ทริปสังขละบุรี 5 - 7 เม.ย. 51

พวกเราประกอบด้วยเรา จุ๋ย อ๋อย พี่ยี้ และหมอปุ้ม ออกเดินทางด้วยรถเบนซ์ E220 ของจุ๋ยโดยมีเจ้าของรถเป็นคนขับทั้งไปและกลับ ค่าใช้จ่ายต่อคน 3,145 บาท

งวดนี้คนขับขอออกไม่เช้ามากโดยให้เหตุผลว่าขอพักผ่อนให้เต็มที่ ดังนั้น 7 โมงเช้ากว่าๆ เลยได้มาเก็บ เรากับพี่ยี้ที่เอารถมาจอดไว้บ้านเรา จากนั้นก็แวะรับหมอปุ้มและอ๋อย แต่ยังไม่ทันได้ออกนอกเขตจังหวัดนครปฐม ก็ได้เวลาอาหารเช้าที่เป็นข้าวหมูแดง ข้าวมันไก่เจ้าเก่าหน้า รร. สาธิตทับแก้ว รายการถัดมาเป็นการแวะรายทางเพื่อซื้อขนม โดยตลอดทางมีอ๋อยทำหน้าที่เป็นตุ๊กตาหน้ารถ จากการแบ่งกลุ่มตามหลักสรีระวิทยา สรุปได้ว่าไม่ควรให้อ๋อยมานั่งเบียดกับสาวๆ หุ่นใกล้เคียงกันทางด้านหลัง

เมื่อเข้าเขต จ. กาญจนบุรีได้ พี่ยี้ก็เริ่มหลับ ขณะที่หมอปุ้มทำหน้าที่ไกด์ อธิบายเส้นทางและสถานที่ต่างๆ (ที่พวกเราจะไม่แวะ) ทั้งในอดีต จนปัจจุบันตามประสาคนทำงานอยู่หลายอำเภอในเมืองกาญจนบุรีเป็นเวลา 3 ปี จากนั้นเราแวะกินข้าวเที่ยงที่ร้านบงตง อ. ทองผาภูมิ ซึ่งรสชาติของปลาคังลวก ยำผักกูด และอื่นๆ พอจะทำให้ลืมเรื่องอากาศหน้าร้อนของเมืองกาญจน์ไปได้บ้าง หลังกินข้าวเที่ยงแป๊บเดียว ฝนก็ตกลงมาอีก ทำเอาใจไม่ดีเพราะเส้นทางเริ่มจะเป็นการขึ้นเขากันแล้ว ก่อนจะถึงสังขละฯแค่ไม่กี่กิโลเมตร พวกเราก็มาเจอทางขึ้น-ลงเขาที่ค่อนข้างชันและคดโค้ง โดยมีแผ่นปูนกั้นกลางถนนไม่ให้เจอกับรถสวน ทุกคนในรถพากันเงียบไปหมด (เพราะหมอปุ้มหลับไปแล้ว) พอคนขับถามขึ้นว่า “ต้องเบรกป่าวเนี่ย?” พวกเราเลยพร้อมใจกันตอบอย่างเอกฉันท์ว่า “เบรก..(ซีโว้ย)” ถึงกระนั้น สภาพรถที่ไถลลงอย่างรวดเร็ว (70 กม./ชม.ได้) ทำเอาใจไม่ดี มองเห็นพระที่แขวนกับกระจกหน้ารถจุ๋ยแกว่งไปมาตามการเคลื่อนที่ของรถแล้วต้องออกปากว่า “หลวงพ่อจะลงแล้วจุ๋ย” ทุกคนเลยหัวเราะกันได้ จากนั้นก็ค่อยโล่งอกเมื่อผ่านช่วงทางลงสุดหินที่ทั้งความเร็ว ความแรง และกระแสน้ำ (ที่ไหลเป็นแนวตามทางรถวิ่ง) เทียบได้กับการล่องแก่ง ระดับ 3 – 4 เลยทีเดียว

พวกเรามาถึงที่พัก “สังขละการ์เด้นโฮม” เอาตอนบ่าย 3 โมงกว่า ยังไม่ทันไปดูห้องพัก ฝนก็ตกลงมาอย่างหนัก นับว่าโชคดีซ้ำ 2 หลังจากรอดชีวิตกันมาได้ที่โค้งอันตราย เพราะฝนฟ้าคะนองครั้งนี้ถ้าหากเกิดตอนเข้าโค้งนั้นแล้วจะเป็นการล่องแก่งระดับ 7 – 8 ซึ่งไม่อยากจะเดาเลยว่าแพของเราจะแตกหรือไม่

หลังฝนซา หลานตัวเล็กๆ ของลุงกับป้า เจ้าของที่พักก็พาพวกเราไปดูบ้านพัก ที่มี 2 ห้องแอร์ จากสภาพบ้านค่อนข้างเก่า (รวมทั้งแอร์) ทำให้จุ๋ยที่เดินสำรวจทุกซอกทุกมุมของห้องน้ำ เดินหน้าเมื่อยออกมา ให้พวกเรารู้ว่าหลังนี้ไม่ผ่าน ราวกับเขียนแปะไว้บนใบหน้า

โชคดีซ้ำซ้อนของพวกเรายังไม่หมดแค่นั้น เมื่อจุ๋ยเหลือบไปมองเห็นบ้านพักรุ่นใหม่ที่ค่อนข้างกว้างขวาง และถามป้าว่ามีคนเช่าหรือยัง ก็ได้รับคำตอบจากป้าว่ายังว่างอยู่ แต่เป็นห้องพัดลม ซึ่งป้าก็ใจดียอมให้เปลี่ยนห้องตามคำขอหลังจากที่พวกเราดูห้องกันแล้ว แต่พอป้ายื่นกุญแจให้ปุ๊บ หมอปุ้มก็ทักปั๊บว่ามีตุ๊กแกอยู่บนฝ้าเพดานหน้าบ้าน ทำเอาจุ๋ยถึงกับผวา ดังนั้นการแบ่งห้องนอนงวดนี้ (ตามระดับเดซิเบลของการกรนร่วมด้วย) เลยแบ่งได้เป็น พจ(กันตุ๊กแกได้) พี่ยี้ และจุ๋ย ส่วนอ๋อยและหมอปุ้มไปเปิดโรงสีกันอีกห้องหนึ่ง

หลังจากนั้นพวกเราไปติดต่อแพคเกจ สำหรับเที่ยวในวันพรุ่งนี้กันที่สามประสบรีสอร์ท ข้างสะพานมอญ ซึ่งจะแบ่งเป็น 2 แบบคือ นั่งเรือ+เดินป่า และ นั่งเรือ+ขี่ช้าง+ล่องแพ เมื่อสอบถามรายละเอียดปรากฏว่าเดินป่าเป็นการเดินขึ้นเขา ใช้เวลาประมาณ 2 ชั่วโมง ผลการโหวตของทีมAF (Actually Fat) พวกเราก็เลือกนั่งเรือ+ขี่ช้าง+ล่องแพ ราคา 800 บาท/คน และถามไปถามมา สามประสบรีสอร์ทก็จองแพคเกจที่พีเกสต์เฮ้าท์ซึ่งอยู่ข้างที่พักของเราให้อีกต่อนึง...ฮ่วย

สะพานมอญเป็นสะพานไม้อยู่ติดกับสามประสบรีสอร์ท กว้างประมาณ 4 เมตร ยาว 900 เมตร ทอดข้ามแม่น้ำซองกาเรีย ไปยังหมู่บ้านมอญ ซึ่งแม่น้ำที่ไหลผ่าน อ. สังขละบุรี มี 3 สายด้วยกัน คือ แม่น้ำรันตี แม่น้ำบีคลี่ และแม่น้ำซองกาเรีย กว่าพวกเราจะจองแพคเกจเสร็จและมาถ่ายรูปกันที่สะพานมอญได้ก็เย็นย่ำแล้ว อย่างไรก็ดี แก้งค์บ้ากล้องก็ยังกระหน่ำถ่ายรูปกันไปถึงครึ่งสะพาน ส่วนสะพานที่เหลือคงต้องฝากไว้ก่อน เพราะมองไปเห็นหมู่อาคารชมวิวฝั่งตรงข้าม สร้างไว้อย่างตระการตา คราวนี้จุ๋ยเลยถือโอกาสเรียนรู้เกียร์ที่เหลือของรถ คือ เกียร์ 3 และ 2 ว่ามันเป็นเกียร์ขึ้นเขาจริงหรือไม่ ซึ่งพอขับดูแล้ว ขึ้นเนินลงเนินดีกว่าเก่ามาก (ถึงจะต้องจอดเพื่อเปลี่ยนเกียร์ก็เถอะ) อา..แปดปีที่ใช้รถมา ในที่สุดจุ๋ยก็ได้รู้ว่าเกียร์ที่ไม่เคยใช้พวกนี้ ฝรั่งไม่ได้ทำเกิน 55555

ค่ำนี้เรากินข้าวเย็นเป็นอาหารสไตล์พม่าที่ร้าน “เบอมิซ อินน์” ประกอบด้วยข้าวซอย ยำสารพัดถั่วทอด ฯลฯ ถึงรสชาติจะแปลกๆ แต่ก็กินกันจนหมด อ๋อยยังอุตส่าห์จำได้ว่าเมื่อ 10 ปีที่แล้ว มากางมุ้งนอน (เพราะหาที่พักไม่ได้) กันที่นี่ หลังกินข้าวเสร็จจุ๋ยไม่ร้องจะไปตะลึงตึงๆ เหมือนเคย คงเกี่ยวเนื่องกับสถานที่และขับรถเหนื่อยมาทั้งวัน แต่ไปถึงที่พักพวกเราก็ไปกวนลุงกับป้าอีกครั้ง เพราะมดบิน และมดเฉยๆ แห่เข้าไปกันเต็มห้องเรา (ทำไมห้องอ๋อยไม่มีก็ไม่รู้) ครั้นป้าเอายาฆ่าแมลงมาฉีดให้ก็ไม่อยากให้ตกค้างบนที่นอนให้สูดกันเข้าไปอีก ป้าต้องกลับไปเอาไม้กวาดมากวาดให้อีกครั้ง ก่อนจะถูกรบเร้าขอที่นอนเพิ่ม เมื่อเห็นว่ายังมีห้องว่างอื่นๆ อีก ด้วยความเกรงใจ เรากับจุ๋ยก็เลยอาสายกที่นอนมาเสริมกันเอง โดยมีป้ามองตามตาปริบๆ ความซวยของป้ายังมีอยู่เมื่อประตูที่เปิดออกไปยังระเบียงนอกห้องเกิดติด เปิดไม่ออก ทำให้ไปเอาหนังสือที่วางทิ้งไว้ไม่ได้ คราวนี้พี่ยี้ต้องเป็นคนไปบอก แต่ก็กลับมามือเปล่า เพราะพี่ยี้บอกว่าตอนจะเปิดประตูออกไปที่บ้านป้ายังเปิดไฟอยู่ แต่พอออกไปทั้งตัว ป้าก็ปิดไฟซะแล้ว.....แป่ว

ถึงไม่ได้ไปตะลึงตึงๆ ก่อนนอนพวกเรายังมีสัมมนาเรื่องโค้งสุดเสียว พอให้คนขับและคนนั่งได้เปิดใจ ซึ่งหลังจากทบทวนวิธีการใช้เกียร์อย่างดิบดีแล้ว เรายังบอกว่าการดูแลรถได้เองก็จำเป็นเหมือนกัน อย่างการเติมลมยาง (ที่พจต้องเติมให้) การเปลี่ยนยางล้อรถ (ที่พ่อพจสอนลูกสาวให้ทำเป็น) แล้วพอย้อนกลับไปถามจุ๋ยว่า ไม่คิดจะทำให้เป็นบ้างเหรอ พ่อคนขับก็บอกหน้าตาเฉยว่า คิดว่าดีจังที่มีเพื่อนทำเป็น....-_-‘

เช้าวันใหม่ พวกเราใส่เสื้อทีม “กินมาก ปากหมา บ้ากล้อง” สีฟ้าตัวเก่ง ทีแรกอ๋อยชวนไปถ่ายรูปที่สะพานมอญกันแต่เช้า แต่กว่าจะตื่น กว่าจะอาบน้ำกันเสร็จก็สายโด่ง เนื่องจากแพคเกจทัวร์ที่พวกเราจองไว้เริ่ม 9.00 น. ดังนั้นออกจากบ้านพักได้ก็ต้องรีบตะลีตะลานไปตลาดกันเพื่อกินข้าวเช้า ยังทันได้เจอป้าเจ้าของบ้านพัก มาขายข้าวเหนียวหมูปิ้ง ซึ่งพวกเราก็อุดหนุนกันไป 10 กว่าไม้ ด้วยความหิว แล้วก็ต่อด้วยข้าวต้มเครื่อง พอท้องอิ่มจึงเริ่มสังเกตได้ว่าพวกเราเป็นจุดสนใจของคนท้องถิ่นไม่น้อย ทั้งเสื้อทีม ทั้งคนใส่(หุ่นระดับ AF) และเพิ่งรู้สึกว่าแถวนี้มีรถเบนซ์อยู่แค่คันเดียว

เราไปทันเวลานัดอย่างฉิวเฉียด ได้เจอกับน้องๆ อีก 3 คน บนเรือลำเดียวกัน อ๋อยยังโดนไกด์แซวว่าเนี่ยมีคู่นั่งช้างแล้ว เรือแล่นออกจากท่าพีเกสต์เฮ้าท์ วกกลับไปทางด้านสามประสบรีสอร์ทเพื่อเข้าไปดูสะพานมอญใกล้ๆ มองเห็นไม้ไผ่ที่ใช้กั้นไม่ให้เรือนแพล่องผ่าน มีเพียงช่องเล็กๆ แค่พอให้เรือวิ่งผ่านเท่านั้น จากแม่น้ำซองกาเรีย มองเห็นเจดีย์พุทธคยาที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับบ้านพักของพวกเรา ไม่ไกลจากนั้นก็ถึงวัดวังก์วิเวการามเก่า ที่หลงเหลือโบสถ์และหอระฆังโผล่พ้นน้ำขึ้นมาให้เห็นตอนน้ำลงในหน้าแล้ง

โบสถ์ของวัดเก่าที่ยังเหลือนี้ ไม่มีหลังคา น้ำลงพอจะให้คนเดินเข้าไปถ่ายรูปกันด้านใน ซึ่งพวกเราก็เจอกับนักท่องเที่ยวกลุ่มอื่นๆ อีกหลายคน ไกด์บอกว่าถ้าเป็นช่วงหน้าฝน น้ำจะขึ้นมามากจนไม่สามารถลงไปเดินถ่ายรูปในโบสถ์กันได้เหมือนตอนนี้ จากนั้นเรือพาพวกเราแยกออกไปยังแม่น้ำรันตี เพื่อไปนั่งช้างกันต่อ ซึ่งเราต้องนั่งรถ 2 แถวเข้าไปยังหมู่บ้านช้างอีกที ความเขียวชอุ่มไม่แห้งแล้งของไร่ฟักทองและข้าวโพดระหว่างทางที่ไปทำเอาเพลิดเพลินจนลืมหลุมบ่อที่รถต้องพาลุยโคลนเข้าไป

ลงจากรถได้พักเดียว บรรดาช้างทั้งหลายก็ลุยน้ำจากฝั่งหมู่บ้านข้ามมาหาพวกเรา มีอ้อยเป็นมัดๆ ไว้ให้นักท่องเที่ยวซื้อเลี้ยงช้าง ช่วงนี้ค่อนข้างชุลมุนแต่บรรดาตากล้องทั้งหลายก็ไวพอจะถ่ายรูปเลี้ยงช้าง ช้างขี่ช้าง ฯลฯ

พวกเราแบ่งกลุ่มตามขนาดสะโพก เฉลี่ยให้ช้าง และแหย่ง (ที่นั่งบนหลังช้าง) รับน้ำหนักเท่าๆ กันตัวละ 2 เชือก เอ๊ย เชือกละ 2 คน คือ เรากับจุ๋ย หมอปุ้มกับพี่ยี้ (ถึงจะตัวเล็กแต่เจ้าตัวคุยว่าสะโพกใหญ่ประมาณเจ๊เจโล) ส่วนอ๋อย พวกเราพร้อมใจกันปล่อยให้ไปเป็นภาระของน้องๆ ที่เพิ่งรู้จักกัน ก็เลยได้รู้จักกับน้องกุ๊ก ทีมงานของหนังสือ Health&Cuisine

ออกตัวได้แป๊บเดียว ช้างที่เรานั่งก็เข้าเกียร์ต่ำขึ้นที่สูง เลียบริมแม่น้ำ ทำเอาจุ๋ยที่กลัวความสูงหันมาถามว่าจะเป็นอย่างนี้ตลอดทางหรือเปล่า เพราะเจ้าตัวก็ดั๊นไปนั่งแถบที่ชิดกับตลิ่งสูง เราได้แต่แสดงน้ำใจว่าจุ๋ยจะเปลี่ยนที่นั่งกันไหมล่ะ (ถ้าจุ๋ยกล้าปล่อยมือจากที่เกาะแล้วลุกยืนให้เรากระเถิบแลกที่กันอ่ะนะ) แต่โชคดีเป็นของจุ๋ยที่ชั่วแป๊บเดียว ช้างก็กลับมาเดินบนที่ราบเหมือนเดิม มีข้ามแม่น้ำไปเป็นระยะ

ตอนนี้หน้าที่ถ่ายรูปเป็นของไกด์ ที่เอากล้องของแต่ละกลุ่มไปคอยถ่ายรูปพวกเราอย่างตั้งอกตั้งใจ ทั้งลุยน้ำ ปีนต้นไม้ มาดักหน้าคอยถ่ายรูปให้ จนช้างตัวสุดท้ายผ่านไปหมด ก็ต้องวิ่งออกหน้ามาเพื่อถ่ายรูปมุมต่อไป..เห็นแล้วเหนื่อยแทน แต่รูปที่ถ่ายออกมาใช้ได้ทีเดียว ช้างเดินเรื่อยๆ ผ่านหมู่บ้าน มีแวะกินหญ้าเป็นพักๆ เท่าที่เห็นมีช้างงาแค่ตัวเดียว ซึ่งเป็นตัวที่ฝรั่งนั่ง ส่วนตัวอื่นๆ ก็อายุต่างๆ กันออกไป ช้างที่เรานั่งกับจุ๋ยตัวขนาดปานกลางค่อนข้างเชื่อฟังควาญช้าง ไม่เดินแตกแถว แต่ช่วงที่ควาญช้างโดดลงจากคอ หายไปเป็นนาน 2 นาน ก็ทำให้คอยผวาเหมือนกันว่าอยู่ดีๆ มันจะวิ่งเตลิดเข้าป่าไปหรือเปล่า ช่วงสุดท้ายก่อนหมดระยะ บรรดาช้างพากันเดินลงจากตลิ่ง จนต้องยึดที่นั่งไว้แน่น กลัวว่าตัวจะพุ่งลงน้ำไปก่อนช้าง จากนั้นก็เดินลุยน้ำถึงระดับตา (ของช้าง) ข้ามแม่น้ำไปยังอีกฝั่งหนึ่งให้เราได้พักกินข้าว ยังลงจากช้างกันไม่ทันไร เราก็ได้ยินเสียงดังตุ้บใหญ่ๆ เสียงจากคนอื่น หรือจากระบบประสาทอัตโนมัติของเราก็ไม่รู้แหละ ฟังได้ความว่า “พี่อ๋อยตกช้างงงงงงง” เราในฐานะผู้จัดการทริปเลยต้องไปดูแลช้าง เอ๊ย อ๋อย ว่ายังดีอยู่หรือเปล่า กระดูกสะโพกหรือขาหลังมีหักมีร้าวบ้างหรือไม่ แต่ก็ยังทันได้ยินพ่อหนุ่มที่นั่งช้างมาด้วยกันพึมพำว่า “กรูว่าแล้ว” หลังจากนั้นก็หัวเราะตั้งสติ หึ หึ ไปตามประสา

ข้าวกลางวันที่ทางทัวร์นำมาเลี้ยงเป็นข้าวผัดไข่...เค็มโครต ดีที่ลุงควาญช้างเอ็นดูพวกเรา เก็บผักกูดริมตลิ่งมาให้กินแกล้มกับข้าว จากนั้นก็เป็นการเดินระยะสั้นเพื่อลงแพไม้ไผ่กลับไปยังจุดจอดรถ ถึงไม่ได้ปีนเขา แต่ก็ต้องลุยน้ำที่บางช่วงสูงถึงอก (อ๋อย) ข้ามไป แพไม้ไผ่ที่เราจะต้องลงนี้ กว้างแค่เมตรเดียว อ๋อยเห็นเข้าถึงกับส่ายหัวดิก หวั่นใจกับสวัสดิภาพของตัวเอง จนเราต้องสละจุ๋ยให้ไปดูแลอ๋อยที่ว่ายน้ำไม่เป็น ส่วนเราก็ไปดูแลสาวๆ คือน้องกุ๊ก ที่ว่ายน้ำไม่เป็นเช่นเดียวกัน

แพของเราเริ่มออกเป็นแพต้นๆ ทำเอาครึ้มใจบอกกุ๊กว่าเรารีบถ่อให้ไปถึงก่อน เอาถ้วย(รางวัล) กันดีกว่า แต่หลังจากพุ่งเข้าชนโค้งแบบเต็มๆ (จนต้องร้องบอกกุ๊กว่า ทิ้งแพ ระวังหน้าแหก ก่อนดีกว่า) แพลำอื่นๆ ก็พากันแซงไปหมด ปล่อยให้เรากับกุ๊กมองหน้ากันไปมา ครั้นหันไปมองคนถ่อท้องถิ่นประจำแพ ก็เห็นมันยืนยิ้มเผล่ ถือถ่อไว้เฉยๆ ได้แต่กัดฟันใช้ถ่อไม้ไผ่ยันข้างซ้ายบ้าง ขวาบ้าง ไปตามประสามือใหม่ ที่หลังจากนั้นก็แหกโค้งมันทุกโค้งน้ำ

หลังจากมองไม่เห็นแม้แต่เงาของแพลำอื่นแล้ว เจ้าคนถ่อตัวดีก็เริ่มชวนคุย (หลังจากที่ออกตัวครั้งแรก ได้แต่พูดสั้นๆ ครั้งเดียวว่าพี่จะไปทิศทางไหนก็ตามสบายเลยนะครับ) เริ่มจากถามว่ามาจากไหนกัน จากนั้นพวกเราก็ถามมันบ้าง ได้ความว่า ตอนนี้เรียนอยู่ชั้น ม.6 ใน อ. เมือง ปิดเทอมเลยกลับมาอยู่บ้าน พอถามว่าวันนึงต้องถ่อแพกี่ครั้ง กลับได้ความว่า “ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน” คำตอบนี้ยังไม่เหวอเท่ากับถามว่าถ่อแพมานานหรือยัง โดยคำตอบที่ได้ก็คือ “ก็เหมือนๆ กับพวกพี่อ่ะแหละ” อ้าว...ยังงี้มันก็มือใหม่นี่หว่า มิน่าเห็นถือถ่อเฉยๆ ไม่ออกแรงช่วยซักกะติ๊ด

บ่ายคล้อยแล้ว พวกเราก็ยังไม่ถึงไหน ร่ำๆ จะเดินลุยน้ำไปเองซะแล้ว ดีอยู่หน่อยที่ถึงซะที ไม่รู้ว่าหมอปุ้มที่รอถ่ายรูปอยู่ เงื้อกล้องมานานแค่ไหนแล้ว เพราะยังไม่ทันเดินขึ้นตลิ่ง ก็ได้ยินแต่เสียงกดชัตเตอร์จนเกือบลืมตัวยกมือปิดบังหน้าตา ร้องว่า “ตอนนี้ผมยังไม่พร้อมให้สัมภาษณ์คร๊าบ” ส่วนคนอื่นๆ ที่มาด้วยกันนั่งรออยู่ในรถ เปิดโอกาสให้เรากับกุ๊ก เล่าเหตุประสบภัยกันอย่างเมามัน

ฟังจากคนอื่นบ้าง ปรากฎว่าแพของจุ๋ยและอ๋อย ซึ่งน่าจะหนักกว่าลำอื่น กลับมาถึงอย่างรวดเร็ว โดยที่จุ๋ยแทบไม่ต้องออกแรงด้วยซ้ำ เพราะฝีมือระดับโปรของคุณลุงคนที่เก็บผักกูดให้พวกเรากิน ถึงลุงจะพูดภาษาไทยไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่ แต่ก็บอกให้จุ๋ยช่วยค้ำด้านที่ถูก ส่วนอ๋อยได้แต่นั่งเฉยๆ เอาตูดแช่น้ำ ไม่กล้าลุกยืนเหมือนคนอื่นๆ ด้วยกลัวตกน้ำ แล้วจะจม (น้ำแค่เข่า) อ๋อยเล่าให้ฟังว่าก่อนจะลงร้องบอกเสียงลั่นว่าว่ายน้ำไม่เป็น ลุงก็เลยให้ลงมากะลุงเนี่ยแหละ พอหันไปถามจุ๋ยว่าจะรับน้ำหนักไหวเหรอ ก็ได้คำตอบว่า ทีพระพุทธสิหิงค์ เค้ายังอัญเชิญลงแพได้ แค่พระสังกัจจายณ์องค์เดียว ไม่เท่าไหร่หรอก 555

ส่วนแพลำพี่ยี้กับหมอปุ้ม ได้ไกด์เด็กพอๆ กับลำเรา แต่กระตือรือร้นผิดกัน ตอนช่วงที่แพติด หรือเกยตื้น ก็ลงน้ำไปเข็นแพ จนพี่ยี้กับหมอปุ้มกระโดดลงไปช่วยกันบ้าง ทำให้ไปได้เร็ว ผิดกับลำของเราที่พอเกยตื้นก็ได้แต่เอาถ่อเขี่ยๆ ให้แพถอยออกมา........

รถ 2 แถวพาพวกเรากลับทางเส้นทางหลวงมายังพีเกสต์เฮ้าท์ ซึ่งเรี่ยวแรงของทุกคน (ยกเว้นเรา) ยังพอมีให้ถ่ายรูปกันในรีสอร์ท (ที่ไม่ได้เข้าพัก) กันอีกครั้ง จากนั้นเอาแวะอาบน้ำอาบท่าพักผ่อนกันชั่วครู่ก่อนจะไปวัดวังก์วิเวการาม

เราแวะถ่ายรูปกันที่เจดีย์พุทธคยาก่อน ศิลปะแบบเจดีย์พุทธคยาองค์จริง ทำเอาพวกเราถ่ายรูปกันอย่างเพลิดเพลิน ส่วนวัดวังก์วิเวการาม เป็นวัดใหญ่ สร้างใหม่โดยหลวงพ่ออุตตมะ เจ้าอาวาสองค์ก่อน โดยสังขารของหลวงพ่ออุตตมะถูกเก็บรักษาไว้ในปราสาทหลวงพ่ออุตตมะ ที่เป็นไม้แกะสลักสวยงามครอบโลงแก้วเอาไว้ จุ๋ยถือโอกาสแวะเช่าพระจำลองหลวงพ่อที่ทำจากผงนิลในวิหารพระหยกที่สั่งทำและอัญเชิญจากพม่า

ทัวร์วัดของพวกเรายังไม่หมดแค่นี้ ขากลับจุ๋ยขับรถเลยแยกเข้า อ. สังขละมาเล็กน้อย ริมถนนหลวงเป็นวัดที่มีวิหารพระองค์โตหลายองค์ ชื่อวัดสมเด็จ พระแต่ละองค์ริมถนนเป็นศิลปะมอญ ปางต่างๆ ไม่เคยเห็นที่ไหน ที่เด่นที่สุดเห็นจะเป็นปาง OK ซึ่งพวกเราผลัดกันถ่ายรูปและถามหลวงพ่อว่า “หลวงพ่อขา หนูจะได้แต่งงานไหมคะ” แล้วก็สรุปเอาเองว่า “หลวงพ่อบอกว่า OK ว่ะ”

ข้าวเย็นวันนี้ เราแวะกันที่ครัวสามประสบ ในสามประสบรีสอร์ท ด้วยความที่กินข้าวเที่ยงกันคนละนิดหน่อย มื้อเย็นเราจึงมาถึงร้านก่อนคนอื่น พลอยทำให้ได้โต๊ะกินข้าววิวดีๆ มองเห็นแม่น้ำตลอดแนวและสะพานมอญ

อาหารเย็นมื้อนี้ อร่อยใช้ได้ทีเดียว ขนาดพี่ยี้ที่บอกเสมอว่าไม่เน้นอาหารมื้ออื่นนอกจากมื้อเช้า ยังเจริญอาหาร ส่วนพวกเราก็เรียกได้ว่าสูตรจำนวนอาหาร = n + 1 แทบจะน้อยไปด้วยซ้ำ จนต้องเรียกของหวานที่จุ๋ยใช้แซวน้องคนเสริฟว่า รัมลูกเกดกะรัมเรซิ่นมันไม่เหมือนกันเหรอ จนน้องอายม้วน

เช้าวันรุ่งขึ้น อ๋อยก็ได้ไปถ่ายรูปสะพานมอญยามเช้าอย่างที่ตั้งใจไว้ ถึงจะไม่เช้าตรู่จนเห็นหมอกเต็มสะพานดังคาด ก็ยังดีที่มีคนอื่นๆ เดินตามมาเป็นเหยื่อให้ใช้ถ่ายรูปหมู่ ซึ่งคนกลุ่มนั้นถึงกับแซวเมื่อพวกเราตั้งท่าหัวใจถ่ายรูป ว่า “ขอซื้อได้มั๊ย...ท่าเนี้ย” แล้วก็หัวเราะกันคิกคัก

จากที่คิดจะไปกินข้าวเช้าที่ตลาดกันอีกครั้ง เมื่อเดินไปสุดทางของสะพาน ก็เจอร้านข้าวของหมู่บ้านมอญ ที่มีคนนั่งกินกันอยู่ พวกเราก็ไม่รอช้า สั่งโจ๊ก ปาท่องโก๋ และก๋วยเตี๋ยวมากิน จนมีแรงก็เดินข้ามสะพานกลับมากินโรตีอีกฝั่งกันต่อ

จุดหมายต่อไปเป็นด่านเจดีย์สามองค์ สุดเขตแดนตะวันตก ที่ช่วงนี้ด่านปิด เราจึงไม่สามารถข้ามไปฝั่งพม่า ได้แต่เดินดูสินค้าที่วางขายอยู่ อย่างเช่นกล้วยไม้ เครื่องประดับที่ทำจากหิน พลอย และนิล ไปพลางๆ

ออกจากด่านเจดีย์สามองค์ก็ได้เวลากลับซะที คราวนี้จุ๋ยเข้าโค้งที่ว่าอย่างนุ่มนวล หลวงพ่อหน้ารถ (และเพื่อนๆ ที่นั่งมาด้วย) ไม่มีทีท่าว่าจะลงจากรถอีก มาแวะอีกครั้งที่น้ำตกเกริงกระเวีย ให้สมาชิกได้เข้าห้องน้ำ จากนั้นก็เป็นซาฟารีทัวร์ คือ นั่งชมสถานที่จากในรถ เช่น วัดสุนันวนาราม ของอาจารย์มิตสุโอะ ถ้ำดาวดึงส์ หลังจากแวะดูกล้วยไม้แถวไทรโยคแล้ว ก็เป็นการช้อปปิ้งรายทาง คือ ไส้อั่วเจ้าดังตรงข้ามน้ำตกไทรโยคน้อย ผักกูด ผักหวานริมทาง และของฝากที่ร้านวิมลวุ้นมะพร้าว กลับถึงบ้านโดยสวัสดิภาพ 18.00 น.

เกาะทะลุ 21 - 24 ก.พ. 51

บันทึกการท่องเที่ยว เกาะทะลุ 21 – 24 ก.พ. 51
พวกเราประกอบด้วยเรา จุ๋ย อ๋อย พี่ยี้ และเพชร ออกเดินทางจากนครปฐมตั้งแต่ 5.30 น. มีพี่ยี้และเพชรมาค้างที่บ้านเราตั้งแต่กลางคืน พอรุ่งเช้าออกจากบ้านได้ก็ไปเก็บจุ๋ยที่บ้านมาอีกคน อ๋อยทำหน้าที่เป็นคนขับตลอดเส้นทาง ทั้งขาไป ขากลับ ค่าใช้จ่ายต่อคน 7,785.40 บาท

จากคติที่ว่า กองทัพต้องเดินด้วยท้อง หลังจากแวะซื้อขนมกันที่ปั๊มเจ๊ทจะ...กันเป็นเสบียงระหว่างทางแล้ว พวกเราก็แวะกินข้าวเช้ากันที่ตลาดหัวหินตอน 8 โมง โดยอ๋อยใช้เรดาร์ส่วนตัวหาร้านโจ๊กเจ้าอร่อยมีหมึกแดงรับประกันมาให้เรากินกันอย่างไม่ยากเย็น มื้อแรกนี้คงต้องให้เพชรัตน์ใช้เวลาปรับตัวพอสมควรกับปฏิบัติการกินแหลกโดยกลุ่มคน 5 คน และฝ่ายตรงข้ามที่ประกอบด้วยโจ๊ก 5 ชาม เกาเหลา 3 ชาม ปาท่องโก๋ 2 จาน และสังขยา 1 ถ้วย ภายในเวลา 20 นาที

พวกเราออกเดินทางต่อ พอออกนอกเมืองมาได้ก็เจอกับถนนที่มีต้นชมพูพรรณทิพย์ที่กำลังออกดอกเต็มต้น ให้ดูกันอย่างเต็มๆ ตา เข้ากับหัวข้อที่เราชวนคนอื่นๆ ไปดูซากุระกันที่ญี่ปุ่น ทำเอาหัวข้อของจุ๋ยที่อยากไปอินเดียตกประเด็นไปอย่างไม่ต้องสงสัย (ยิ่งสาวๆ โดนเราขู่ว่าจะไปแก้ผ้าฉี่ข้างทางกันอีท่าไหน ทำเอาพ่อหนุ่มได้แต่บอกว่าถึงเป็นผู้ชายก็นั่งฉี่เป็นเหมือนกันนะ)

เรามาถึงท่าเรือเกาะทะลุ ของบ้านมะพร้าวรีสอร์ท อ. บางสะพานน้อย ประจวบฯ ตอน 10.30 น. ทั้งที่แต่เดิมแจ้งกับรีสอร์ทไว้ว่าจะมาถึง 11.30 น. เพราะรู้ว่า speed boat ของรีสอร์ทจะออกไปที่เกาะตั้งแต่ 10.00 น. แล้ว จะได้ไม่ต้องกดดันคนขับมากนัก แต่ทางรีสอร์ทก็โทรติดต่ออยู่ตลอดว่ามาถึงไหนแล้ว โดยให้เหตุผลตั้งแต่เย็นวานก่อนเดินทางว่า ตามพยากรณ์อากาศ จะมีคลื่นสูง ถ้าไม่ได้ไปพร้อมกับเรือลำใหญ่จะกระเทือนมาก แต่เราก็แบ่งรับแบ่งสู้ว่า ถ้ามาไม่ทันจะยังมีเรือรับเราอยู่แน่ๆ ใช่มั๊ย ก็เลยไม่ได้บอกเพื่อนๆ ให้กังวล เพราะยังไงก็ยังมีเรือไปส่ง และไม่อยากให้อ๋อยขับรถเร็วมากนัก

เรือลำที่ส่งเราไปเกาะเป็น speed boat ลำเล็ก นั่งได้ประมาณ 15 คน นอกจากพวกเรา 5 คนแล้วก็ยังมีคนอื่นอีกประมาณ 4 – 5 คนที่ไปพร้อมกัน เรือแล่นโต้คลื่นสูงที่สาดเข้ามาด้านในจนเปียกกันไปหมดประมาณ 20 นาที แต่สำหรับเราที่กำลังท้องเสียแล้วแทบจะเป็น 5 ปีกว่าจะถึงเกาะ พอเรือเข้าเทียบท่า เราก็จำต้องแสดงความไร้น้ำใจไม่รอดูอาการพี่ยี้ที่อ้วกอยู่ท้ายเรือ พอขึ้นไปได้ก็วิ่งจู๊ดไปเข้าห้องน้ำของทางรีสอร์ท ปล่อยให้คนอื่นทำตาปริบๆ งงว่ามันเป็นอะไรของมันฟะ? หลังจากนั้นก็เดินมารวมกลุ่มกับคนอื่นๆ ที่ฟังครูเล็ก ผู้ดูแลรีสอร์ทแนะนำรีสอร์ทอย่างคร่าวๆ

บ้านเรือนไทยที่เราเข้าพักกันเป็นบ้านหลังใหญ่ริมหาด ขนาด 2 ห้อง แต่ละห้องมีแอร์ ทีวี ตู้เย็น ห้องน้ำและนอนได้ 3 คนขึ้นไป ทั้ง 4 สาว เลยเลือกห้องที่มี 1 เตียงใหญ่ และ 2 เตียงเล็ก ให้นอนกันพอดี 4 คน ยกอีกห้องหนึ่งให้จุ๋ยนอนอย่างราชา? เราเองไปเดินดูห้องของจุ๋ยได้พักหนึ่งก็บอกเจ้าของห้องอย่างใจดีว่า ถ้าไงก็ขนที่นอนมานอนรวมกันได้นะตัวเอง ซึ่งจุ๋ยก็ปฏิเสธอย่างนุ่มนวลว่าขอนอนดูคืนนึงก่อน

พวกเรานับว่ามาช้ากว่าคนอื่นๆ ที่มากับเรือลำใหญ่ กว่าจะเก็บของเข้าที่พักและมาที่ร้านอาหารได้ก็ต้องรอให้ทางรีสอร์ทเอาอาหารมาเติมแล้วเติมอีก โดยตอนแรกก็กินกันด้วยความหิว ก่อนจะสังเกตได้ว่ามันไม่ค่อยมีอาหารทะเลเอาซะเลย แถมยังมีกล้วยแขก (อร่อยด้วย) เป็นอาหารหวานซะอีก แต่ก็ต้องทำใจสำหรับภาวะน้ำมันแพง และอยู่ในช่วงงดจับปลาของ จ. ประจวบฯ กิจกรรมยามบ่ายหลังอาหารเที่ยงก็คือแยกย้ายกันไปนอนผึ่งแอร์ ที่ตั้งเวลาตื่นได้ เพราะพอ 15.00 น. ปุ๊บ ไฟฟ้าก็ดับปั๊บ ทำเอาต้องเปิดประตูออกมารับลมเย็นจากชายทะเลหน้าบ้าน แต่แดดที่ร้อนเปรี้ยงก็คร้านที่จะพาตัวเองออกไปเดินสำรวจรอบเกาะ ได้แต่แกะขนมที่ซื้อมากินกันแก้เบื่อ

แดดร่มก่อนเวลาอาหารเย็นไม่มากนัก แต่ก็นานพอที่แก้งค์บ้ากล้องจะออกไปเดินถ่ายรูปและทำท่าประหลาดๆ ตามแต่จะคิดได้ ที่จริงแล้วถ้าคลื่นไม่แรงนัก ตอนบ่ายก็จะมีเรือพาออกไปดำน้ำดูปะการังรอบเกาะ แต่วันนี้พวกเราได้แต่มองเรือที่จอดเทียบท่าอยู่ แล้วก็ไปเล็งๆ บาร์ เรือคายัคและเรือใบที่จอดอยู่อีกด้านหนึ่งของหาด หวังว่าในอีก 30 กว่าชั่วโมงข้างหน้าจะได้ทำกิจกรรมอื่นๆ นอกจากนอน

อาหารเย็นยังคงเป็นบุพเฟ่ห์ระหว่างอาหารทะเลกับอื่นๆ (ที่จำไม่ได้แล้ว) แต่ทุกคนก็ไม่ได้ผิดหวังมากนักเพราะบรรยากาศทะเลยามเย็น มีเสียงคลื่น (ที่ยังแรงอยู่) กับเสียงพูดคุยหัวเราะกันในหมู่เพื่อนฝูงก็ถือว่าได้มาพักผ่อนกันอย่างแท้จริง หลังอาหาร จุ๋ยชวนไปนั่งกันที่บาร์ แต่คนอื่นๆ ยังมีท่าทางอิดโรยกันอยู่ ทั้งที่ได้นอนกันคนละนิดละหน่อยแล้ว เลยได้รับคำปฏิเสธอย่างเนียนๆ ว่า วันนี้วันมาฆบูชา ไว้ไปกันพรุ่งนี้ดีกว่า เมื่อกลับถึงบ้านก็เลยต้องไปช่วยกันยกที่นอนของจุ๋ยมาไว้ในห้องของพวกเรา ไม่รอให้เจ้าตัวได้นอนวังเวงคนเดียวคืนนึงก่อน..ฮี่ ฮี่

ในตอนเช้าทุกคนลงความเห็นร่วมกันว่านอนหลับไม่ค่อยสนิท ไม่รู้ว่าเป็นเพราะพวกเรานอนเร็วเกินไป หรือมีหนูมาแทะไม้เสียงดังกรอบแกรบ (เราต้องบอกคนอื่นว่าเป็นเสียงหนู เพราะชินกับหนูๆ ที่บ้าน ที่ทำงาน....เดี๋ยวจะมีคนเกิดอาการปอดแหกให้เห็นกันอีก) หรือว่าเสียงดังตุ้บ..ใหญ่ ที่เกิดจากพจและอ๋อยเดินไปเข้าห้องน้ำและตกจากพื้นห้องที่ต่างระดับกัน ที่จริงมันก็ควรจะตุ้บเดียวที่พจตกไปครั้งแรก แต่ไหนๆ ก็เป็นผู้บุกเบิกแล้ว พจก็เลยงับประตูห้องน้ำให้แสงลอดออกมาน้อยกว่าเดิมเพื่อหาเหยื่อคนต่อไป....นั่นก็คือ อ๋อย ทำเอาพ่อหนุ่มที่นอนพื้นตื่นมาด้วยแต่ไม่กล้าลืมตามองว่าใครเป็นตัวต้นเสียง 555

เช้าวันใหม่ หลังจากกินอาหารเช้าแบบอเมริกัน (ที่ไม่อิ่มเล้ย) กันแล้ว ครูเล็กก็มาสอบถามพวกเราอีกครั้งว่าจะไปดำน้ำกันหรือเปล่า พี่ยี้ อ๋อย และเพชร ซึ่งเป็นแก้งค์กลัวน้ำ รู้สึกไม่ค่อยอยากเท่าไหร่ พวกเราเลยเลือกไปเดินรอบเกาะกันแทน โดยมีพนักงาน 1 คน และหมาอีก 1 ตัว พาเราเดินจากอ่าวใหญ่ที่พัก ผ่านอ่าวมุก ที่พักริมหาดอีกด้านไปยังภูเขาด้านหลัง ดูด้วยตาเปล่าก็ไม่สูงเท่าไหร่ อาศัยว่าได้วอร์มด้วยการเดินที่ราบมาพักนึง เราก็ฉวยโอกาสเดินดุ่มๆ ตามเขาไป หันไปมองด้านหลังก็เห็นว่าอ๋อยกับเพชรเริ่มทำท่าจะลำบาก เลยได้แต่ปลอบใจว่าเห็นยอดอยู่ลิบๆ แล้ว (คนนำทางก็พูดไม่ค่อยจะชัด ถามว่าไกลหรือเปล่า แกดันบอกว่าไม่ใกล้...ซะงั้น) หยุดพักกันเป็นระยะก็ถึงจุดชมวิวกันจนได้ คราวนี้ก็ถึงตา จุ๋ยที่กลัวๆ กล้าๆ กับความสูงของหน้าผา ค่อยๆ ย่องออกไปถ่ายรูป (หลายรูปมาก) จากจุดชมวิวมองเห็นช่องหินที่เกิดจากคลื่นเซาะผ่าน ที่มาของชื่อ เกาะทะลุ ถ้าหากว่าทะเลเรียบก็สามารถพายเรือคายักอ้อมเกาะมาดูช่องทะลุนี้ได้เหมือนกัน

ถ่ายรูปกันจนสะใจแล้วก็ได้เวลากลับ คนนำทางบอกว่าจะพาไปทางใหม่ที่ชันนิดนึงแต่มีเชือกให้จับ อ๋อยทำท่าจะกลับทางเดิมเมื่อเห็นเส้นทางเข้า จนเราต้องเกลี้ยกล่อมโดยลงไปเป็นตัวอย่างและรอช่วยเหลืออยู่ด้านล่างด้วย เมื่อทุกคนลงมาถึงเบื้องล่าง เลยได้รู้ว่าถูกพามาชมหาดอีกด้านที่เป็นหาดที่มีก้อนหินกลมๆ เต็มไปหมด จากนั้นเราต้องใต่เชือกกลับขึ้นไปทางเดิม......ฮ่วย

จุ๋ยถึงกับเงียบเสียงหลังจากที่แซวตอนขาลงว่า เข็นครกขึ้นเขายังไม่เหนื่อยเท่าเข็นอ๋อยลงเขา เพราะกลัวจะให้เปรียบเทียบว่า แล้วเข็นอ๋อยขึ้นเขากับลงเขา อย่างไหนเหนื่อยกว่ากันล่ะ? เลยต้องเป็นภาระของเชือก (เพราะเพื่อนๆ ต่างแสดงน้ำใจ มองให้กำลังใจอ๋อยแต่อย่างเดียว) ที่ทำหน้าที่พยุงตัวอ๋อยขึ้นไปตามทาง คนนำทางยังชี้ให้ดูรูของปูไก่ ที่ตัวมันจะออกมาตอนกลางคืนให้ดูอีกด้วย แต่หลังจากนั้นมาถามครูเล็กว่าปูไก่มันร้องเสียงเหมือนไก่เหรอ? ก็ได้คำตอบเป็นเสียงหัวเราะ แถมแกยังถามกลับอีกว่า แล้วปูม้าร้องฮี้ ฮี้ หรือเปล่า?

พวกเราแวะพักกันที่อ่าวมุกกันก่อน น้ำทะเลสีสวยและหาดสะอาดน่าเล่นน้ำทำให้ต้องพักนาน เพราะพจกับจุ๋ยวิ่งลงทะเลไปโน่นแล้ว จุ๋ยถือโอกาสไปปล่อยกระแสน้ำอุ่นส่วนตัว แล้วก็ว่ายน้ำได้พักเดียวก็เรียกตากล้องสำรอง (เพราะพจอยู่ในน้ำไม่ยอมขึ้นง่ายๆ) คืออ๋อย มาถ่ายรูป on the beach ให้ ก่อนจะรวมตัวกันกลับที่พักเพื่อกินอาหารเที่ยง

กิจกรรมยามเย็นหลังจากนอนหลังอาหารเที่ยง (อีกแล้ว) ที่ทีแรกเราจะไปเดินดูสุสานปะการังท้ายเกาะกัน แต่พอผ่านเรือใบที่เจ้าหน้าที่เริ่มมากางใบออกและเข็นลงทะเลก็ทำเอาพวกเราเริ่มไขว้เขว สุดท้ายเราก็เลยไปต่อคิวเล่นเรือต่อจากฝรั่งคนอื่น

ประสบการณ์แล่นเรือใบครั้งแรกไม่เลวเลยทีเดียว ทั้งพจ เพชร และจุ๋ยนั่งรวมกันไปบนเรือ 2 ใบที่แล่นกินลมออกห่างจากหาด มีคนบังคับเรือนั่งไปด้วยคนนึง คอยคัดท้ายและบังคับ ใบเรือมี 2 ใบ คือ ใบหลัก และใบเสริมคอยต้านลม นำพาเรือให้วิ่งลิ่ว ถึงแม้จะเร็วน้อยกว่าอีกลำที่มีครูเล็กเป็นคนบังคับก็เถอะ วนได้ 2 รอบก็กลับเข้าฝั่ง และไหนๆ ก็เปียกกันแล้วก็พายคายัคกันต่อ ปล่อยให้พี่ยี้และอ๋อยนั่งคุยกันริมหาดต่อไป

เวลายังมีเหลือก่อนเวลาข้าวเย็นให้พวกเราได้เดินไปที่สุสานปะการังกันต่อ ครูเล็กบอกกับพวกเราว่ามีของให้เก็บไปฝากเพื่อนได้ นั่นก็คือ ฝักหมามุ่ยริมทาง ที่ทีแรกกะจะเก็บไปฝากเอ๋ แต่ด้วยความดีที่พวกเรามีติดตัวกันอยู่ ประกอบกับไม่มีอาสาสมัครที่จะเป็นคนไปเก็บ ก็เลยไม่มีของฝากที่เคอทะยัน (คันทะเยอ) มาฝากเอ๋

อาหารเย็นวันนี้ดีทีเดียว อาจจะเนื่องจากเป็นคืนวันศุกร์ ที่แขกเข้ามาหนาตา พวกเราได้กิน บาร์บีคิว กุ้งนึ่ง ปลากะพงย่าง และอย่างอื่นจนพุงกาง กินเสร็จจุ๋ยเริ่มทวงสัญญาว่าจะไปที่บาร์กัน เลยต้องพากันไปโดยมีเพชรเฝ้าบ้าน เพราะเจ้าตัวยืนยันหนักแน่นว่าขี้เกียจไป หลังจากออกกำลังกันตอนเช้าและมีแอลกอฮอล์ในเส้นเลือดคนละนิดหน่อย แต่ละคนก็ดูเหมือนจะหลับดีกว่าคืนที่ผ่านมา ถ้าไม่มีฝูงหนูวิ่งกันบนเพดานกันให้ครึ่ดกลางดึก

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วในที่สุดก็ถึงวันจากเกาะ ตอนเช้าพี่ยี้เริ่มกำจัดขนมด้วยการแบ่งให้เจ้าแจ๊กกี้ หมาดำที่ไปวิ่งเล่นกับพวกเราบนเขาเมื่อวาน จากนั้นเมื่อเห็นว่าคนเริ่มสนิทกับหมา หรือหมาเริ่มสนิทกับคนก็ไม่รู้ล่ะ เราก็เล่นเตะลูกมะพร้าวกับแจ๊กกี้ริมหาดกันจน (คน) เหนื่อย อาหารเช้าวันนี้นอกจากอเมริกันสไตล์ ก็มีอาหารที่พวกเราร้องขอคือข้าวต้มรวมมิตร ให้ได้หนักท้องกัน ก่อนที่จุ๋ยจะครองทั้งหม้อข้าวต้มทั้งหมด ก็มีเสียงเรียกให้ไปดูแมงกะพรุนไฟที่ลอยมาแถวร้านอาหารที่พวกเรากินกันอยู่ ดูๆ ไปสักพักก็มีปลาหมึกว่ายน้ำมาให้ดูอีก นอกจากฝูงปลาที่กระโดดขึ้นเหนือน้ำที่เป็นเจ้าประจำให้ดูกันบ่อยๆ กลับมาที่โต๊ะอาหารกับอีกครั้ง ฝูงแมลงวันก็เข้าครอบครองหม้อข้าวต้มแทนจุ๋ยซะแล้ว

พวกเราออกจากเกาะกัน 10.00 น. ด้วยเรือเล็กลำเดิม แต่คราวนี้ทะเลเรียบจนไม่รู้สึกว่าอยู่ในทะเล แค่ 15 นาทีก็ถึงฝั่ง เสียเวลาล้างทรายที่ติดมากับรองเท้า จนนึกได้ว่าอ๋อยไม่ได้รวมอยู่ในหมู่เพื่อน เพราะมีหนุ่มน้อยขับรถไปส่งให้ที่รถเรียบร้อยแล้ว สอบถามพ่อหนุ่มที่คาดว่าเป็นลูกชายเจ้าของรีสอร์ท (เปล่าถามนะว่านึกไงรับอ๋อยไปน่ะ?) ว่าร้านอาหารแถวบ้านกรูดมีร้านไหนที่แนะนำ ก็ได้ความว่ามีร้าน บ้านเขียว กับ รุ่งสมุทรที่รสชาติใช้ได้ พวกเราเลยบ่ายหน้ากันไปที่ร้านบ้านเขียว ถึงโต๊ะในร้านจะมีคนจองซะส่วนใหญ่ พวกเราก็ออกมากินกันชายหาดอย่างอร่อย

จากนั้นอ๋อยพาไปที่มหาเจดีย์ภักดีประกาศ ทีแรกฟังชื่อไม่คุ้นว่าเคยไปแล้ว แต่พอเห็นป้ายวัดทางสายเลยร้องอ๋อ แต่แดดร้อนยามเที่ยง ทำเอาอยากจะรีบๆ ไหว้พระ รีบๆ เผ่นเข้าไปในเจดีย์ ให้ลมเย็นๆ พัดผ่านซะก่อนจะสุก

เป้าหมายอาหารเย็นวันนี้เป็นร้านเจ๊เขียว หัวหิน ทีแรกพวกเราจะพักบังกะโลกันที่ชะอำ แต่ถ้าวิ่งย้อนไปย้อนมาคงไม่ดี เลยต้องเสียเวลาหาที่พัก ที่ไม่น่าเชื่อว่าจะหายากกันที่หัวหิน พักยกการหาที่พักด้วยการกินก่อน เพราะร้านเจ๊เขียวเป็นร้านดังที่ถ้ามาหลัง 6 โมงเย็นอาจจะคนเต็มจนไม่ได้กิน สั่งอาหารกันจนลืมไปว่าเมื่อตอนกลางวันยังย่อยไม่หมดดีนัก ในตอนเย็นเลยต้องแข็งใจกินกันไปจนเกือบหมด

จุ๋ยโฆษณาร้านเจ๊เขียวเอาไว้ตามประสาคนมาบ่อย ว่าเจ๊เขียวจะนั่งเป็นสัญลักษณ์อยู่หน้าร้านน่ะแหละ ซึ่งพวกเราไม่ค่อยอยากจะเชื่อสักเท่าไหร่ เพราะคนนะไม่ใช่รูปปั้น จะได้อยู่มันหน้าร้านให้เจอตลอด แต่พอไปถึงก็จริงตามที่จุ๋ยบอก ตัวเจ๊เขียวอายุประมาณ 70 ได้ ตัวอ้วนกลมและนั่งๆ นอนๆ อยู่หน้าร้าน คร้านที่จะเคลื่อนไหว พอถามจุ๋ยว่ารู้ได้งัยว่าเนี่ยคือเจ๊เขียว เพราะแกใส่เสื้อผ้าธรรมดามาก เป็นเสื้อคอกระเช้า และผ้าถุงเก่าๆ จุ๋ยก็ชี้ให้ดูรูปถ่ายคู่กับดาราและคนดังต่างๆ ของเจ๊เขียวที่ติดอยู่ที่ผนังเหนือที่นั่งประจำของแกนั่นเอง

ทุกคนยังกังวลกันเรื่องหาที่พักอยู่ด้วยเหตุผลต่างๆ กันไป สาวๆ เกรงว่าจะไม่มีที่พักจนมืดค่ำ ถึงแม้ว่าเราจะปลอบใจว่าถ้าหาไม่ได้ก็ไปนอนกันที่ชะอำ ซึ่งที่พักมากกว่าตามโปรแกรมเดิม ส่วนจุ๋ย ก็กังวลว่าถ้าหาที่พักไม่ได้ ก็อดตะลึงตึงๆ ยามค่ำคืนที่หัวหิน ต้องไปหง่าวอยู่ที่ชะอำ แต่ในที่สุดคำปลอบที่ว่ามากับพจ..โชคดีเสมอ ก็ยังศักดิ์สิทธิอยู่ เราหาที่พักได้เป็นโรงแรมในเมือง เปิดห้องไว้ 2 ห้อง ห้องหนึ่งมี 2 เตียง ส่วนอีกห้องมี 3 เตียง ราวกับจะรอให้พวกเราไปเช่า แบ่งคนเข้าห้องตามเดซิเบลของการกรนก็ได้เป็น จุ๋ย อ๋อย พี่ยี้ ห้องหนึ่ง อีกห้องเป็นพจ กับเพชร

จุ๋ยอยากให้พวกเราออกไปตะลึงตึงๆ ตามแบบของมันมากจนยอมเลี้ยงไอติมพวกเราทั้งหมดที่ห้างใกล้โรงแรม แต่รู้สึกว่าโชคไม่เข้าข้าง (เพราะพจอิ่มจนอยากนอน) พวกเราอุตส่าห์ถ่อไปฟังเพลงกันถึงโรงแรมไฮแอตหัวหิน แต่บังเอิญว่าเป็นคืนก่อนเลือกตั้ง ส.ว. ล่วงหน้า บาร์ในนั้นก็เลยปิด รวมไปจนถึงบาร์และคาราโอเกะที่อื่นๆ ด้วย เราก็เลยได้นอนกันไม่ดึกฉะนี้

เช้าวันใหม่เพชรถึงกับบ่นนอนไม่หลับ เพราะเริ่มเคยกับการนอนรวมๆ กัน และเสียงกรนรอบข้าง พอมาเจอห้องเงียบ และแอร์เย็นเลยหลับๆ ตื่นๆ ส่วนสมาชิกอีกห้องก็หลับไม่เต็มที่เหมือนกัน บ้างก็คันเพราะผ้าห่ม บ้างก็วังเวงที่คนเหลือน้อย สรุปแล้วทริปอื่นต่อจากนี้คงเป็นรายการนอนรวมกันจะดีกว่า

เราไปกินข้าวเช้ากันที่ร้านโจ๊ก “เจ๊แอน” เจ้าเดิม นั่งไปสักพักจุ๋ยก็เจอ อ.หมอโรงพยาบาลหัวหินมาให้ทัก ต่อมาก็เจอ อ. มานี ที่คณะเภสัชฯ ให้เรา จุ๋ย และเพชร เข้าไปทัก ทุกคนเลยตั้งใจกินกันโดยเร็วก่อนที่จะมีคนรู้จักโผล่เข้ามาอีก เป้าหมายหลักของสาวๆ ในวันนี้คือช้อปปิ้งที่ platinum outlet ชะอำ แต่เวลาที่ยังเช้าอยู่ อ๋อยเลยพาไปไหว้พระที่วัดห้วยมงคล เขาหินเหล็กไฟกันก่อน โชคไม่ดีที่ไปเจอกับทัวร์หลายคันรถบัส คนเลยเยอะจนเข้าไปปิดทองแทบไม่ถึง หลังจากแวะช้อปปิ้งแบบไม่ได้อะไรเลยกันแล้ว ข้าวเที่ยงที่รออยู่ เป็นเย็นตาโฟชามเท่าอ่างข้าวหมาที่บ้าน ที่ร้านมิสเตอร์บัน ริมถนนเพชรเกษม จากนั้นทุกคนก็พร้อมใจกันกลับบ้าน ไม่ลืมแวะซื้อของฝากจากเมืองเพชร ไปกันคนละถุง 2 ถุง กลับถึงบ้าน 16.00 น.

เวียตนาม (Part IX)

9 ธ.ค. 50
เหลือเวลาอีกวันเดียวที่เราจะได้เที่ยวในเวียตนามกัน สำหรับวันนี้เรายังซื้อทัวร์เที่ยว 2 วัดประจำ 2 ราชวงค์ของเวียตนาม และนิมบินห์ แทมค๊อค หรือ ฮาลองบก รูปแบบทัวร์เป็นอย่างเดิมคือ จะมีรถมารับพวกเราที่โรงแรม จากนั้นก็ไปรับคนที่โรงแรมอื่นๆ อีก (ไม่เจอเจ๊ช่างเม้าท์แล้วเพราะเธอบอกว่าจะกลับเลย) ผู้ร่วมทางคราวนี้ของเราก็มีคู่ชาวออสเตเรีย ครอบครัวเกาหลี 2 สาวชาวเวียตนาม และอีก 1 หนุ่มออสเตเรีย คราวนี้ได้ไกด์ผู้หญิงที่พูดภาษาอังกฤษได้ดีกว่าทุกไกด์ที่ผ่านมา และอธิบายให้พวกเราฟังระหว่างนั่งในรถสมกับเป็นไกด์ เมื่อถึงวัดก็อธิบายตั้งแต่ประตูทางเข้าที่แบ่งเป็นสามช่อง ช่องกลางใหญ่ที่สุดเป็นประตูสำหรับกษัตริย์ก้าวผ่าน ดังนั้นพวกเราก็เลยพากันเข้าประตูช่องกลางกันหมด ที่วัดประจำราชวงศ์ดิง มีต้นไม้ที่ไกด์บอกว่าใช้ทำตะเกียบสำหรับกษัตริย์เท่านั้น เพราะมีคุณสมบัติพิเศษคือใช้ตรวจสอบยาพิษที่ปนในอาหารได้ (ชักอยากได้ซักคู่ เพราะอาหารเป็นพิษบ่อย) หลังจากนั้นเราก็ได้รู้ว่าวัดของเวียตนามแบ่งเป็น 3 ระดับคือ 1. temple เป็นเสมือนวังของกษัตริย์ที่ข้างในมีรูปปั้นของกษัตริย์ในราชวงศ์ตั้งไว้ 2. pagoda เป็นวัดที่มีพระพุทธรูปใช้ประกอบพิธีกรรม และ 3. วัดที่แยกย่อยออกมาในระดับหมู่บ้าน (ถ้าจำไม่ผิด)

ส่วนรูปปั้นสัตว์ทั้งหลายที่พบในวัดก็จะเป็นสัตว์ 4 อย่างที่ถือเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิของเวียตนาม ได้แก่ มังกร (Dragon) สิงห์ (Lion) นกกระเรียน (Phoenix) และม้า (Unicorn) สีของวัดจะมี 2 สีหลัก คือเหลือง หมายถึง พลัง อำนาจ (Power) และแดง หมายถึง ความสุข (Happiness)

ด้านหน้าของวัดไม่ว่าราชวงศ์ไหนจะมีแผ่นหินคล้ายตั่งตั้งอยู่ด้านหน้า ไว้ให้ผู้ที่รอเข้าเฝ้านั่งรอ เมื่อผ่านประตูเข้าไปด้านในแล้วก็มีแผ่นหินสลักนูนต่ำเป็นรูปมังกรตั้งอยู่หน้าตัวอาคาร ใช้สำหรับเป็นที่ประทับของกษัตริย์

เราออกจากวัดก่อนเที่ยง จากนั้นทัวร์ก็พาเราไปยัง เมืองนิมบินห์ กินข้าวเที่ยงกันพอประมาณ (เพราะอาหารไม่เยอะ) ก็ข้ามถนนหน้าร้านอาหารมาที่แทมค๊อค (Tamcoc) หรือฮาลองบก ไกด์รีบกำชับพวกเราว่าไม่จำเป็นต้องทิปคนพายเรือเพราะเราจ่ายค่าตั๋วแล้ว หากถูกใจจะจ่ายก็ไม่ต้องเกิน 20,000 ด่อง คราวนี้มาเจอเรือที่นั่งได้ 2 คนอีกแล้วครับทั่น จุ๋ยหันมายิ้มใส่หมอปุ้ม แล้วก็ไปทาบทามหนุ่มอ๊อสซี่ที่มาคนเดียวทำนองว่าไปกับเพื่อนไอหน่อยนะ

มาเสียท่าตอนก่อนจะลงเรือ พจที่ไม่มีหมวกก็ควักเอาครีมกันแดดมาทาหน้า จากนั้นก็ส่งต่อครีมไปให้จุ๋ยซึ่งไม่ลังเลที่จะรับไปทา แต่ทาแบบเปื้อนเปรอะก็เลยต้องเอาตลับแป้งขึ้นมาให้จุ๋ยส่อง พอจุ๋ยรับมาส่องก็พอดีกับที่พ่อหนุ่มอ๊อสซี่หันมาเห็น จุ๋ยต้องรีบแก้ตัวเป็นพัลวันว่าตลับแป้งเนี่ยไม่ใช่ของไอนะเว้ย ซึ่งเขาก็พยักหน้าโดยดี พร้อมกับบอกว่ามันก็ไม่ควรจะเป็นของยูหรอก ทำเอาพจกับหมอปุ้มฮากันครืน

แต่ถึงเวลาลงเรือจริงๆ หมอปุ้มทำหน้าเศร้าบอกว่าไม่ไป(กับคนอื่น)ไม่ได้เหรอ แล้วก็เกาะพจแน่น(ด้วยสายตา) จุ๋ยก็เลยจำต้องไปกับหนุ่มคนนั้นแทน โดยพ่อหนุ่มรีบนั่งทางด้านหลังเรือ ไม่เปิดโอกาสให้จุ๋ยเข้าข้างหลังได้

เริ่มรู้สึกแปลกๆ ตอนที่เรือ 2 แจว ซึ่งใช้คนพายคนเดียวก็พอ มีผู้หญิงอีกคนมาขอนั่งด้วยและมีไม้พายเล็กๆ มาช่วยพาย หล่อนพูดภาษาอังกฤษได้ไม่ดีนัก (เหมือนเรา) เปิดปากได้ก็ถามแพทเทิร์นเดียวกับพวกเย้า คือ ชื่ออะไร อายุเท่าไหร่ ทำเอาเราพอจะเดาได้ว่า เดี๋ยวเธอก็มีอะไรมาขาย

ช่วงแรกๆ เรือพายตามๆ กันไป ทำให้มีแต่นักท่องเที่ยวเต็มไปหมด แต่อย่างไรก็ดี วิวรอบๆ ข้างที่คล้ายๆ ฮาลองเบย์ คือ มีภูเขาหลายๆ ลูก ล้อมอยู่รอบๆ ตัว ก็สวยจนลืมไปว่าที่นี่ไม่ใช่ทะเล มองลงไปในน้ำมีสาหร่ายขึ้นอยู่ทั่วไปจนบอกไม่ได้ว่าน้ำตื้นหรือลึก แต่ระดับน้ำคงไม่เท่ากันเพราะส่วนที่อยู่ชิดกับภูเขาบางแห่งมีการทำนาและใช้รถไถนาด้วย หลังจากผ่านอุโมงค์ถ้ำลอด (มี 3 ถ้ำ) เรือของเราก็ทิ้งห่างลำของจุ๋ยมาพอสมควร จนไปถึงสุดทางที่ต้องกลับเรือก็มีเรือขายของจอดเรียงรายรออยู่ บางลำที่คงรู้จักกับเจ้าของเรือเราก็พายเข้ามาขนาบเรียกร้องให้เราซื้อพวกน้ำอัดลม ทิปให้คนพาย ซึ่งเราก็ปฏิเสธอย่างไม่ใยดี เมื่อเห็นเราไม่สนใจ คนพายก็บ่ายหน้าพาเรากลับ ขากลับนี่เองที่ผู้หญิงที่นั่งมาด้วยเปิดหีบสินค้าที่อยู่ด้านท้ายเรือ เอาผ้าปูโต๊ะ เสื้อยืด ออกมาขายพวกเรา ซึ่งก็โดนปฏิเสธอีกเช่นกัน เราให้เหตุผลว่าต้องการผ้าปูที่นอน(เห็นแล้วว่าไม่มี)มากกว่า แต่ไม่แน่ใจว่าเขาฟังเรารู้เรื่องหรือไม่(ขนาดทำท่า sleeping ประกอบแล้วนา)

เมื่อเห็นว่าเหยื่อ เอ๊ย ลูกค้าทั้ง 2 ไม่มีทีท่าจะซื้อสินค้า หล่อนก็เลยเรียกเรืออีกลำที่แล่นสวนมา แล้วก็ขนหีบพร้อมทั้งย้ายก้นตัวเองไปนั่งอีกลำ ปล่อยให้แหม่มที่นั่งมาในเรือลำนั้นทำหน้างงๆ จนเราบอกว่าชีมีอะไรจะขายยูแน่ะ ยังไม่หมดแค่นั้น พอนั่งในเรือลำใหม่เรียบร้อยแล้ว มีรายการแบมือขอทิปอีกต่างหาก ประมาณว่าชั้นก็ช่วยพายมาตั้งครึ่งทางนะเนี่ย ซึ่งพจก็ตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำว่า ไม่.. ตูจะทิปเฉพาะคนพายเท่านั้นเฟ้ย แล้วก็ยิ้มสยามอย่างมีเมตตา เพื่อประเมินสถานการณ์ว่าจะถีบคนท้องถิ่นตกเรือดีหรือไม่หากมีปัญหา

กลับมาถึงฝั่งอย่างปลอดภัยไร้รอยขีดข่วนพร้อมทั้งทิปคนพายเรือไป 10,000 ด่อง ซึ่งก็ได้เสียงพึมพำตอบมา คงประมาณว่า “ขอบคุณเหลือเกิน นางฟ้าน้อยๆ ทั้ง 2 คน ขอให้เจริญรุ่งเรืองด้วยประการทั้งปวง” กระมัง ส่วนจุ๋ยที่เมื่อขึ้นฝั่งได้ก็เผ่นอ้าวหนีพ่อหนุ่มอ๊อสซี่ จนเพื่อนๆ งง ว่าไปทำอะไรกันบนเรือ มาได้คำตอบตอนที่มีกิ้งก่าสีเขียวป๋อเกาะติดอยู่กับเสื้อพ่อคนนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แล้วเจ้าตัวก็จับมันมาดูเล่นอยู่ในมืออย่างร่าเริง

พวกเราเล่าประสบการณ์ถูกหลอกไปเชือด เอ๊ย นั่งเรือคนละลำให้แก่กันฟัง พวกพจให้ทิปเมื่อถึงฝั่งแล้วก็ก้าวขึ้นจากเรือฉับ ก็หมดเรื่องกันไป ส่วนทางจุ๋ยให้ทิปไป 20,000 ด่อง เนื่องจากฝรั่งแกไม่มีแบงค์ย่อย และให้ทิปตอนอยู่ในเรือก่อนขึ้นฝั่ง เลยโดนคนเรือขอทิปจากฝรั่งอีก จนจุ๋ยต้องบอกว่า 2 หมื่นเนี่ยรวมกัน 2 คนเฟ้ย ดูท่าคนพายจะไม่ค่อยสบอารมณ์ (แต่คงไม่มากไปกว่าจุ๋ย เพราะพอหายกลัวกิ้งก่าแล้วก็บ่นน่าดู)

ได้เวลาอันสมควรพวกเราก็ขึ้นรถกลับฮานอย มีคนเวียตนามขึ้นรถมาเพิ่มด้วยประมาณว่ารู้จักกับคนขับรถ ส่วนเด็กที่นั่งหน้ามากับคนขับตอนขาไป ขากลับก็บังเอิญมานั่งอยู่ด้านหลังจุ๋ยและเอะอะตลอดทาง ทำเอาจุ๋ยชักหงุดหงิดที่ไม่ได้หลับ

คืนสุดท้ายเราเลือกอาหารเย็นที่ร้าน New Day เจ้าเดิมที่รสชาติใช้ได้ แต่คราวนี้ไม่ได้สั่งจากเมนู ใช้วิธีชี้อาหารสำเร็จแบบข้าวราดแกงที่ด้านข้างของร้านแทน ซึ่งก็อร่อยเช่นเดียวกัน โดยจานที่เป็นแกงจืดจะตั้งเตาไว้ตลอด ทำให้ไม่เย็นชืดเหมือนแถวบ้านเรา

อิ่มดีแล้วก็เป็นการซื้อของฝากครั้งสุดท้าย ดีที่เราพอจะประมาณคร่าวๆ ไว้แล้วว่าเหลืออะไรที่ยังขาดอยู่บ้าง ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นรายการที่แม่ฝากซื้อ คือกระเป๋าผ้าแบบปัก เคยไปดูแบบที่ถูกใจไว้แล้วแต่ราคาแพงระยับ คราวนี้โชคดีที่การจับบ่อยๆ เลยพลอยโน้มน้าวให้ผู้ร่วมทริปอีก 2 คนชักอยากจะได้บ้าง รวมๆ กันซื้อ 10 ใบ เลยได้ราคาที่พอจะซื้อลง เมื่อกลับมาที่โรงแรมก็เป็นรายการจัดกระเป๋า เคลียร์บัญชี (เจ้าหนี้รีบย้ำว่าไม่มีการชดใช้ด้วยร่างกาย) กว่าจะได้นอนก็เกือบเที่ยงคืน

10 ธ.ค. 50
วันนี้ตื่นแต่เช้าตั้งแต่ตี 4 เพราะต้องรีบไปสนามบินก่อน 7 โมงเช้า หิ้วของไปก็ชักรู้สึกว่าของหนักโครตๆ ไปเที่ยวทีซื้อของฝากที่มีขนาดใหญ่นี่มันไม่ดีอย่างนี้เอง แต่ทำไงได้ คุณแม่ขอร้องอ่ะ นี่ดีที่ไม่คิดจะซื้องอบที่แม่อยากได้ (ถึง 2 อัน) กลับมาด้วยนะเนี่ย ขืนหอบพะรุงพะรังอาจจะไม่ผ่านด่านตรวจคนเข้าเมือง เพราะเขานึกว่าเป็นพวกอพยพก็เป็นได้ กลับถึงสุวรรณภูมิอย่างปลอดภัย 11.00 น.

เวียตนาม (Part VIII)

8 ธ.ค. 50
วันนี้ไม่อยากตื่นจากห้องสุดสบายของโรงแรมเลย เช้านี้เราได้กินอาหารบุพเฟต์ของโรงแรมแบบในเมืองไทย จากนั้นไม่น่าเชื่อว่าเรือลำเดิมจะมารับเรากลับฮาลองซิตี้ บรรยากาศที่ท่าเรือในวันนี้ก็เป็นแบบเดียวกับเมื่อวาน คนที่ค้างบนเกาะก็ลงจากเรือมาโบกมือลาคนที่กลับพร้อมเรือ พวกเราได้เพื่อนเดินทางชุดใหม่อีก 6 คน นางงามมิตรภาพชาว USA ยังทำหน้าที่ของเธอต่อไปโดยคุยกับผู้มาใหม่ (ที่อยู่บนเรือก่อนแล้ว) อย่างออกรส ส่วนพวกเรานั่งเฉยๆ กันได้ซักพักจนเกือบหลับ พอดีกับที่หมอปุ้มเปิดประเด็นถามเรื่องงานกับจุ๋ย คราวนี้เลยต้อง (ถ่างตา) ฟังยาวจนเกือบถึงท่าเรือที่ฮาลองซิตี้

เราแวะกินข้าวเที่ยงกันที่ภัตตาคารแถวท่าเรือ ที่ยังคงเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวทัวร์ต่างๆ ถ้าไกด์ไม่บอกสงสัยจะพลัดหลงกันค่อนข้างแน่ กินเสร็จปรากฏว่าไกด์ที่มารับกลับฮานอยเป็นไกด์ซิง-โสดสนิท เจ้าเก่า แต่แทนที่จะเป็นรถตู้แบบเดิมมารับพวกเรา คราวนี้เป็นรถมินิบัสแทน ที่นั่งแคบๆ ทำเอาเมื่อยไปทั้งตัวกว่าจะถึงฮานอย

คราวนี้พนักงานโรงแรม Ngoh Minh คุ้นกับพวกเราแล้ว ยังถามยิ้มๆ หลังจากเห็นพวกเราอ่อนระโหยโรยแรงว่าเป็นไงบ้าง พักกันพอหายเหนื่อยและท้องหิวมาแทนที่ เลยต้องให้ไกด์จุ๋ยพาไปกินข้าวเย็น ที่งวดนี้ไกด์อยากจะกินอาหารอิตาเลี่ยนแทนอาหารเวียตนาม พวกเราเลยต้องเดินเลียบทะเลสาบคืนดาบไปที่ร้าน Al Fresco’s (ไม่รู้ไปเล็งเอาไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่) อาหารมื้อนี้เป็นรวมมิตรพาสต้า รวมมิตรบาร์บีคิว จานใหญ่มากๆ (ดีที่ไม่ยุให้เสี่ยสั่งพิซซ่ามากินด้วย) หลังจากนั้นก็เดินย่อยอาหารด้วยการช้อปปิ้งกระเป๋าเป้อีกครั้ง เดินต่อราคากันจนคนขายแทบเตะออกมาจากร้าน มีลุงเจ้าของร้านนึงอุตส่าห์ลดให้เพราะพวกเราบอกว่าจะเอาทั้งหมด 5 ใบ แต่พอเอากระเป๋ามาให้จริงๆ กลับเลือกสีไม่ได้ เลยได้แค่ใบเดียวพร้อมกับคำพึมพำของลุง

เวียตนาม (Part VII)

7 ธ.ค. 50
วันนี้ยังไม่ทันเช้าดี นอนๆ อยู่ก็ได้ยินเสียงโครมดังลั่น ทีแรกนึกว่ามีคนตกบันไดเหมือนที่จุ๋ยทำเมื่อคราวที่แล้ว เลยไม่ได้สนใจเท่าไหร่ ตอนเช้าถึงได้รู้ว่าเรือลอยไปชนเกาะที่อยู่ใกล้ๆ ตอนที่ชนนั้น จุ๋ยถึงกับลุกขึ้นมาฉายไฟดูเลยทีเดียว ก็นับว่าเป็นข้อดีของคนที่นอนคนเดียวในห้อง (แต่ถูกเราแซวไปแล้วว่าไม่แสดงน้ำใจชวนไกด์ซิง-ยังโสด มานอนด้วยเหรอ) เพราะต้องระแวดระวังภัยอยู่เสมอ (ปกติมีพจกับหมอปุ้มคอยระวังภัยให้) ที่เรือลอยไปชนคราวนี้เป็นเพราะว่าจอดโดยไม่ได้ทอดสมอ แต่ใช้วิธีผูกกับเรือลำข้างๆ ที่ทอดสมอแทน เลยมีโอกาสให้น้ำพัดแกว่งไปมาได้

หัวข้อคุยของทุกคนตอนเช้านี้จึงเป็นเรื่องเรือชน ถ้าไม่รวมเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ของเจ๊อเมริกันที่ดันหูดี ได้ยินเสียงหนูวิ่ง ทำให้นอนไม่หลับอีก พูดถึงการนอนบนเรือลำไม่ถึงกับใหญ่มากแบบนี้ ทีแรกก็กลัวว่าจะมีละลอกคลื่นซัดอยู่ตลอด (ซึ่งคนที่เมาคลื่นไม่ใช่เรา) แต่ภายในอ่าวฮาลองนี้คลื่นลมสงบ เรือจึงจอดได้อย่างนิ่งมาก ถ้าไม่นับรายการลอยตามน้ำไปชนเอาเกาะ ที่ชอบมากที่สุดก็ตรงที่ได้เตียงคู่ แยกหมอปุ้มไปกรนอีกฝั่งนึง และยังแยกจุ๋ยไปกรนอีกห้องหนึ่ง เปิดโอกาสให้เยื่อบุแก้วหูของเราได้พักผ่อนบ้าง

หลังกินข้าวเช้าไกด์บอกให้พวกเราเก็บของเตรียมขึ้นเกาะ Cat Ba ดังนั้นคนที่ซื้อทัวร์แบบค้างบนเรือคืนเดียว คือเชและครอบครัว และออสเตเรียอีกคู่หนึ่ง ก็จะกลับฮาลองซิตี้ไปพร้อมกับเรือและไกด์ซิง ส่วนพวกเราก็มีไกด์คนใหม่มารับขึ้นรถตู้ไปยังโรงแรมบนเกาะ

ได้มาเจอ 2 สาวอิสราเอลกันอีกที่รถตู้จนได้ เจ๊ช่างเม้าท์เป็นผู้สื่อสารอีกเหมือนเคย ได้ความว่าพวกเธอไม่ได้นอนบนเรือด้วยเหตุผลอะไรสักอย่าง (น่าจะกลัวเมาคลื่น) เลยต้องอาศัยเรือลำอื่นมาค้างบนเกาะ แลกเปลี่ยนกับการที่เจ๊เล่าเหตุการณ์ความประทับใจที่ได้นอนบนเรือ (ซึ่งทำให้ 2 สาวสร้างปัญหาขึ้นมาอีกภายหลัง) และเหตุเภทภัยที่ได้รับ (2 สาวเล่ามา 2 – 3 ประโยค ในขณะที่เจ๊เล่าไป 2 – 3 ย่อหน้า)

รถตู้พาพวกเราออกจากท่าเรือขึ้นที่สูงไปตามถนนคอนกรีตบนเกาะ เพื่อไปเดินในเส้นทางธรรมชาติที่ Cat Ba national park มีไกด์ท้องถิ่นที่พูดไทยได้ด้วยพาไป เส้นทางแรกๆ เหมือนจะไป home health care ในหมู่บ้าน เพราะเดินผ่านไร่มันสัมปะหลัง ไปแวะพักเข้าห้องน้ำและเล่นกับน้องหมาที่บ้านไกด์ จนเดินออกจากบ้านและมองเห็นภูเขาอยู่ข้างหน้านั่นแหละ ทำเอาเราแอบบ่นอยู่ในใจว่าหลุดจากซาปาแล้วยังต้องมาเดินขึ้นเขากันในเกาะอีกเหรอเนี่ย หันไปมองเพื่อนร่วมทริปที่เป็นฝรั่งออสเตเรียผู้หญิงที่ก้นใหญ่มาก (มีงวดนี้แหละที่จุ๋ย “ห้าม” เราพูดภาษาอังกฤษ ไม่เหมือนทุกทีที่บ่นว่าทำไมให้จุ๋ยพูดอยู่คนเดียว เพราะเราไปเรียกเจ๊แกว่า big ass ง่ะ) ก็ค่อยเบาใจว่าเดี๋ยวมีคนเหนื่อยเป็นเพื่อนแล้ว แต่ที่ไหนได้ เจ๊แกพาตูดใหญ่ๆ ไปลิ่ว ให้เรามอง (ตามบั้นท้าย) ตาค้าง ถึงแม้ว่างวดนี้จะเป็นการเดินขึ้นที่ค่อนข้างชัน และเมื่อยสุดๆ แต่เราก็ไม่เป็นลมอีก เพราะไม่ได้หยุดเดินและนั่งอย่างทันทีเหมือนคราวที่ผ่านมา

กว่าแรงจะอยู่ตัว (เหนื่อยจนชิน) ก็ปาเข้าไปชั่วโมงกว่า เดินไปเดินมาข้ามเขาไป 2 ลูก ถ่ายรูปกับวิวยอดเขาให้คุ้มกับที่เดินมา ส่วนจุ๋ยที่ใต่ขึ้นไปถ่ายรูปด้วยใจหวิวๆ ก็ยังฝืนยิ้มได้หลายรูปอยู่ ปล่อยให้หมอปุ้มเดินตามไกด์ไปพิชิตยอดเขาตามลำพัง (แล้วได้แผลกลับมา) ในที่สุดก็ได้กลับซะที ทางลงเขานี่มันดีกว่าทางขึ้นจริงๆ....เฮ้อ โดยเฉพาะทางที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้เขียวๆ สูงประมาณเอวให้เราเดินเอียงข้างแทรกผ่าน (คนอื่นเขาเดินกันตรงๆ) ยิ่งรู้สึกดีที่ได้เจอความชอุ่มชุ่มชื้นบ้าง ต่อจากนั้นเป็นป่าสนที่มีการกรีดลอกเปลือกออกเพื่อรองเอาน้ำมันสนกลิ่นหอมอ่อนๆ มองผ่านต้นสนเห็นดินเลนรอบเกาะตอนน้ำลง ดูแปลกไปอีกแบบ

กลับเข้าเมืองมา check-in ที่โรงแรม Holiday view ที่ออกจะหรูกว่าโรงแรมอื่นแถวนั้น ตอนแรกก็แปลกใจที่คนที่มารถตู้เดียวกันแยกไปพักอีกโรงแรมหนึ่ง มาถึงบางอ้อตอนที่เจ๊ช่างเม้าท์ ที่อยู่โรงแรมเดียวกับเราสอบถามราคาทัวร์กับพวกที่พักอีกโรงแรม ถึงรู้ว่าพวกเราจ่ายแพงกว่า แต่ตอนกินข้าวเที่ยงและข้าวเย็นในวันนี้พวกเรายังกินรวมกันที่โรงแรมที่เจ๊บิ๊กแอส และ 2 สาวอิสราเอลพักอยู่ ซึ่ง 2 สาวก็เริ่มมีปัญหาโดยบอกว่าจะพักบนเรือ ที่ควรจะได้นอนเมื่อคืนวาน ทำเอาไกด์ปวดหัว ส่วนจุ๋ย (ซึ่งเป็นคนแปลให้พวกเราฟัง) ถึงกับส่ายหน้าบอกว่าพวกยิวมักจะมีปัญหา ดังนั้นถ้าเจองูและเจอยิว ให้ตีจุ๋ย เอ๊ย ให้หลีกเลี่ยงงานบริการที่เกี่ยวข้องกับชาวยิวฉะนี้แล

หลังกินข้าวเที่ยง ไกด์ให้รถมารับพวกเราไปเกาะลิง (monkey island) ที่ต้องนั่งเรือไปอีกครึ่งชั่วโมง ตอนนี้เหลือคนไป 5 คน คือกลุ่มพวกเราและ 2 อเมริกัน จุ๋ยบอกว่าเริ่มเหมือนรายการ the wicket link - กำจัดจุดอ่อน เข้าไปทุกทีเพราะคนลดลงเรื่อยๆ คราวนี้เราหวังจะได้เล่นน้ำทะเล แต่อากาศที่เริ่มเย็นและน้ำก็เย็นทำให้ต้องล้มเลิกไป ได้แต่นั่งกันที่ชายหาด มองดูลิงอย่างระแวงไม่ให้เข้ามาใกล้ เพราะลิงที่นี่ขโมยของและค่อนข้างดุ ดูได้จากแก้งค์หนุ่มๆ ที่พายเรือคายักมาและกำลังย่างอะไรกินกัน แต่ไม่ได้กินซักที มัวแต่เอาไม้พายไล่ลิงและจ้องกันไปมาอยู่ สักพักมีรายการทีวีมาถ่ายที่เกาะ ทุกคนเลยหันไปสนใจ (รวมทั้งลิง)

เริ่มเซ็งแล้วพวกเราก็เรียกเรือมารับกลับ ที่จริงไกด์นัดให้รถมารับเราที่ท่าเรือ 17.00 น. แต่พวกเรามาถึงก่อนเวลาประมาณครึ่งชั่วโมงเลยต้องรอกัน แต่แล้วก็เริ่มกระวนกระวายเมื่อเลยเวลาไปพอสมควร ประกอบกับลมแรงและอากาศค่อนข้างหนาว ดีที่คนขับเรือเดินออกมาเห็นพวกเรายังรอกันอยู่เลยโทรตามไกด์ให้ ก็ยังไม่มีวี่แววว่ารถจะมารับ หลังจากผ่านภัยพิบัติมาครั้งหนึ่งแล้วแหม่มอเมริกันเริ่มทนหนาวไม่ไหว เลยเข้าไปหลบลมรอในโรงแรมแถวๆ นั้น พร้อมทั้งเล่าเรื่องราวให้คนที่โรงแรมฟังตามสไตล์ของเธอ ในที่สุดคนที่โรงแรมซึ่งไม่รู้ว่ารู้จักกับไกด์หรือเปล่า ก็เอารถไปส่งเราที่ Holiday view จนได้

ไม่ต้องพูดถึงว่าดินเนอร์คืนนี้ไกด์จะโดนเจ๊บ่นซะขนาดไหน ส่วนพวกเราที่มีส่วนร่วมเป็นผู้ประสบภัยหนาวไปด้วย (ไม่เชื่อถามหมอปุ้ม) ได้แต่นั่งกันเงียบๆ พจได้แต่บอกเสี่ยขาทิปของเราด้วยภาษาไทย (ก็พูดได้ภาษาเดียวแหละ) ว่าไกด์คนนี้ไม่ต้องทิปนะยะ ที่จริงก็น่าสงสารเหมือนกันเพราะพ่อไกด์ตัวดีได้แต่แก้ตัวเสียงอ่อยว่าสั่งให้รถมารับพวกเราตั้งแต่ 16.45 แล้ว แถมยังต้องหาวิธีพา 2 สาวไปนอนบนเรือสมใจคุณเธออีกด้วย

หลังกินเสร็จ พวกเราไปเดินย่อยอาหารที่ริมเขื่อนรอบหาด แต่แล้วลมเย็นก็พัดพวกเราเข้ามาทางด้านในอีกครั้ง สงสัยว่าฤดูนี้จะไม่ใช่หน้าท่องเที่ยวของเกาะ เพราะทุกที่ค่อนข้างเงียบเหงา ร้านขายไข่มุกเปิดไฟสว่างจ้าให้คนขายนั่งตบยุง ดีที่เราดูไข่มุกไม่เป็นก็เลยไม่ต้องเสียทรัพย์ซื้อไข่มุกที่แยกไม่ออกว่าเป็นมุกแท้หรือมุกเทียม

เวียตนาม (Part VI)

6 ธ.ค. 50
วันนี้พวกเราซื้อทัวร์ไปฮาลองเบย์ เลยต้องตื่นเช้า แล้วพากันเดินไปซื้อเบเกอรี่และบั้นหมี่เจ้าโปรดของจุ๋ย จากนั้นก็นั่งรอรถตู้มารับตอน 8.00 น. รถมาเลยเวลาเล็กน้อย หลังจากรับพวกเราก็เวียนไปรับนักท่องเที่ยวที่โรงแรมอื่นๆ อีก 11 คนจนเต็มรถ ไกด์ที่มารับพูดภาษาอังกฤษค่อนข้างแย่ แนะนำตัวว่าชื่อ Mr. Xing จากนั้นแทนที่จะบอกกำหนดการเดินทางกลับกลายเป็นว่าแนะนำตัวเสร็จสรรพว่าอายุ 25 และยังโสด คนอื่นๆ ภายในรถพากันยิ้มขำไปตามๆ กัน กว่าจะออกจากฮานอยได้ก็ 9โมงกว่า เนื่องจากคนขับโดนตำรวจจราจรเรียกไปคุยอยู่พักใหญ่ และเราต้องรอสาวๆ ชาวอิสราเอลอีก 2 คนที่มาสาย นั่งรถออกนอกเมืองไปเรื่อยๆ 3.5 ชั่วโมง ก็ถึงฮาลองซิตี้ มีเวลาแวะพักครึ่งทางที่ร้านขายเซรามิกจำพวกแจกันใบใหญ่ๆ ของที่ระลึกต่างๆ รวมทั้งผ้าปักสวยๆ ด้วยมือเป็นรูปวิวและสัตว์ ราคาของของที่นี่แพงกว่าในฮานอยมาก เลยได้แต่เก็บภาพมาแทนที่จะแบกของราคาแพงมาฝากคนอื่นๆ

ท่าเรือฮาลองซิตี้เต็มไปด้วยนักท่องเที่ยว มีคนไทยเยอะเหมือนกัน แต่แยกกันไปคนละลำตามทัวร์ที่ซื้อไว้ ซึ่งเรือแต่ละลำรับผู้โดยสารแค่ 10 – 15 คน ลูกเรืออีก 5 – 6 คน เพราะฉะนั้นลำที่พวกเราจะไปก็เลยมีเฉพาะกลุ่มที่นั่งรถตู้มาด้วยกันเท่านั้นเอง หลังจากขึ้นเรือ Canh Buom2 เรียบร้อยแล้ว เราก็พากันดูโน่นดูนี่ไปตามประสา เรือที่รับนักท่องเที่ยวแบบค้างคืนบนเรือจะมี 2 ชั้น ชั้นล่างเป็นห้องนอนของนักท่องเที่ยว ลำของพวกเรามีห้องด้านซ้ายขวาของเรือข้างละ 3 ห้อง ตัวห้องนอนกว้างตลอดความกว้างของลำเรือ มีแอร์ เครื่องทำน้ำอุ่นในห้องน้ำ และเตียงคู่อยู่ชิดผนังข้างละเตียง แต่ไฟฟ้าจะเปิดเป็นเวลา ประมาณ 18.00 – 24.00 น. ที่ไฟปั่นจากเรือจะทำงาน ส่วนเรือสำหรับผู้โดยสารที่ไม่ได้ค้างบนเรือก็จะมีหลายแบบ ทั้งลำใหญ่ที่จุได้ 20 คนขึ้นไป หรือลำขนาดเดียวกับของพวกเราที่ไม่มีห้องนอน

ส่วนชั้นบนของเรือเป็นโซฟาและโต๊ะกินข้าว นั่งได้โต๊ะละ 6 คน หลังจากพวกเรากินข้าวเที่ยงบนเรือเสร็จแล้ว เรือก็ออกจากท่า ช่วงนี้แต่ละคนก็ขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือ ซึ่งมีเก้าอี้อาบแดดตั้งไว้เป็นแถว ให้นั่งมองทิวทัศน์ของเกาะเล็กเกาะน้อยหรือกุ้ยหลินเวียตนามระหว่างทางที่ผ่านอย่างเพลิดเพลิน

หลังจากทำความรู้จักคนอื่นๆ ในโต๊ะอาหาร (จุ๋ยพูดคนเดียว) ก็เลยได้รู้ว่าสมาชิกที่ลงเรือลำเดียวกัน ประกอบด้วยกระเหรี่ยงไทย คือ พวกเรา 3 คน 2 สาวอิสราเอลที่กินข้าวเสร็จและเรือออกจากท่าไปแล้วก็ทำท่าจะมีปัญหาเพราะเห็นคุยกับไกด์อยู่เป็นนาน ในที่สุดก็มีเรืออีกลำมาเทียบและรับไป มีคู่สามีภรรยาชาวอเมริกันอายุประมาณ 40 ปลายๆ 2 คน ที่ตอนหลังจุ๋ยตั้งฉายาให้ว่าเจ๊ช่างเม้าท์ เพราะถ้าไม่มีแก พวกเราก็คงไม่รู้จักกัน นอกจากนั้นเป็นชาวออสเตเรียมากันเป็นคู่ 2 คู่ และ 3 คนแม่ ลูกชายและลูกสะใภ้

เรือพาพวกเรามาแวะที่ถ้ำเทียนกุง (Thien Cung) ภาษาจีนแปลว่า heaven palace หรือพระราชวังสวรรค์ ซึ่งเป็นคนละถ้ำกับที่พวกจุ๋ยมากันครั้งก่อน แต่ก็เป็นถ้ำที่กว้างขวางและประดับประดาด้วยแสงไฟสีต่างๆ ไกด์อธิบายว่าฮาลอง หรือ แห่เล้ง หรือ เซี่ยหลง แปลว่า มังกรที่จุติลงมาจากฟ้า (descending dragon) อ่าวฮาลอง หรือฮาลองเบย์ ได้รับการสถาปนาเป็นมรดกโลกในปี 1994 ประกอบด้วยเกาะน้อยใหญ่ประมาณ 3000 เกาะ และเกาะที่เราแวะกันก็มีตำนานเล่าว่ามังกร (king dragon) ที่จุติลงมาเพื่อช่วยกอบกู้แผ่นดินของเวียตนามหลังจากเสร็จสิ้นภารกิจแล้วก็อาศัยอยู่ที่ถ้ำแห่งนี้ ต่อมาลูกชายของมังกรได้แต่งงานกับหญิงสาวชาวมนุษย์และมีลูกหลานต่อๆ กันมา แสดงให้เห็นว่าชาวเวียตนามก็เป็นอีกชาติหนึ่งที่ให้ความนับถือมังกร

กลับขึ้นเรือกันอีกครั้ง คราวนี้อุตส่าห์หาทำเลดีๆ บนดาดฟ้าได้ แต่ไม่น่าเชื่อว่าบ่ายแก่ๆ แบบนี้จะมีหมอกลงเยอะมากจนมองแทบไม่เห็นเกาะ และอากาศก็เริ่มเย็นลงด้วย ทุกคนเลยลงไปนั่งกันอยู่ที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง ก่อนที่ไกด์จะบอกว่าจะมีพักให้พายคายักกันที่ floating village เมื่อมาถึงเราก็พบหมู่บ้านประมง เป็นเรือนแพลอยน้ำ ชาวบ้านอยู่กันอย่างง่ายๆ มีกระชังเลี้ยงปลาอยู่ตามแนวสะพานเป็นระยะ ไว้ขายนักท่องเที่ยวหรือเรือที่เข้ามาจอด อุตส่าห์ดีใจที่ลูกเรือของเราลงไปช้อนซื้อปลากับเขาด้วย แต่ปรากฏว่าเย็นนั้นเฉพาะวงอาหารของลูกเรือที่มีปลากิน...แป่ว

พวกเราเดินไปตามสะพานที่จะพาไปถึงคายัก แล้วก็มีปัญหาใหม่คือ เรือคายักลำนึงพายได้ 2 คน แต่พวกเรามากัน 3 คน (ฉันคนหนึ่ง เธอคนหนึ่ง เขาคนหนึ่ง...คงต้องมีใครเป็นฝ่ายไป) แล้วมติ 2 ใน 3 ก็ทำให้จุ๋ยไป.....ฝากหมอปุ้มไว้กับไกด์ พร้อมทั้งเล่าให้หมอปุ้มฟังเป็นการปลอบใจว่าคราวก่อนที่มา เพื่อนคนหนึ่งไปกับไกด์ ปรากฏว่าไกด์พายลิ่ว ไม่ต้องเหนื่อยเลย สบายสุดๆ แล้วก็ยกกรณีอ๋อยที่อ่าวท่าเลนมาเสริมเพื่อเพิ่มน้ำหนักความน่าเชื่อถือ

แต่ความแน่นอนคือความไม่แน่นอน ใครจะรู้ว่าตาซิงจะชิ่ง คือให้หมอปุ้มไปกับกลุ่ม 3 แม่ลูกชาวออสเตเรีย มองเห็นอยู่ไกลๆ (เพราะเราลงน้ำไปแล้ว) เห็นคนแม่ส่ายหัวดิกตอนให้ไปกับหมอปุ้ม เลยเป็นโอกาสอันดีที่หมอปุ้มจะได้พายเรือไปกับ baby rice เอ๊ย ลูกชายของเค้า หลังจากทิ้ง.. ไม่ใช่ ..ปล่อยให้หมอปุ้มพายเรือไปกับหนุ่มๆ แล้ว เรากับจุ๋ยก็พายเรืออ้อมเกาะไปเรื่อยๆ ทีแรกกะว่าจะไปให้ถึงโพรงที่คล้ายๆ ถ้ำลอด แต่เวลาที่เหลือน้อยทำเอาต้องตัดใจรีบพายกลับ มาถึงก็พอดีกับที่หมอปุ้มขึ้นจากเรือ เลยได้รู้ว่าพ่อหนุ่มที่พายไปด้วยชื่อเช ส่วนเชก็เรียกหมอปุ้มว่า “ปุ่มปุ๊ม” แถมยังนึกว่าเราเป็นพี่น้องกับหมอปุ้มซะอีก เตรียมเดาชื่อไว้ว่า “ปอมปอม” แหม่...

ถึงเวลาที่ไกด์ซิงนัดแล้ว พวกเรากลับมากันเกือบครบ เหลือคู่ชาวอเมริกันที่ยังมาไม่ถึง เราเลยต้องรอกันที่หมู่บ้านชาวประมงกันต่อไป จนฟ้าเริ่มมืดและนานผิดสังเกต ในที่สุดตาซิงก็ต้องเอาเรือคายักออกพายตามหาจนได้

ถึงแม้ว่าพวกเราจะกังวลกันอยู่หน่อยๆ เพราะเกาะเล็กเกาะน้อยแถวนี้ก็หน้าตาเหมือนๆ กัน ถ้าพายเข้าซอยผิดก็จะหลงอ้อมไปไกล แถมยังมีเรือทอดสมอจอดเพื่อพักนอนอยู่ใกล้ๆ เกาะต่างๆ อีกหลายลำ แต่ท่ามกลางความมืด เราก็ทำได้แต่เฝ้าคอยว่าทั้ง 2 คนจะกลับมากันได้หรือเปล่า ที่จริงไหนๆ ก็ทำเป็นแหล่งท่องเที่ยวระดับมรดกโลก น่าจะมีเรือนแพของศูนย์ท่องเที่ยว ทำหน้าที่ประสานงานและช่วยเหลือผู้ที่อาจจะประสบภัยอีกอย่างก็น่าจะดี

หลังจากกลับจากอาบน้ำ ก็เป็นที่น่ายินดีที่อเมริกัน 2 คนกลับมากันได้อย่างปลอดภัย โดยอาศัยถามทางจากเรือที่จอดอยู่ ส่วนรายละเอียดนั้นเจ๊ช่างเม้าท์ผู้ประสบภัยมาสดๆ ร้อนๆ กำลังเล่าให้เพื่อนร่วมโต๊ะฟังอย่างออกรส (ก็นับว่าเป็นโชคดีอีกเหมือนกันที่พวกเราไม่ได้ร่วมโต๊ะด้วย) หลังจากผิดหวังจากดินเนอร์อาหารทะเลครบสูตร (มีแค่กุ้งตัวเล็กๆ) พวกเราก็ขึ้นไปยึดดาดฟ้านั่งคุยกันจนเข้านอน

เวียตนาม (Part V)

5 ธ.ค. 50
รถไฟมาถึงสถานีฮานอย 4.30 น. จากนั้นเราก็เรียกแท็กซี่กลับโรงแรม ช่วงเช้ามืดนี่ทำให้ฮานอยดูไม่เหมือนฮานอยเลย เพราะรถน้อยมาก ไม่มีเสียงแตรให้หนวกหูรำคาญ พอมาถึงโรงแรมปรากฏว่าประตูล๊อคสนิท ลุงกับป้าที่ขายของอยู่ฝั่งตรงข้ามใจดีมาก อุตส่าห์ถือไฟฉายมาฉายปลุกคนที่นอนเฝ้าเคาน์เตอร์ แต่พวกเราก็ยังเช็คอินไม่ได้อยู่ดี ได้แต่นั่งคุย และคงจะเสียงดังไปหน่อย พนักงานโรงแรมเลยมาเปิด internet ให้เล่นแล้วกลับไปนอนต่อ จน 6 โมงเช้าถึงได้เปิดประตู ให้พวกเราเดินออกไปหาของกิน ยังทันได้เห็นฮานอยที่ไร้ยานยนต์อีกชั่วครู่ แต่ร้านรวงส่วนใหญ่ยังไม่เปิด พวกเราเลยได้แต่เดินกันไปเรื่อยๆ แวะกินซาลาเปาที่ขายอยู่ข้างทาง พอหมดก็ย้ายที่ต่อ จนไปเจอร้านเฝอ อุตส่าห์สั่งบุ๋นจ๊ะที่ยังติดใจเมื่อมาถึงฮานอยครั้งก่อน แต่ที่ร้านนี้ไม่มีขาย เลยต้องกล้ำกลืนกินเฝอหมูยอชามพิเศษไปพลางๆ หลังจากนั้นพลพรรคชูชกก็แวะซื้อส้ม บั้นหมี่ (ขนมปังบาแกตแบบมีไส้) ไปนั่งกินกันริมทะเลสาบคืนดาบ เพื่อรอเวลาจะมีห้องว่าง ซึ่งกว่าจะเช็คอินได้ก็ 9.30 น. เนิ่นนานให้หลังเมื่อพวกเราอาบน้ำอาบท่ากันเรียบร้อยแล้วถึงได้ออกไปหาข้าวเที่ยงกินกัน ร้านที่เลือกวันนี้ชื่อร้าน Little Hanoi ที่ตอนแรกนึกว่าเป็นอาหารพื้นเมืองของเวียตนาม ที่ไหนได้กลายเป็นอาหารตามสั่งสไตล์ฝรั่งไปซะอีก หลังจากอิ่มหนำกันดีแล้ว วันนี้เราจะเที่ยวกันในฮานอย โดยนั่งแท็กซี่ไปที่จตุรัสดาบิง ไม่น่าเชื่อว่าเราต้องเสียค่าแท็กซี่ตามมิเตอร์ไปเกือบ 140,000 ด่อง (สามร้อยกว่าบาท) ทั้งๆ ที่นั่งไปไม่นาน ทำเอาผู้จัดการทริปบ่นพึมว่าสงสัยจะเสียท่าแท็กซี่ซะแล้ว

จตุรัสดาบิงเป็นลานกว้างคล้ายลานพระรูป ร.5 มองเห็นสุสานโฮจิมินห์ซึ่งเป็นอาคารหลังใหญ่มหึมาอยู่ด้านหน้า น่าเสียดายที่เปิดเฉพาะช่วงเช้า พวกเราก็เลยได้แต่เมียงมองและถ่ายรูปกันอยู่ด้านหน้าเขตที่กั้นไว้ โดยมีทหารคอยยืนรักษาการอยู่หน้าประตูและตามจุดอื่นๆ เป็นระยะ สถานที่อยู่ติดกันเป็นทำเนียบประธานาธิบดีและบ้านพักของท่านโฮจิมินห์ ซึ่งก็ปิดเหมือนกัน เราเดินอ้อมกลับมาที่พิพิธภัณฑ์โฮจิมินห์ด้านหลังสุสานก็ปิดอีก ยืนเซ็งกันพักนึง ก่อนที่จะไปที่วัดเจดีย์เสาเดียว หรือ One Pillar Pagoda ซึ่งเป็นวัดที่ขึ้นชื่อในเรื่องของการขอลูก (แต่เราดันอธิษฐานขอแฟนไปอ้ะ) เห็นร้านค้าแถววัดมีป้ายเป็นภาษาไทยด้วยก็รู้แน่แล้วว่าคนไทยมากันเยอะ ซึ่งก็จริงดังคาด ร้านขายของฝากแถวนั้นถึงกับเรียกลูกค้าเป็นภาษาไทยให้พวกเราสนใจเดินเข้าไป จนได้เสื้อยืดตัวละ 50 บาท กลับมาคนละหลายตัว เสียดายที่ไม่ได้ซื้อเสื้อพื้นแดงสกรีนรูปดาวสีเหลือง (แต่ทำไมเราเรียกดาวแดงก็ไม่รู้แฮะ) แบบธงชาติของเวียตนามมาด้วย เพราะตอนจับๆ รู้สึกรักชาติ (ไทย) ขึ้นมาซะงั้น เจ้าของร้านรีบบอกเลยว่าเนี่ย 50 บาทราคาคนไทยเลย (รับเงินไทยอีกต่างหาก) ซึ่งเราไปถามที่อื่นก็รู้สึกว่าจะแพงกว่าตรงนี้โขอยู่...ดีใจได้ของถูกอีกแระ

ซื้อของเสร็จสรรพ เดินกลับมาที่พิพิธภัณฑ์อีกครั้ง คราวนี้มองไปที่ฝั่งตรงข้ามที่คาดว่าน่าจะเป็นบ้านพักของลุงโฮ เห็นคนเดินออกมาหลายคนอยู่ พวกเราก็เลยเดินไปดูมั่ง ปรากฎว่าแค่เข้าไปถามที่ตู้ยามกลับถูกไล่อย่างไม่ใยดีแถมยังชี้ให้ดูป้ายว่านี่ทางออกเฟ้ย...แหม แค่อยากจะถามว่าทางเข้ามันอยู่ทางไหนแค่นั้นแหละย่ะ ดีที่อาหารเมื่อเที่ยงยังมีฤทธิ์ยับยั้งไม่ให้ถลกผ้าถุง เอ๊ย กางเกง ด่าคนเวียตเป็นภาษาไทยให้หายมะโห...ชิ

เราเสียเวลาเดินผ่านสุสานอีกครั้ง เพื่อเข้าไปเยี่ยมชมบ้านพักของลุงโฮ ถึงได้รู้ว่าช่วงบ่ายจะเปิดให้เข้าชมตั้งแต่บ่าย 2 โมง เสียดายที่คราวนี้น่าจะมีการเตรียมต้อนรับใครซักคน (ที่ไม่ใช่พจนารถ) ที่ทำเนียบประธานาธิบดี เราเลยได้แต่ถ่ายรูปอยู่ไกลๆ จากทำเนียบเดินผ่านถนนต้นมะม่วง 100 ปี ซึ่งมีมะม่วงต้นสูงใหญ่มากปลูกเป็นแนว ก็ถึงบ้านพักของลุงโฮ ซึ่งเป็นบ้านไม้ 2 ชั้น สร้างแบบเรียบง่ายมีแค่ห้องอาหาร ห้องทำงานและห้องนอน มีสระน้ำขนาดใหญ่อยู่หน้าบ้านพอดี ถ่ายรูปกันคนละนิดหน่อยเพราะนักท่องเที่ยวชักจะเยอะ รวมถึงแก้งค์คนไทยด้วย พวกเราก็พากันเดินจากจตุรัสดาบิง ไปที่วิหารวรรณกรรมซึ่งไกลโขอยู่ ผ่านทำเนียบเอกอัครราชทูตไทยประจำเวียตนามที่ไกด์จุ๋ยกำชับให้จำไว้เผื่อพลัดหลงกันหรือพาสปอร์ตหาย จะได้ไปเจอกันที่เมืองไทย..ฮ่วย

เดินกันไกลโข เพราะชะรอยว่าไกด์ยังเข็ดกับแท็กซี่มิเตอร์อยู่ ก็ถึงวิหารวรรณกรรม ที่ด้านหน้ามีเสาจารึกตัวอักษร (ว่าอย่างไรก็ไม่รู้) อยู่ 4 เสา มองเห็นเป็นเอกลักษณ์ หลังจากที่เสียค่าเข้าชมทางด้านหน้าแล้วเราก็ได้เดินเข้าไปเห็นมหาวิทยาลัยแห่งแรกของเวียตนามกันอย่างเต็มตา ถัดจากซุ้มประตูสีแดงเข้าไปก็เจอสระน้ำสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ให้ต้องนึกถึงบารายในศิลปะเขมร ด้านข้างมีหินแกะสลักเป็นรูปเต่าแบกป้ายชื่อบัณฑิตที่สอบผ่าน (Doctor Laureates) ถ้าเป็นคนจีนคงจะเรียกว่าจอหงวน เห็นวัยรุ่นเวียตนามบางคนเดินไปลูบที่หัวเต่า (ซึ่งมันแผล็บ) แล้วพึมพำอะไรเบาๆ ท่าทางจะเป็นเคล็ดให้สอบผ่านหรืออะไรเทือกๆ นั้น ส่วนวัยรุ่นไทยอย่างเรากลับนึกอยากให้มีชอล์กหรือปากกาเมจิก จะได้เขียนชื่อตัวเองไว้บนแผ่นป้ายต่อจากชื่อชาวบ้านเขาบ้างตามประสาคนมือบอน

วิหารด้านในสุดมีรูปปั้นของกษัตริย์องค์ก่อนๆ มีเครื่องสักการบูชาคล้ายกับศาลเจ้าของไทย ด้านข้างเป็นรูปปั้นนกกระสาขี่เต่า ซึ่งน่าจะหมายถึงความรู้ ปัญญา หรืออะไรทำนองนี้ ด้านล่างของวิหารเป็นร้านขายของที่ระลึก มีสาวๆ ใส่ชุดประจำชาติร้องเพลงและเล่นเครื่องดนตรีอยู่ ว่าจะเดินเข้าไปฟังใกล้ๆ แล้ว แต่ไม่อยากเสียค่าทิปนักร้อง (ที่ไม่นุ่งน้อยห่มน้อย) ก็เลยยืนแอบฟังอยู่ข้างประตูแป๊บเดียว

จนได้เวลากลับ เพราะจองตั๋วดูละครหุ่นกระบอกน้ำไว้ พวกเราเลยเรียกแท็กซี่แถวนั้น โดยคราวนี้เราไม่ใช้ระบบมิเตอร์และใช้ต่อรองราคากับคนขับเอาเองได้ในราคา 40,000 ด่อง (คนขับเปิดมิเตอร์ไว้ด้วย พอไปถึงที่หมาย มิเตอร์บอกราคา 31,000 กว่าๆ)

โรงละครหุ่นกระบอกน้ำอยู่ริมถนนเลียบทะเลสาบคืนดาบ เป็นโรงเล็กๆ 2 ชั้น เหมือนโรงหนังรุ่นเก่าของเมืองไทย ตอนที่เราไปถึงนั้นเริ่มมีคนมารอกันแล้ว และส่วนมากเป็นคนไทยเสียด้วย ชั้นล่างเป็นห้องโถงให้นั่งรอโดยที่เราถือโอกาสหลับรอ ส่วนชั้น 2 เป็นสถานที่แสดง หน้าห้องมีลังใส่พัดกระดาษแจกเป็นที่ระลึกให้ผู้ชม สำหรับคนที่จะถ่ายรูปตอนแสดงจะต้องซื้อตั๋วสำหรับกล้องเพิ่มด้วย

การแสดงจะแบ่งออกเป็น 17 ชุดด้วยกัน มีคนบรรยาย คนร้องเพลง นักดนตรี และผู้เชิดหุ่น เวทีแสดงเป็นอ่างน้ำขนาดใหญ่ น้ำสีเขียวอื๋อ พอเริ่มแสดงก็จะมีหุ่นหลากหลายลอดผ่านผ้าม่านฉากหลังออกมา ถึงตัวหุ่นจะไม่ถึงกับสวยงามน่ารัก แต่ถ้ามองไปถึงเทคนิคที่ต้องขบคิดไปจนจบว่ามันชักยังไงฟะ ก็ถือว่าดีมาก โดยเฉพาะการบังคับหุ่นอย่างเช่นกบ กระโดดไปบนผิวน้ำ โดยอาศัยการชักอยู่ใต้น้ำ เพราะส่วนใหญ่เราจะคุ้นเคยกับการเชิดหุ่นหรือชักใยหุ่นจากทางด้านล่างหรือด้านบน ไม่ใช่ด้านหลังแบบนี้ ส่วนการบรรยาย หรือเพลงที่เป็นภาษาเวียตนามก็ไม่เป็นอุปสรรคในการทำความเข้าใจแต่อย่างใด

ผ่านไปเกือบชั่วโมง หลังจากออกจากโรงละคร ฟ้าก็มืดแล้ว ต่างคนต่างก็หิว แต่ก็ยังเดินหาของกินที่เหมาะๆ กันอยู่ ถือโอกาสแวะถามข้อมูลเรื่องร้านอาหารที่ศูนย์ข้อมูลแล้วก็เดินหากันอยู่พักใหญ่ ทีแรกจะแวะร้านปิ้งย่างอาหารทะเลแบบหมูกระทะ มีม้านั่งให้นั่งยองๆ แต่คนเยอะมาก พวกเราเลยได้ร้านที่คนเข้าเยอะอีกร้านแทน ชื่อร้าน new day หลังจากนั้นการสั่งด้วยความหิวก็เริ่มขึ้น ทั้งหม้อร้อน เป็ดย่างราดครีมมะนาว ผัดผัก ผัดหมู ฯลฯ จนคนขายต้องเตือนว่ามันมากพอสำหรับ 3 คนแล้ว พวกเราคิดว่าไอ้หม้อร้อนหรือ hot pot จะเป็นแบบหมูกระทะที่คิดจะกินกันในตอนแรก แต่กลายเป็นว่ามันคล้ายกับพวกสุกี้หรือชาบูชาบูแทน ซึ่งทางร้านต้องต่อหม้อไฟฟ้าให้ จากนั้นก็คอยแวะเวียนมาดูหม้อร้อนที่พวกเรากินกัน แล้วก็คงตะลึงว่าไอ้พวกนี้นอกจากจะกินกันหมดแล้ว ยังหมดในเวลาอันรวดเร็วอีกต่างหาก (ถ้ามากันทั้งทีมมีหวังร้านนี้คงจะถ่ายรูปพวกเราไว้เป็นแน่แท้) ที่จริงร้านก็อยู่ใกล้กับโรงแรมนี่เอง ขากลับจึงโชคดีไม่ต้องแบกท้องอืดกลับอย่างลำบาก