังหมู่บ้านทาวานที่ไม่ค่อยมีอะไรแปลกใหม่ให้ดู นอกเสียจากเด็กๆ ชาวเขาที่เดินตามให้ช่วยซื้อของ อ่านในหนังสือนำเที่ยวบอกไว้ว่าเด็กๆ ชาวเขาจะมีของมาขายซึ่งราคาแพงมาก พวกเราเลยทำใจแข็งไม่ซื้อ และพอเราแกล้งเอาที่รัดผมไปขายเด็กบ้าง กลับทำท่าจะขายได้อีกต่างหาก เดินจนเกือบพ้นหมู่บ้าน หมอปุ้มเกิดใจดี เอากล้วยหอมให้เด็กไป ได้เห็นสีหน้าดีใจแล้วคิดว่าน่าจะเอากล้วยที่เหลือจากร้านกินข้าวเมื่อกลางวันติดมาเยอะๆ

หลังจากผ่านทุ่งนาขั้นบันได เข้าไปในหมู่บ้านจะเห็นการเพาะปลูกเล็กๆ น้อยๆ ทั้งพวกกะหล่ำ และผักคล้ายๆ ผักกวางตุ้ง ชาเขียว (ลองชิมชาเวียตนามที่โรงแรมดูแล้ว ขมมากๆ และไม่หอม) ที่หมู่บ้านก็มีสถานที่ราชการอย่างเช่น โรงเรียน ห้องสมุด ที่ตัวอาคารทาสีเหลืองส้ม พอให้สังเกตได้ว่าแตกต่างจากบ้านเรือน ส่วนบ้านส่วนใหญ่จะสร้างด้วยไม้ มีประตูไม้แกะสลัก หน้าต่างน้อยมาก ข้างๆ บ้านเป็นยุ้งฉางที่ปิดทึบไว้เก็บผลิตผล ส่วนบ้านที่สร้างใหม่จะมียันต์สีแดงคล้ายธงผืนใหญ่แขวนอยู่ตรงกลางบ้าน ส่วนเสาทั้ง 4 ด้านก็มียันต์สีแดงแผ่นเล็กติดอยู่เช่นเดียวกัน

มอพามาแวะร้านหัตกรรมร้านหนึ่ง บอกว่าเป็นร้านของแม่เธอเอง พวกเราเข้าไปดูๆ แต่ก็ไม่ซื้ออะไรเหมือนเคย ก่อนออกจากหมู่บ้านทาวานมีสะพานข้ามน้ำที่เป็นลักษณะเด่นคู่กัน 2 สะพาน สะพานหนึ่งเป็นสะพานใหญ่คาดว่ารถจะข้ามได้ ส่วนอีกสะพานเป็นสะพานเชือกแขวนต่อกับชั้น 2 ของโฮมสเตย์หลังหนึ่งไปยังต้นไม้ฝั่งตรงข้าม มองเห็นฝรั่งเดินข้ามไป แต่ก็ไม่ปีนต้นไม้ลง ได้แต่เดินกลับทางเดิม โชคดีเป็นของจุ๋ยที่จะเข้าไปดูสะพานต้องเสียค่าเข้าชม 5,000 ด่อง พวกเราเลยไม่ไป ไม่อย่างนั้นคงมีรายการข้ามสะพานแขวน (แบบแกว่งได้ และพื้นไม้ใต้เท้าผุเป็นบางส่วน) ให้จุ๋ยได้ phobia กันอีก ข้างๆ โฮมสเตย์มีชิงช้าเสาสูงที่เด็กๆ เล่นกันอยู่ ผู้ใหญ่ใจดีอย่างพวกเราเลยใช้ไกด์มอไล่เด็กออกไปเพื่อจะถ่ายรูปและโล้ชิงช้าเล่นเสียเอง

14.30 น. ก็มีรถมารับพวกเรากลับโรงแรม ไม่นอนพักให้เป็นการเสียเวลา เพราะเมื่อวานพี่จิตรกรรมแกมาโฆษณาไว้ว่าทะเลสาบซาปาสวยมาก มีบ้านเรือนทรงตะวันตกรอบๆ เหมือนสวิสเซอร์แลนด์ ซึ่งไปแล้วก็เป็นจริงดังว่า เสียอย่างเดียวที่ต้นไม้ตามสวนหย่อมรอบทะเลสาบดูจะแห้งแล้งไปหน่อย หลังจากถ่ายรูปกันจนหนาวเหน็บ พวกเราก็มาแวะกินมันเผา ข้าวโพดย่าง แถวโบสถ์คริสต์ที่เล็งไว้ตั้งแต่เมื่อวาน แต่ไม่อร่อยเท่าที่คิด ยิ่งไข่ปิ้งจิ้มเกลือที่แย่งจุ๋ยกินนิดหนึ่ง รสชาติและความหอมก็ผิดกับที่คิดไว้มาก 15 นาทีต่อมาเราก็กลับมากินข้าวเย็นกันที่โรงแรม และบอกลาพวกพี่จิตรกรรมที่จะกลับฮานอยกันคืนนี้ รู้สึกโหวงเหวงอยู่เหมือนกันว่าพรุ่งนี้พวกตูก็ต้องเดินกันต่อในขณะที่คนอื่นไปเริงร่ากันที่อื่นแล้ว