เยอรมัน ออสเตรีย สวิส

บันทึกการท่องเที่ยว เยอรมัน ออสเตรีย สวิสเซอร์แลนด์ 15 – 21 มิ.ย. 62

เราและน้องดาซื้อทัวร์ Windy and Sunny Europe 9 d 6 n จากบริษัท Quality express ราคาคนละ 65,900 บาท

ก่อนเดินทางทัวร์พาไปทำวีซ่าแชงเก้นที่สถานทูตเยอรมัน ราคาคนละ 2,200 บาท เตรียมเอกสารตามที่ทัวร์ระบุ อีก 3 วันทำการก็ได้วีซ่ามาคนละ 15 วัน วันทำวีซ่าได้เจอเพื่อนร่วมทริปอีก 2 คน เป็นคู่สามีภรรยาจากจังหวัดอุดรธานี ภรรยาชื่อพี่แอ๊วเป็นเภสัชกรเหมือนกันอีกด้วย

15 มิ.ย. 62

ทัวร์นัดพวกเราในวันที่ 14 มิ.ย. หลังจากพบคุณเบิร์ด ธงชัย ซึ่งเป็นไกด์ดูแลกันตลอดทริปนี้แล้ว เราก็โหลดกระเป๋าแล้วเข้าไปช้อปปิ้งกันตามสะดวก โดยนัดเวลาที่เกท 0.30 น. ของวันที่ 15 มิ.ย. น้องดาช้อปจนเกือบหมดเวลา หลังจากขึ้นเครื่องแล้วก็หลับๆ ตื่นๆ จนเกือบ 11 ชั่วโมงก็ถึงสนามบินมิวนิค ประเทศเยอรมนี ซึ่งเวลาช้ากว่าเมืองไทย 5 ชั่วโมงในฤดูร้อนเช่นนี้

เราเตรียม sim2fly มาจากเมืองไทยก็จัดแจงเปลี่ยนซิมเข้าโทรศัพท์ ขัดใจตรงรอสัญญาณนานมาก จนลองเปลี่ยนซิมใส่ในมือถือน้องดาแทน จากนั้นก็ใส่กลับ วนไปวนมาถึงใช้โทรหาแม่ได้...เฮ้อ

ผ่าน ตม. เยอรมันหน้าตาดีออกมาได้โดยไม่โดนถามไรเลย ก็มารวมกลุ่มกันรอรถบัสคนขับอิตาลีหน้าตาไม่รับแขก ทัวร์นี้มีเพื่อนร่วมเดินทาง 34 ชีวิตด้วยกัน อายุมากสุด 72 เด็กสุด 2 ขวบ รถบัสคันใหญ่ 50 ที่นั่งยังพอมีที่เหลือว่างไม่ต้องไปนั่งกับคนอื่นที่ยังไม่คุ้นเคย

แผนการเดินทางครั้งนี้เราจะไม่ค่อยได้เข้าเมือง แต่เป็นการลัดเลาะไปตามพรมแดนใกล้เทือกเขาแอลป์ จากมิวนิกที่เป็นเมืองหลวงของรัฐบาวาเรีย หรือภาษาเขาเรียก บาเยิร์น การมายุโรปครั้งนี้เป็นช่วงฤดูร้อน แต่ก็ไม่นึกว่าจะร้อนไม่ต่างจากเมืองไทย เสื้อกันหนาวที่เตรียมมาต้องถอดไว้ในรถ ควักแว่นกันแดดออกมาใส่รับแดดแทน 

ระหว่างทางแวะพระราชวังของกษัตริย์สมัยก่อนชื่อวังนิมเฟนเบิร์ก (Nymphenburg) เป็นพระราชวังฤดูร้อนสไตล์บาร๊อกของกษัตริย์แมกซิมิเลียนที่ 1 พวกเรามีเวลาไม่มากจึงได้แต่ถ่ายรูปด้านนอกอย่างเดียว ไม่ได้ขึ้นไปชมความอลังการด้านใน ที่ว่ากันว่าสะสมชุดเครื่องกระเบื้องและมีพิพิธภัณฑ์รถม้า

จากนั้นเราไปที่จัตุรัสมาเรียนพลาสท์ (Marienplatz) ซึ่งเป็นที่ตั้งของศาลาว่าการเมืองที่มีรูปแบบสถาปัตยกรรมแบบโกธิค จุดเด่นคือมีหอระฆังสูง 85 เมตร เราไปถึงก่อนเวลานิดหน่อยให้เดินดูห้างร้านแถวนั้น พอ 11.00 น. เมื่อนาฬิกาบนหอระฆังตีบอกเวลาก็จะมีตุ๊กตาไขลานออกมาเต้นรำเป็นวงกลมหลายต่อหลายชุด สุดท้ายต่อด้วยการยิงปืนจากหอระฆังและอาคารฝั่งตรงข้าม เพื่อให้นักท่องเที่ยวได้ทราบว่าบริเวณนี้อยู่ไม่ไกลปืนเที่ยง...ไม่ใช่แระ!

พวกเรากินอาหารเที่ยงมื้อแรกกันที่ภัตตาคารจีน ให้ปรับสภาพลิ้นกันก่อน หลังจากขึ้นรถได้ก็กินผลไม้ที่ซื้อมาจากจัตุรัสเมื่อครู่ ส่วนใหญ่รวมทั้งเราด้วยจะซื้อเชอร์รี่ลูกใหญ่สีเกือบดำ กับสตอเบอร์รี่ลูกใหญ่กลิ่นหอม กินเสร็จก็นอนพุงอืดอยู่ในรถที่กำลังวิ่งข้ามพรมแดนไปยังประเทศออสเตรีย

ระหว่างทางผ่านทุ่งหญ้าเขียวขจีเหมือนปูพรม มีวัวสีน้ำตาลนอนประดับอยู่เป็นระยะ (คาดหวังจะได้กินสเต็กเนื้อ!) บ้านหลังใหญ่ที่ไกด์บอกว่าชั้นล่างเป็นคอกสัตว์ ชั้นกลางเป็นห้องนอน ส่วนบนสุดเป็นห้องครัวที่มีปล่องไฟ ดังนั้นในหน้าหนาวหิมะตกหนักๆ พวกวัวคงไม่หนาวมากนัก หรือหนาวมากๆ เจ้าของคงพามันไปชั้น 3  (ʘ д ʘ)

ตามกฎหมายที่นี่ระบุว่าคนขับรถที่ขับต่อเนื่องกันถึง 3 ชั่วโมงแล้วต้องได้พัก 20 นาทีก่อนเดินทางต่อ พวกเราเลยได้แวะกินกาแฟบริเวณปั้มน้ำมันและจุดพักรถ บ่ายแก่ๆ จึงมาถึงเมืองซาลส์บวร์ก (Salzburg) ประเทศออสเตรีย โดย salz = เกลือ ส่วน burg = บุรี, เมือง เมืองนี้เป็นบ้านเกิดของนักดนตรีชื่อดังคือ วูล์ฟกัง อมาดิอุส โมสาร์ท ดังนั้นในเมืองก็จะมีแต่ของที่ระลึกที่ปะโลโก้โมสาร์ทเต็มเมืองไปหมด เช่น ช็อกโกแลต กล่องดนตรี แผ่นแม่เหล็ก ว่าแต่เพลงดังของโมสาร์ทคือเพลงไรหว่า?...

ร้านค้าแถบนี้จะมีป้ายร้านยื่นออกมาแล้วแขวนแผ่นป้ายชื่อร้านตามแบบดั้งเดิม พื้นทางเดินปูด้วยอิฐ ทำให้ย่านการค้าเก่าแก่ของเมืองนี้ดูสวยงามมากๆ ต่อจากนั้นพวกเราก็เดินลัดเลาะไปจนถึงสวนดอกไม้มิราเบล (Mirabell garden) สถานที่ถ่ายหนังเรื่อง มนต์รักเพลงสวรรค์ (The sound of music) ...ไม่รู้จักหนังเรื่องนี้อีกเช่นกัน

ฤดูร้อนนี้ดอกไม้ที่ออกดอกสดใสบานสะพรั่งไปหมดเห็นจะเป็นกุหลาบดอกใหญ่ๆ ที่ปลูกเป็นซุ้มบ้าง กอบ้าง ให้คนไทยทั้งหลายไถหน้าไปอยู่กลางดงดอกไม้ถ่ายรูปไปอวดคนอื่น ถ่ายรูปไม่ทันเสร็จดีฝนก็เริ่มตกลงมาจนต้องวิ่งหลบเข้าร้านให้เสียค่าของที่ระลึก จากนั้นเราก็กินอาหารค่ำเป็นอาหารจีนรสชาติอร่อยเลยไม่ถึงกับบ่นว่ามายุโรปทั้งทียังไม่ได้ลิ้มลองอะไรที่เป็นนมเนย

16 มิ.ย. 62

ตื่นมาบนเตียงนุ่มของ ร.ร.เมอร์เคียว ฮิฮิฮิ ไฮโซมาก นอนหลับดีจนน้องดาบอกว่าพจนอนกรนดังสนั่น ถึงร่างกายจะปรับเวลาโดยตื่นมาตอนตี 2 (7 โมงเช้าเมืองไทย) แต่พอเห็นยังมืดอยู่ก็นอนต่อไปเรื่อยๆ จนได้เวลา 6-7-8 ตามประสาทัวร์

อาหารเช้าเป็น ABF เน้นขนมปัง ไส้กรอก เนื้อสัตว์เกือบทุกอย่างรสไปทางเค็ม ส่วนขนมปังแข็ง มีครัวซองอร่อยที่สุด น้ำเปล่าที่นี่เป็นน้ำประปารสชาติเฝื่อนๆ เราเลยใช้วิธีกินกาแฟแทนน้ำซะเลย ตบท้ายด้วยโยเกิร์ตที่โกยผลไม้สด แห้ง และธัญพืชต่างๆ เติมเข้าไป กินจนหมดเพิ่งนึกได้ว่าถ้าท้องเสียจะทำไงเนี่ย

เช้านี้พวกเราเดินทางไปเมืองเซนต์วูฟกัง ชื่อเต็มๆ คือ เซนต์วูฟกัง ดิม ซัลซ์คัมเมอร์กุท (St. Wolfgang im Salzkammergut) เป็นเมืองเล็กๆ เงียบสงบ (ก่อนทัวร์ไทยมา) บ้านเรือนประดับดอกไม้สวยงามมาก สองเภสัชถ่ายรูปกันเพลินจนหลงเข้าไปในโบสถ์ของนักบุญวูฟกังที่สร้างไว้ริมทะเลสาบก็ยังไม่เห็นเพื่อนร่วมทริป แต่ก็นับว่าโชคดีที่ได้เข้ามาเห็นโบสถ์ที่เป็นสถาปัตยกรรมที่โดดเด่นอีกแห่งในยุโรป 

เดินเลาะทะเลสาบมาก็เจอพวกเราถ่ายรูปกันอยู่ริมทะเลสาบวูฟกัง จนได้เวลาก็ไปเมืองฮอลสตัท (Hallstatt) ที่ตั้งใจไว้อย่างยิ่งว่าจะได้มาในชาตินี้ 

ความสวยงามของหมู่บ้านนี้อยู่ที่วิวริมทะเลสาบ เมื่อเมืองมีชื่อเสียง นักท่องเที่ยวก็มากตามไปด้วย ทั้งที่พักอยู่ในเมืองและพวกที่มารถบัสอย่างพวกเรา เดินผ่านจัตุรัสกลางเมือง Marktplatz โบสถ์สวยๆ ยอดแหลม Evangelische Christuskirche อย่างไรก็ตามไกด์ให้เวลาเต็มที่ในการถ่ายรูปตรงมุมมหาชน เมื่อเสร็จก็พาไปกินปลาเทราซ์สดๆ จากทะเลสาบ

ฝนเริ่มตกมาอีกแล้วทำให้อากาศเย็นขึ้นอีกหน่อย เราไปกันต่อที่เหมืองเกลือโบราณ (Salzwalten) ที่ต้องขึ้นกระเช้าไฟฟ้าไปบนภูเขาสูง 838 เมตรจากระดับน้ำทะเล จากจุดชมวิว sky walk เป็นระเบียงปลายแหลมยื่นออกมามองเห็นวิวหมู่บ้านฮอลสตัททั้งหมด รวมถึงบริเวณอื่นๆ ที่ล้อมรอบน้ำสีเขียวใสของทะเลสาบด้วย 

ระยะทางจากทางออกกระเช้าไฟฟ้าไปยังเหมืองเกลือต้องเดินขึ้นเขาไปอีกไกลพอสมควร พวกเราเลยได้แต่ถ่ายรูปบริเวณจุดชมวิว จากนั้นก็ลงกระเช้ากลับไปดูของที่ระลึกที่ทำจากเกลือ ทั้งที่เป็นเกลือปรุงรสสำหรับผสมอาหาร และเกลือแปรรูปที่ใช้แช่ตัว สบู่กลิ่นต่างๆ

ออกจากเหมืองเกลือได้ก็ตั้งหน้าตั้งตานอนบนรถ มาตื่นอีกทีในประเทศเยอรมัน เมืองฟุสเซ่น (Fussen) แล้ว

17 มิ.ย. 62

เช้านี้เราจะเดินทางไปยังอีกหนึ่งไฮไลท์ของทริป นั่นคือ ปราสาทนอยชวานสไตน์ (Neuschwanstein) ต้นแบบปราสาทเจ้าหญิงนิทราของดีสนีย์แลนด์ จากปราสาทนอยชวานสไตน์บนเขา มองลงมายังเห็นปราสาทโฮเฮนชวานเกา (Hohenschwangau) สีเหลืองตั้งอยู่อีกยอดเขาหนึ่งซึ่งเตี้ยกว่า ปราสาทแห่งนี้เป็นของพระเจ้าแม็กซิมิเลียนที่ 2 พระบิดาของพระเจ้าลุกวิคที่ 2 นั่นเอง

มีความสุขไม่น้อยจากการงัดมาม่าคัพออกมาตัดรสเค็มเลี่ยนของบรรดาอาหารเช้า ให้เพื่อนร่วมทริปโอ้โหเล่นว่ามีเมนูนี้ตอนเช้าด้วย หลังจากกรอกน้ำร้อนจนได้ที่ก็กวาดเนื้อสัตว์ทั้งหลายที่มีในบุฟเฟ่ต์ใส่จนล้นคัพ ตอนกินทำหน้าฟินให้คนอื่นๆ อิจฉาอีกต่างหาก ยังไม่ทันโดนทุกคนเรียกลับหลังว่าเจ๊มาม่า ไกด์ก็มีกิจกรรมบนรถให้แนะนำกลุ่มของตัวเองให้คนอื่นๆ ที่เริ่มคุ้นหน้ากันแล้วบนรถเสียก่อน

นอกจากกลุ่มผู้สูงอายุ 6 ท่านแล้ว เรายังมีคู่ฮันนีมูน ครอบครัวพ่อแม่ลูกอีกหลายครอบครัว แนะนำอาชีพก็มีทำธุรกิจส่วนตัว เป็นข้าราชการ มีพยาบาล มีหมอ และมีเภสัชกร!

เรากับน้องดาเป็นคู่เพื่อนที่แนะนำตัวว่าเป็นรูมเมทกันตั้งแต่สมัยเรียนมหาลัย ไม่รู้จะแนะนำตัวไงดีเลยบอกว่าตอนนี้ รพ. กำลังจะผลิตกัญชาใช้ทางการแพทย์ เรียกเสียงฮือฮามาไม่น้อย ดังนั้นแทนที่จะเป็นเจ๊มาม่า ก็เลยเป็นเจ๊กัญชาแทนด้วยประการฉะนี้

ทางไปปราสาทนอยชวานสไตน์ต้องเดินขึ้นเนินไปนิดหน่อย เป็นทางขึ้นด้านหลังที่อยู่ใกล้กับสะพานมาเรียนบรู๊ก (Marienbrücke หรือ Mary’s bridge) ด้านหลังปราสาทซึ่งเป็นจุดชมวิวที่ดีที่สุด หากถ่ายรูปบริเวณสะพานนี้ก็จะเห็นวิวด้านข้างปราสาททั้งหลังสวยงามมากทีเดียว บัตรเข้าชมตัวปราสาทกำหนดให้เข้าเป็นรอบๆ เนื่องจากสถานที่ไม่ใหญ่มาก เพื่อป้องกันความแออัดของนักท่องเที่ยว เมื่อเข้าไปแล้วห้ามถ่ายรูป โดยจะแจกหูฟังบรรยายรายละเอียดของแต่ละห้อง มีภาษาไทยให้เลือกด้วย

ภายนอกปราสาทสร้างตามแบบป้อมโรมาเนสผสมไบเซนไทน์ ห้องส่วนใหญ่ภายในปราสาทบุด้วยไม้ ทั้งที่ภายนอกเป็นหิน ทำให้ดูอบอุ่น แต่ก็ค่อนข้างคับแคบ โดยเฉพาะบันไดเวียนที่ใช้ขึ้นไปแต่ละชั้น แต่ละห้องจุคนยืนได้ประมาณ 50 คน ต่างจากความมโหฬารของพระราชวังในรัสเซียที่เคยไปมา ภายในห้องส่วนใหญ่เน้นภาพวาดสีสันสวยงามตามวรรณคดีเรื่องอัศวินหงส์ (Swan knight Lohengrin) ของริชาร์ด วากเนอร์ กวีคนโปรดของพระเจ้าลุดวิคที่ 2 รวมถึงมีห้องโถงที่ใช้แสดงละครเวที แสดงให้เห็นว่าเจ้าของปราสาททรงโปรดทางด้านศิลปะและวรรณกรรมมาก ห้องที่เด่นที่สุดน่าจะเป็นท้องพระโรงเพดานโค้งที่มีภาพวาดของนักบุญทั้งหลาย รวมถึงภาพความเชื่อทางศาสนาต่างๆ ปนๆ กันไป น่าเสียดายที่ยังไม่มีบัลลังก์ที่ประทับของกษัตริย์มาวางประดับไว้ เพราะหลังจากสร้างเสร็จ พระเจ้าลุดวิคที่ 2 เสด็จประทับได้เพียง 11 วันเท่านั้น ก็โดนจับตัวไป และสวรรคตในเวลาต่อมา

ขากลับมีทางเดินลงมายังห้องใต้ดินซึ่งใช้เป็นห้องครัว มีเครื่องครัวรูปลักษณ์เดิมจัดวางไว้ให้จินตนาการบรรยากาศในสมัยนั้น ก่อนออกจากปราสาทยังมีร้านขายของที่ระลึกให้เราซื้อรูปถ่ายมุมสูงของปราสาทแบบชัดๆ มาใส่กรอบไว้ดูที่บ้าน

ชื่นชมความงามของปราสาทจนเต็มอิ่ม ขากลับไม่ต้องเดินแต่ได้นั่งรถม้าตัวใหญ่ลงเขามา พวกเราก็ได้แวะกินขาหมูเยอรมันแกล้มกับเบียร์ที่ร้านอาหารบริเวณทางขึ้นปราสาทนั่นเอง ใกล้ๆ กันยังมี outlet ให้ซื้อของฝากเรายังได้มีดปอกผลไม้คมกริบ ที่ไกด์บอกว่าหั่นแล้วไม่ดำให้ถามต่อว่าผลไม้ไม่ดำหรือมีดไม่ดำ? ส่วนน้องดาได้กระเป๋าเดินทางไปฝากน้องสาว เลยมีกระเป๋างอกเพิ่มอีก 1 ใบ ตกบ่ายไกด์เห็นว่าพอมีเวลาเลยพาพวกเราแวะเมือง Oberammergou เป็นเมืองที่แต่ละบ้านเพ้นท์ภาพคลาสสิคไว้ตามผนัง ดูสวยงามน่าอยู่มาก นอกจากนี้ยังเต็มไปด้วยร้านขายของที่ระลึกราคาถูกกว่าในเมืองใหญ่ ร้านที่คนแน่นมากเห็นจะเป็นร้านไอศกรีม มีให้เลือกหลายรส เราลองสั่งตามเด็กๆ คนท้องถิ่นชื่อรส after eight เป็นรสมิ้นต์ อร่อยดี

รถวิ่งต่อไปยังเมืองที่เราจะพักในคือนี้คือเมืองการ์มิซ พาร์เท่น เคียร์เช่น (Garmisch Partenkirchen) เดิมเป็น 2 เมือง แต่ไหนๆ ก็เคยเป็นเจ้าภาพร่วมในการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูหนาวแล้ว ผู้คนก็เลยเรียกรวบเป็นเมืองเดียว ก่อนถึงโรงแรมมีจอดแวะให้ซื้อช้อคโกแลตเป็นของฝากที่ซุปเปอร์มาเก็ตในเมืองก่อนด้วย

18 มิ.ย. 62

เช้านี้พวกเราต้องโดยสารรถไฟเพื่อชมยอดเขาซุกสปิตเซ่ (Zugspitze) ซึ่งเป็นยอดเขาที่สูงที่สุดในเยอรมัน รถไฟที่นี่จะมีเฟืองตรงกลางรางรถไฟด้วยคาดว่าจะมีส่วนเพิ่มแรงส่งให้รถแล่นขึ้นเนินได้ง่ายขึ้น แล้วก็ยังลดโอกาสตกรางอีกด้วย (มั้ง?) นั่งรถไปดูวิวข้างทางสวยๆ ไปเรื่อยๆ เปลี่ยนขบวนรถ 1 ครั้งจนอากาศเริ่มเย็น รถก็มาจอดที่ลานหิมะให้ถ่ายรูปกับหิมะที่ยังละลายไม่หมด มองใกล้ๆ คล้ายปิงซูอยู่บ้าง ปรับความดันกันพักหนึ่งแล้วค่อยขึ้นกระเช้าเคเบิลคาร์ไปยังยอดเขาซุกสปิตเซ่ 2,950 เมตรจากระดับน้ำทะเล

พวกเราแวะกินอาหารกันบนยอดเขาจากนั้นลงกระเช้าแนวดิ่งยาวลงมาคนละเส้นทางกับตอนแรก จนมาถึงสถานีรถไฟที่ต้องเปลี่ยนขบวนก็ขึ้นรถบัสไปต่อกันที่เมืองทิทิเซ่ (Titisee) เมืองริมทะเลสาบทิทิเซ่ที่ กว้าง 700 เมตร ยาว 2 กิโลเมตร อยู่ในเขตป่าดำ (black forest) ที่มาของชื่อจากต้นสนที่ขึ้นติดๆ กันจนดำพรืดไปหมด น่าเสียดายที่กว่าจะไปถึงร้านขายของปิดกันเกือบหมดแล้ว เลยไม่ได้เข้าไปดูนาฬิกาคุ๊กคูผลิตจากไม้สนในป่าดำแหล่งผลิตใหญ่ รวมถึงอดกินขนมเค้กแบล็กฟอเรสต้นตำรับด้วย จากนั้นยังต้องเลยไปอีกเมืองเพื่อเข้าที่พักในฟรายเบิร์ก (Freiburg)

19 มิ.ย. 62

วันนี้ถึงเวลาบอกลาเยอรมันแล้ว บริเวณด่านขาออกมีศุลกากรอยู่ด้วย ไกด์ให้เราเตรียมเอกสารเพื่อประทับตราเตรียมคืนภาษีที่สนามบินสวิส ลดเวลาเข้าคิวประทับตราที่สนามบิน เจ้าหน้าที่ไม่ได้ถามอะไรก็ประทับตราผ่านให้อย่างง่ายๆ จากนั้นรถก็มุ่งหน้าเข้าสู่ประเทศสวิสเซอร์แลนด์ รูปทรงของบ้านเรือนเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด แต่โดยรวมก็ยังเป็นเนินเขียวชอุ่มอยู่ พวกเราแวะน้ำตกไรน์ (Rhein Fall) ของเมือง ซาฟเฮาเซ่น (Schaffausen) เป็นที่แรก น้ำตกไรน์เป็นน้ำตกที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป สูง 23 เมตร กว้างกว่า 150 เมตร มีอายุเก่าแก่มากประมาณ 14,000 – 17,000 ปี บางทีอาจจะมีพวกปลาดึกดำบรรพ์ซ่อนตัวอยู่บ้างก็ได้

จุดท่องเที่ยวตรงนี้มีบริการล่องเรือชมน้ำตก โดยแบ่งเส้นทางตามสีของเรือ สีฟ้าชมรอบๆ+ข้ามฝั่ง สีชมพูพาชมรอบๆ น้ำตก สีแดงพาไปเยี่ยมชมอีกฝั่งซึ่งเป็นปราสาทเวิร์ท (Schloss Worth) อยู่ฝั่งเยอรมัน ส่วนสีเหลืองพาไปเกาะกลางน้ำที่ถูกแม่น้ำไรน์กัดเซาะผ่ากลางจนเป็นก้อนหินสูงๆ โผล่ขึ้นจากน้ำ 2 ก้อน มีบันไดชันให้นักท่องเที่ยวปีนขึ้นไปเก็บบรรยากาศกลางน้ำตกแบบเสียวๆ แต่ทัวร์ของเราไม่ได้กำหนดไว้ในโปรแกรมเลยได้แต่มองอยู่บริเวณฝั่ง

ร้านขายของที่ระลึกเริ่มมีมีดพับสวิสให้เห็นหลายๆ แบบแล้ว เราเลยถือโอกาสถ่ายรูปไปเลือกแบบที่อยากได้ จากนั้นเราไปแวะกินข้าวเที่ยงกันที่เมืองซุก (Zug) เมืองที่รวยที่สุด และอัตราการเก็บภาษีต่ำที่สุด แหล่งทำทองสมัยก่อนของสวิส ร้านอาหารจีนที่เข้ามากินมีคนไทยมาทำ parttime ด้วย น้องก็เลยถือโอกาสพาพวกเราชมเมืองหลังอาหาร เช่น ทะเลสาบซุกที่สวยงาม หอนาฬิกาเมืองซุกที่เป็น landmark สูง 52 เมตร สร้างขึ้นในศตวรรษที่ 13 หลังคาเป็นสีฟ้าขาว นาฬิกาเป็นนาฬิกาดาราศาสตร์ บอกข้างขึ้นข้างแรมของพระจันทร์ วันในสัปดาห์ 

นอกจากนี้ยังแนะนำขนมเค้กไวน์เชอร์รี่ และเค้กกัญชาที่ร้านเบเกอรี่ หลังจากโดนพจนารถปั่นกระแส บางคนเลยอยากทดลองชิมกันดู หลังจากนั้นก็พาไปชมร้านทำทองที่เก่าแก่ที่สุดในยุโรปของครอบครัวลอร์รี่ ชมร้านนาฬิกาสวิสที่รับประกันว่าถูกที่สุดในสวิส ระหว่างรอน้องดาเลือกนาฬิกา บางส่วนก็แยกไปซื้อเค้กกัญชา พอกลับมารวมกันพวกที่ชิมกันแล้วต่างบอกว่าขมมาก! เสียดายจัง ไม่ได้ลองดูบ้าง

ทุกคนที่ได้กัญชาและไม่ได้พากันหลับสนิท กว่าพวกเราจะไปถึงกรุงเบิร์น (เยอรมันอ่านว่า แบร์น) เมืองหลวงและเมืองมรดกโลกของสวิส เส้นทางบางช่วงปิดซ่อม บางช่วงปิดถนนเตรียมจัดงาน ดังนั้นพวกเราเลยไม่ได้ไปดูบ่อหมีสีน้ำตาล (bear park) ที่เป็นสัตว์สัญลักษณ์ของกรุงเบิร์น ʕ•ᴥ•ʔ

รถจอดบริเวณหน้าธนาคารแห่งชาติของสวิส ให้เราเดินไปถ่ายรูปบริเวณใกล้ๆ มีทั้งอาคารเก่าแก่ โบสถ์ หอนาฬิกา (Zytglogge clock tower) อายุ 800 ปี หอนาฬิกาหน้าปัดทำด้วยทองแดงขนาดใหญ่ และยังมีนาฬิกาหน้าปัดขนาดเล็กอีกหนึ่งเรือนอยู่ด้านล่าง ภายในหน้าปัดนาฬิกาขนาดเล็กจะแสดงเวลา วัน เดือน ปี  และจักรราศี  หอนาฬิกาแห่งนี้ถูกสร้างขึ้นในปี ค.ศ. 1191 จุดประสงค์เพื่อเป็นประตูเมืองและได้มีการสร้างเพิ่มเติมในปี ค.ศ. 1530 ให้มีความสวยงามมากยิ่งขึ้น ไฮไลท์ที่ต้องรอชมทุก ๆ  5 นาที ก่อนจะครบรอบชั่วโมงจะมีตุ๊กตาออกมาเต้นระบำให้นักท่องเที่ยวได้หยุดมองหยุดชมกัน

เราเดินทางต่อไปยังเมืองกรินเดอร์วาล (Grindelwald) มองเห็นเทือกเขาแอลป์และทะเลสาบเป็นระยะ ซึ่งทะเลสาบที่ล้อมเมืองนี้ไว้มี 2 ทะเลสาบ คือ ทะเลสาบทูน (Lake Thun) และทะเลสาบเบรียนซ์ (Lake Brienz) 

พจกับดาได้ห้องพักเป็นห้องใต้หลังคาในโรงแรมบนเขา มองเห็นวิวเทือกเขาและหมู่บ้านเล็กๆ เชิงเขาคล้ายบ้านตุ๊กตา สวยงามมาก มื้อค่ำพวกเราเดินไปกินชีสฟองดูว์ที่ร้านอาหารในเมือง ไม่ค่อยอร่อยเท่าไหร่แต่ก็แปลกดี ทางร้านมีแตรภูเขา (Alps horn) ลำยาวเฟื้อยมาให้ทดลองเป่ากันด้วย

20 มิ.ย. 62

รถพาเราไปสถานีรถไฟไม่ไกลจากที่พักนักเพื่อขึ้นรถไฟไปยังยอดเขาจุงเฟรา (Jungfrau) ที่สูงที่สุดในยุโรป น่าเสียดายที่ลืมเสื้อกันหนาวไว้ในรถบัส เรากับน้องดาเลยต้องซื้อเสื้อกันหนาวใหม่กันที่ร้านขายของที่ระลึกบนยอดเขา และไหนๆ ก็เสียเงินแล้ว เราก็เลยได้มีดพับสวิส มีป้าย Top of Europe มาอีกหนึ่งเล่ม

 รถไฟเฟืองที่พาพวกเราไต่เขาไปเรื่อยๆ ถูกพัฒนามาจากนักธุรกิจชาวสวิส คือ อดอฟ กุยเยอร์-เซลเลอร์ (Mr. Adolf Guyer-Zeller) สร้างทางรถไฟโดยระเบิดภูเขาหินและขุดอุโมงค์ให้รถไฟผ่านบางช่วง จนปี 1912 ก็เจาะทะลุอุโมงค์จนถึงสถานีสุดท้ายบนยอดเขาจุงเฟรา เป็นสถานีรถไฟที่สูงที่สุดในโลกคือ 3,454 เมตรเหนือระดับน้ำทะเล

ด้านบนอากาศไม่ถือว่าเบาบางมากนัก อาจเป็นเพราะภายในอาคารปรับอากาศแล้ว ไกด์คอยเตือนอยู่เสมอเพราะคงเห็นในกลุ่มเรามีผู้สูงอายุด้วยว่าให้เดินช้าๆ หายใจแรงๆ ถี่ๆ แต่พอออกไปด้านนอกที่เป็นลานสฟิงซ์ (Sphinx terrace) ซึ่งเป็นเนินเตี้ยๆ ที่ยังเต็มไปด้วยหิมะ หมอกขาวเย็นเฉียบก็กระจายตัวเต็มไปหมด จนสุดท้ายมองแทบไม่เห็นอะไรเลย ทุกคนต่างถอดใจเดินกลับเข้าไปในอาคาร มีพจนารถยังใส่เสื้อใหม่เดินท้าความหนาวต่อไป สุดทางดันเป็นวัยรุ่นสาวๆ ถอดเสื้อเปลือยท่อนบนหันหลังถ่ายรูปกันอย่างสนุกสนาน แอบถ่ายชาวบ้านเขามารูปหนึ่ง หลังรีๆ รอๆ ว่าจะหันหน้ากลับมาไหม แต่อากาศหนาวมากและอาจถูกไล่เตะ ก็เลยต้องกลับเข้ามาในอาคารบ้าง

ภายในอาคารสถานีรถไฟ ยังมีอุโมงค์โลกอัลไพน์ เป็นห้องโถงจัดแสดงภาพการสร้างทางรถไฟ วิถีชีวิต วัฒนธรรมและธรรมชาติของสวิส ถ้ำน้ำแข็ง Ice palace มีงานแกะสลักรูปสัตว์ต่างๆ ที่ -3 องศา พวกเรายังคงกินข้าวกันบนยอดจุงเฟราก่อนกลับลงมาด้วยรถไฟเช่นเดิม

บ่ายนี้รถบัสพาพวกเราไปยังเมืองลูเซิร์น (Lucerne) เมืองที่ห้อมล้อมไปด้วยทะเลสาบและทิวเขา เย็นนี้เป็นเวลาอิสระให้เดินเล่น ช้อบปิ้ง หาข้าวเย็นกินกันเอง ไกด์พาพวกเราไปปล่อยหน้าห้างขายของที่ระลึกขนาดใหญ่ ชี้เป้าบอกร้านอาหารไทย 2 – 3 แห่ง และจุดเที่ยวชมที่สามารถเดินไปถ่ายรูปกันได้

ฝนเริ่มลงเม็ดแล้ว เรากับน้องดาเลยหยุดกันอยู่ในร้านขายของ ไม่ได้เดินไปทางสะพานใหญ่ใกล้สถานีรถไฟ ชื่อสะพาน Seebrücke ซึ่งเป็นจุดชมวิวแม่น้ำ Reuss ที่ไหลลงทะเลสาบลูเซิร์น แถวนั้นจะมีซุปเปอร์มาเก็ตขนาดใหญ่ที่คนไทยนิยมไปซื้อช้อคโกแลตสวิสกลับมาเป็นของฝากอีกด้วย

ซื้อของเสร็จเราเลือกมาเดินไปตามถนน Bahnhofstrasse เลียบริมแม่น้ำไปทางสะพานไม้เก่าแก่อายุ 670 ปี ชื่อสะพาน Kapellbrücke หรือ Chapel bridge ข้ามแม่น้ำไปแล้วก็ข้ามกลับด้วยสะพานใกล้ๆ กันคือสะพาน Rathaussteg ไม่มีหลังคาบังเหมือนสะพานไม้ เราเลยได้ถ่ายรูปโบสถ์ยอดโดมหัวหอมคู่ สีเขียวๆ ริมแม่น้ำชื่อว่า Jesuitenkirche ว่ากันว่าเป็นโบสถ์บาร๊อกที่สวยที่สุดในสวิส ด้านที่ข้ามกลับมาเป็นที่ว่าการเมืองลูเซิร์นหลังเก่า หรือ Altes Rathaus บริเวณลานด้านหน้าติดถนน มีร้านอาหารมากมาย ถ้าฝนไม่ตกปรอยๆ อยู่ก็ว่าจะแวะกินอาหารค่ำกันที่นี่

พจกับดาเดินไปเรื่อยๆ ในเขตเมืองเก่าผ่านร้านอาหารไทยที่ไกด์เบิร์ดแนะนำ ยังเห็นคุณไกด์และสมาชิกทัวร์บางคนอยู่ข้างใน ส่วนร้านอื่นๆ คนค่อนข้างเยอะ สุดท้ายพวกเราก็เลือกร้านพิซซ่าเข้าไปทดลองรสชาติพิซซ่ายุโรป

21 มิ.ย. 62

เช้านี้ไกด์พาพวกเราไปไหว้เจ้าที่ก่อนกลับ นั่นคืออนุสาวรีย์สิงโตหินแกะสลัก Löwendenkmal ในสวน Gletschergarten ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อรำลึกถึงทหารรับจ้างชาวสวิสผู้ซื่อสัตย์ต่อหน้าที่จนวินาทีสุดท้าย ตัวอย่างวีรกรรมที่สำคัญของทหารสวิสที่จ้างมาเป็นองครักษ์เสียชีวิตทั้งหมดเพื่อปกป้องเจ้านาย ในเหตุการณ์กบฎและลอบปลงพระชนม์พระเจ้าหลุยส์ที่ 16 และพระนางมารีอังตัวเนตต์แห่งฝรั่งเศส

หลังจากนั้นรถมาแวะพักให้ถ่ายรูปกับทะเลสาบลูเซิร์น บริเวณจอดรถมีตลาดนัดผักผลไม้และไม้ดอก จึงมีน้อยคนที่จะไปถ่ายรูปทะเลสาบ ส่วนใหญ่จะหันมาจับจ่ายซื้อของสดกลับไปเป็นของฝากที่เมืองไทย ก่อนจะไปยังสนามบินซูริคที่ยังคงมีร้านค้าปลอดภาษีให้เสียทรัพย์ในยุโรปกันอีกครั้ง สำหรับคนที่จะรับคืนภาษีสำหรับสินค้าที่ซื้อมา หากรับคืนเป็นเงินสดจะต้องไปต่อแถวในช่องรับเงินคืน ถ้าให้โอนเข้าบัตรเครดิต ก็กรอกเอกสารให้ครบโดยไกด์เบิร์ดตรวจสอบเอกสารให้พวกเราอย่างละเอียด จากนั้นก็ปิดผนึกซองส่งตู้ไปรษณ๊ย์ในสนามบิน บริษัทก็จะโอนคืนเงินเข้ามาในบัตรภายใน 30 วัน

13.30 น. เครื่องบินโดยสารการบินไทยก็ออกจากยุโรปกลับบ้าน ถึงกรุงเทพเวลา 5.30 น. วันที่ 22 มิ.ย. 62

Privet! Russia

บันทึกการท่องเที่ยว รัสเซีย 23 – 30 ก.ย. 60

23 ก.ย. 60

หลังจากจองตั๋วบินตรง กรุงเทพฯ – มอสโคว ของการบินไทย มาเกือบครบปี พร้อมกับเลื่อนเดินทางมา 1 รอบ พวกเราก็ได้ฤกษ์ไปรัสเซียกันเสียที

คราวนี้พวกเราเหมารถตู้รับส่งสุวรรณภูมิทั้งขาไปและกลับ เพราะออกจากนครปฐมกันทั้ง 3 คนและกระเป๋าใหญ่อีก 3 ใบ ออกเดินทางกันตั้งแต่ตี 4 มีง่วงนอนนิดหน่อย ไปถึงสุวรรณภูมิยังได้กินบ๊ะจ่างที่พกไปด้วยก่อนโหลดกระเป๋า ซึ่งก็ยังมีที่ว่างในกระเพาะให้ไปกินต่อในเล้าจ์ของคิงพาวเวอร์อีกด้วย จากนั้นบากบั่นอยู่บนเครื่องอีก 8.5 ชั่วโมง จนเมื่อยขบไปหมด อา...แก่แล้วจริงๆ

ถึงมอสโคว 15.30 ตามเวลาท้องถิ่นซึ่งช้ากว่าเมืองไทย 4 ชั่วโมง หวังจะได้พบอากาศเย็นกับเขาบ้าง แต่อากาศในสนามบินไม่ต่างจากบ้านเราเลย ยิ่งรอผ่าน ตม. ชั่วโมงกว่าๆ ยิ่งรู้สึกร้อนเข้าไปใหญ่ ถึงแม้จะไม่ต้องใช้วีซ่า แต่กว่าจะผ่าน ตม. เข้าเมืองได้นั้นเรียกว่านานมาก

สนามบินของมอสโควที่การบินไทยพาเราไป ชื่อสนามบินนานาชาติโดโมเดโดโว (Domodedovo) เป็นสนามบิน 1 ใน 6 ของมอสโคว ดังนั้นใครที่วางแผนจะไปมอสโควควรดูชื่อสนามบินให้ดี ว่าสายการบินพาไปลงที่สนามบินไหน เวลาหาข้อมูลต่อรถเข้าเมืองจะได้ไม่สับสนค่ะ

พวกเราใช้บริการรถไฟเข้าเมือง หรือ Aeroexpress ซึ่งกว่าจะหาสถานีเจอก็งงๆ อยู่เหมือนกัน เพราะอาคารสถานีนั้นยังไม่เชื่อมต่อกับตัวสนามบิน (กำลังก่อสร้าง) ดังนั้นต้องออกจากสนามบินก่อน แล้วลากกระเป๋าประมาณ 100 เมตร ผ่านบริเวณจอดรถเข้าไปในอีกอาคารหนึ่ง ที่ยอดตึกจะมีภาษาอังกฤษเขียนบอกว่า Aeroexpress และสัญลักษณ์รูปดาว เดินไปดังรูปค่ะ

ตั๋วรถไฟสามารถซื้อได้จากเครื่องขายตั๋วอัตโนมัติภายในอาคาร หรือซื้อจากเจ้าหน้าที่ช่องขายตั๋วก็ได้ ราคาคนละ 500 รูเบิล ลักษณะตั๋วรถไฟรวมถึงตั๋วเข้าชมสถานที่อื่นๆ ส่วนใหญ่เป็นกระดาษความร้อน พิมพ์ออกมาคล้ายสลิปบัตรเครดิต จากนั้นค่อยนำบาร์โค้ด หรือ QR code ไปสแกนกับประตูทางเข้า ความอ่อนของกระดาษทำให้รู้สึกยุ่งยาก ต้องคอยระวังไม่ให้เปียก ยับ หรือว่าขาด แล้วก็ต้องเก็บไว้จนกว่าจะจบการเดินทาง เพราะมีบ้างที่เจ้าหน้าที่มาขอสแกนระหว่างนั่งรถอยู่ หรือต้องใช้สแกนเพื่อเปิดประตูทางออก ถ้าสแกนแล้วประตูไม่เปิดให้ดูในสลิปอีกทีว่าบาร์โค้ดกลับหัวหรือเปล่า หรือไม่ก็แนบกระดาษชิดเครื่องเกินไปทำให้เครื่องไม่อ่าน แก้ด้วยการอังกระดาษเหนือจุดสแกนเล็กน้อย

คำว่า express ใน aeroexpress ไม่สื่อถึงความเป็นรถด่วนเลยแม้แต่น้อย พวกเราใช้เวลาเกือบ 50 นาทีจากสนามบินกว่าจะถึงสถานี Paveletskaya ซึ่งเป็นสถานีสุดสายของ aeroexpress และเป็นสถานีเมโทร MRT ของมอสโควด้วย ใช้สัญลักษณ์เป็นตัว M

สำหรับท่านที่จะเที่ยวรัสเซียด้วยตนเอง แนะนำให้โหลดแอปพิเคชั่น Yandex ซึ่งรวมสถานีรถไฟฟ้าของรัสเซียไว้ แยกเป็นเมือง ทั้งมอสโควและเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก  สามารถเลือกภาษาอังกฤษและรัสเซียได้ ซึ่งสำคัญตอนที่จะต้องใช้เทียบกับภาษารัสเซียในสถานีที่ไม่มีภาษาอังกฤษค่ะ (ส่วนใหญ่จะเป็นที่มอสโคว) ส่วนบัตรเติมเงิน MRT นั้นที่มอสโควจะเป็นบัตรทรอยก้า ซื้อได้ที่เคาน์เตอร์ขายตั๋วชั้น 1 ของสถานี Paveletskaya มีค่ามัดจำ 50 รูเบิล แล้วก็เติมเงินตามที่เราต้องการ สำหรับค่าโดยสารตลอดสายจะเท่ากัน คิดเป็นเที่ยวละ 35 รูเบิล ปัญหาก็คือคนรัสเซียจะไม่พูดภาษาอังกฤษ ถ้าจะให้ง่ายควรโหลดรูปบัตรเมโทรนี้ไว้ ยื่นให้คนขายดู แล้วบอกเขาว่าคุณจะ refill เป็นเงินเท่าไหร่ ส่วนตู้จำหน่ายและเติมเงินก็มี เพียงแต่พวกเราไม่อยากจะไปมั่ววัดดวงกันเองด้วยไม่เจอช่องทางเปลี่ยนภาษา วิธีใช้งานบัตรก็ใช้แตะก่อนเข้าสถานีครั้งเดียวเงินจะตัดตอนนั้น ส่วนเวลาออกจากสถานีก็เดินออกมาได้เลย

ที่พักในมอสโควของพวกเราคือโรงแรม Ibis อยู่ที่สถานีคีฟ (Kiyevskaya) ซึ่งจะต้องต่อรถไฟสายสีน้ำตาล (สาย 3) จากสถานี Paveletskaya ไปอีก สถานีเมโทรเหล่านี้ หากเป็นจุดเชื่อมต่อของหลายๆ เส้นทาง จะใช้สัญลักษณ์เป็นสีและตัวเลข แล้วเขียนด้วยตัวเลขทับวงกลมสีของเส้นทางไว้ตรงพื้นทางเดินพร้อมลูกศรชี้ ให้เราทราบว่าต้องเดินไปทางไหน จึงควรจำไว้ด้วยหากจะต้องเปลี่ยนขบวน จะต้องไปสายไหนและสีอะไร รวมถึงนับจำนวนสถานีที่จะไป เพราะรถไฟบางขบวน สัญญาณไฟแสดงว่าถึงสถานีไหนก็ไม่มีเอาซะอย่างนั้น ส่วนเสียงประกาศก็ติดๆ ดับๆ และฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง

ออกจากสถานีคีฟ มองตรงไปเป็นห้างยุโรปิส หรือห้างยุโรป ตั้งอยู่ข้างๆ ตึกที่เป็นที่พักของเรานั่นเอง เพียงแค่เลี้ยวซ้ายไปทาง KFC แล้วข้ามถนน ก็จะเป็นอาคารขนาดใหญ่ ประกอบด้วยโรงแรมโนโวเทลและ Ibis อยู่ด้วยกันฉะนี้ การรักษาความปลอดภัยของที่นี่เข้มงวดมาก พวกเราต้องถูกสแกนกระเป๋าก่อนเข้าโรงแรมทุกครั้ง ไปเที่ยวกลับมาตอนเย็น ออกไปกินอาหารค่ำแล้วกลับมา ถึงจะหน้าเดิมๆ แต่ รปภ. ก็ยังตรวจตราเต็มที่

ถึงคุณจะมาถึงรัสเซียและพำนักในประเทศโดยไม่ต้องใช้วีซ่า แต่ก็จำเป็นต้องมีการลงทะเบียนเข้าพัก โดยแจ้งทางโรงแรมไว้ว่าเราจะทำการ register ซึ่งทางโรงแรมก็จะออกหนังสือรับรองให้ ใช้พกติดตัวระหว่างไปเที่ยวได้อย่างอุ่นใจ

ค่ำนี้พวกเราไม่ได้ไปไกลกว่าห้างยูโรปิสข้างโรงแรมเลย เพราะถึงเวลาจะแค่ 2 ทุ่ม แต่เวลาเมืองไทยนั้นร่วมเที่ยงคืนแล้ว หมอปุ้มได้ซิมโทรศัพท์ของรัสเซียมาใช้เสียที พวกเราเลือกเครือข่าย beeline เป็นสัญลักษณ์กลมๆ สีเหลืองสลับดำคล้ายตัวผึ้ง ส่วนอีกเครือข่าย คือ MTC เห็นมีวางขายตั้งแต่ในสนามบิน ซื้อเสร็จก็ให้เขาลงทะเบียนให้เลยและบอกว่าเราจะใช้ทั้งในมอสโควและเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก น่าเสียดายที่ใบ้คำกันอยู่นานเลยไม่ได้ถามว่าถ้าใช้โทรกลับเมืองไทยต้องทำยังไง

ส่วนเราเองใช้ sim2fly ของ AIS เป็นแพคเกจอินเตอร์เน็ต ส่วนค่าโทรกลับเมืองไทยนาทีละ 28 บาท แพงไปนิดแต่เอาสบายใจที่ไม่ต้องเป็นห่วงบ้านแน่ๆ เพราะได้โทรกลับทุกวัน ก็นับเป็นทางเลือกที่ไม่เลวนัก

หลังจากนั้นพวกเราไปที่ศูนย์อาหาร ชั้น 4 ของห้างยูโรปิส เดินวนไปมาก็เห็นร้านที่คนค่อนข้างเยอะอยู่ร้านหนึ่ง เลยลองเข้าไปดูบ้าง เป็นร้านบริการตัวเอง เข้าไปแล้วก็หยิบถาด แล้วไปเลือกอาหารตามซุ้มต่างๆ เช่น สลัด น้ำผลไม้ สเต็ก ข้าวผัด อะไรเทือกๆ นี้ บางซุ้มก็มีเจ้าหน้าที่คอยตักอาหารให้ อาหารที่นี่รสชาติพอใช้ได้ หนักไปทางเค็ม และข้าวค่อนข้างแข็ง ส่วนที่ถูกปากหน่อยจะเป็นไก่ย่าง ซุปมะเขือเทศใส่เนื้อวัว กะหล่ำปลี แครอทและบีทรูทที่เรียกว่าบอร์ช (borhcht) นิยมกินคู่กับ sour cream ส่วนจุ๋ยชอบกินเนื้อปลาบดอัดรวมกับครีมและบีทรูท (มั้ง?) เป็นก้อนๆ สีชมพู ทำมาจากปลาแฮริ่งหรือแซลมอล (smoked salmon or salted herring)

24 ก.ย. 60

ตื่นขึ้นมาตามความเคยชินคือตี 3 ครึ่ง เทียบกับเวลาเมืองไทยก็ 7.30 น. เลยถือโอกาสโทรหาแม่แล้วกลับไปนอนต่อจน 10 โมง (เมืองไทย) โปรแกรมของวันนี้คือ จัตุรัสแดง (red square) แหล่งท่องเที่ยวดังของมอสโคว จากสถานีคีฟ พวกเราไปที่สถานี Okhotny Ryad เดินออกมาก็จะพบทางเข้าจัตุรัสแดง ก่อนหน้านั้นพวกเราแวะกินอาหารเช้ากันที่ร้านแซนวิชข้างทางเสียก่อน วันนี้อาการเย็นลงกว่าเมื่อวาน เกือบ 10 โมงเช้าท้องฟ้ายังสลัวอยู่ ทำให้ถ่ายรูปไม่ค่อยสวยนัก ภายในจัตุรัสแดงหากเดินเข้าไปแล้วหันหน้าไปทางโบสถ์เซนต์บาซิล (St. Basil’s cathedral) ทางซ้ายมือจะเป็นห้างกุม ขวามือเป็นกำแพงพระราชวังเครมลิน ส่วนด้านหลังหรือทางเข้าซึ่งเป็นอาคารสีแดงสวยนั่นคือพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ

พิพิธภัณฑ์

ห้างกุม (GUM)

โบสถ์เซนต์บาซิลมีรูปทรงหัวหอมสีสันสดใส เป็นหนึ่งในสถานที่ที่นักท่องเที่ยวนิยมมาถ่ายรูป คล้ายจะเป็นสัญลักษณ์ของจัตุรัสแดงเลยก็ว่าได้ ความสวยงามนี้ทำเอาสถาปนิกปอสนิกยาคอฟเลฟได้รับคำชมจากพระเจ้าอีวานที่ 4 ผู้ว่าจ้างอย่างมาก จนตบรางวัลด้วยการสั่งควักดวงตาเพื่อไม่ให้สร้างอะไรที่สวยกว่านี้ได้อีก...ฮ่วย

ถ่ายรูปกันจนจุใจแล้วเราก็เดินกลับออกมาทางด้านพิพิธภัณฑ์ ทางซ้ายมือจะมีทางเข้าพระราชวังอยู่ พวกเราต้องเดินผ่านสวนอเล็กซานเดอร์เข้าไปในส่วนที่ขายตั๋ว ระหว่างทางมีคบเพลิงที่ไม่มีวันดับ โดยมีทหารยามคอยประจำการอยู่ และจะมีการเปลี่ยนเวรเป็นเวลา

เครมลิน ในภาษารัสเซีย แปลว่าป้อมปราการ ภายในประกอบไปด้วยพระราชวัง วิหาร และที่ทำการของรัฐบาล พระราชวังเครมลินจะปิดทุกวันพฤหัสบดี พวกเราจองตั๋วออนไลน์มาจากเมืองไทยแล้วแต่ก็ยังต้องนำใบจองมาที่เคาน์เตอร์ขายตั๋วเพื่อแลกตั๋วจริงอีกครั้ง ต่อจากนั้นจึงค่อยเดินย้อนกลับมาที่ทางเข้าซึ่งเป็นทางขึ้นไปยังกำแพงวัง ภายในนี้หาห้องน้ำเข้ายากมาก จากแผ่นพับที่ได้รับมีเพียง 2 จุดเท่านั้น คือบริเวณสวนอเล็กซานเดอร์ และภายใน Armoury chamber ดังนั้นควรรีบเข้าห้องน้ำก่อนเข้าไปในเขตพระราชวัง จากนั้นก็ดื่มน้ำให้น้อย เพราะกว่าจะเดินไปถึงเรียกได้ว่าแทบจะกระเพาะปัสสาวะอักเสบ

หลังจากออกจากหอคอยทางเข้า พวกเราก็เดินลัดเลาะตามกรุ๊ปทัวร์อื่นๆ ถ่ายรูปกับปืนใหญ่ ระฆังแตก แล้วก็เข้ามาในส่วนของสารพัดโบสถ์ บางสถานที่ค่าเข้าจะรวมกับตั๋วอยู่แล้ว บางที่ก็ไม่รวม เช่น ตั๋วเข้า Armoury chamber ซึ่งเป็นส่วนของพิพิธภัณฑ์นั้นต้องแยกซื้อต่างหาก พวกเราเดินงงๆ ตามทัวร์เข้าไปในโบสถ์ที่ใช้เก็บพระศพพระเจ้าซาร์และเจ้าชายองค์สำคัญ หรือ The archangel’s cathedral และโบสถ์ที่มีโดมสีทองคล้ายหัวหอม (The church of laying our lady’s holy robe) ซึ่งสถาปัตยกรรมของรัสเซียค่อนข้างมีเอกลักษณ์ นอกจากอาคารสูงใหญ่อลังการแล้ว เสาแต่และต้นยังคล้ายเสาโรมัน เหนือบานประตูหน้าต่างก่อเป็นทรงโค้ง บางคนเรียกสถาปัตยกรรมแบบนี้ว่าสถาปัตยกรรมแบบรัสเซียนออร์โธดอกซ์ นอกจากนี้ภายในโบสถ์เกือบทุกแห่งจะมีภาพเขียนสีสันสดใสตามแบบของศาสนาคริสต์ประดับไว้จนเกือบเต็มผนังและหลังคา

อดกลั้นจนในที่สุดก็ได้เข้าห้องน้ำใน Armoury chamber ที่นี่และสถานที่อื่นๆ ซึ่งเป็นรูปแบบของพิพิธภัณฑ์ให้เข้าชมจะต้องถอดเสื้อกันหนาวออกฝากไว้ หากกระเป๋าใบใหญ่เกินก็ต้องฝากเช่นเดียวกัน ปกติแล้วตั๋วเข้าชม Armoury chamber จะกำหนดเวลาเป็นรอบๆ ถ้านักท่องเที่ยวไม่มากก็พอจะยืดหยุ่นเวลากันได้ ดังนั้นตั๋วรอบเที่ยงของพวกเราเลยสามารถเข้าเยี่ยมชมได้ตอน 11 โมง!

ภายในส่วนนี้จัดแสดงพวกจาน ชาม เหยือก เครื่องใช้บนโต๊ะอาหารของพระราชวังเสียส่วนใหญ่ มีรถม้า เครื่องประดับ และเสื้อผ้าบ้างเล็กน้อย พวกเราไม่ได้ซื้อตั๋วเข้าชมเพชรนิลจินดา สมบัติของพระเจ้าซาร์ในส่วนที่เป็น State diamond fund เพราะดูจะตรวจค้นกันอย่างเข้มงวดเกินไป แต่มงกุฎเพชรที่มีพลอยสีแดงเม็ดใหญ่แค่เห็นในรูปก็กระแทกตาแทบบอดกันแล้ว

ออกจากวังมาในเวลาเกือบบ่าย 2 โมง พวกเราไปหาข้าวเที่ยงกินกันในห้างกุม เป็นร้านบริการตนเองเช่นเดียวกับมื้อค่ำเมื่อวาน แต่คนต่อคิวกันเยอะมาก จุ๋ยได้โอกาสสั่งอาหารรัสเซียที่ขึ้นชื่ออีกอย่างหนึ่งคือ Stroganoff เป็นสเต็กเนื้อชิ้นใหญ่หรือเล็กก็ได้ ราดด้วยครีมซอสของรัสเซียใส่เห็ด

ตกบ่ายเราไปต่อกันที่มหาวิหารโดมทอง หรือ Cathedral of Christ the Saviour เป็นโบสถ์ออร์โธดอกซ์ที่สูงที่สุดในโลก ตั้งอยู่ริมแม่น้ำมอสโคว วิธีเดินทางสามารถมาได้ด้วยรถไฟเมโทร สถานี Kropotkinskaya แล้วเดินอีกเล็กน้อย หรือจะเดินเลาะริมน้ำมาจากพระราชวังเครมลินก็ได้ ภายในวิหารยิ่งใหญ่อลังการมากและห้ามถ่ายรูป แต่ถ้านักท่องเที่ยวจะจ่ายเงินเพิ่มอีกคนละ 300 รูเบิลก็สามารถขึ้นไปถ่ายรูปชมวิวเมืองมอสโควทั้ง 4 ทิศได้ เนื่องจากข้อมูลของเราไม่แน่นพอ จึงได้แต่ปีนบันไดนับขั้นไม่ถ้วนขึ้นไปที่ส่วนหลังคาของ โบสถ์ออร์โธดอกซ์ที่สูงที่สุดในโลก เดินไปก็ด่าตัวเองไปว่าตูจะเสียเงินมาปีนบันไดขึ้นลงทรมานหัวเข่าเพื่อ?

ขึ้นไปถึงก็สูดหายใจลึกๆ ไม่ใช่กับอากาศบริสุทธิ์ แต่กับหลอดยาดมที่พกไปเนี่ย... จากนั้นก็เดินลงบันไดนับขั้นไม่ถ้วนกลับลงมา แฮ่กๆๆ

เย็นนี้เราหาอะไรกินง่ายๆ ที่ศูนย์อาหารของห้างยูโรปิสอีกเช่นเคย เป็นอาหารเอเชีย มีทั้งเฝอ และต้มยำ รสชาติใช้ได้ หายเลี่ยนจากกลิ่นครีมเนยไปได้พอสมควร จากนั้นจึงกลับไปที่โรงแรม ฝากของไว้บางส่วนแล้วเอาเป้บรรจุสัมภาระเตรียมเดินทางไปยังเมืองเซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก

พวกเราเดินทางกันด้วยรถไฟตู้นอน จองตั๋วไปกลับมาจากเมืองไทยเช่นเคย (หาข้อมูลโดยละเอียดได้ที่เฟสบุ๊ก เที่ยวรัสเซีย ค่ะ) ตั๋วที่พิมพ์ออกมามีบาร์โค้ดเรียบร้อยแล้วสามารถใช้เป็นตั๋วโดยสารได้เลย การเดินทางด้วยรถไฟไปเมืองนี้สามารถเดินทางได้หลายสถานี แต่สถานีที่เราจะไปนั้นคือสถานีเลนินการ์ด โดยขึ้นเมโทรไปลงที่สถานี Komsomolskaya ก่อน จากนั้นเดินออกมาเลี้ยวซ้ายไปที่สถานีรถไฟ Leningradsky railway station ถ้าไปไม่ถูกก็หารูปถ่ายของสถานีนี้เตรียมไว้ถามชาวรัสเซียได้ค่ะ

รถออกเวลา 22.50 น. แต่พวกเราไปถึงก่อนเวลากันถึง 2 ชั่วโมง เพราะไม่แน่ใจว่าจะมีขั้นตอนยุ่งยากหรือเปล่า แต่สุดท้ายแล้วแค่เข้าไปดูที่มอนิเตอร์ว่ารถไฟขบวนของเราจะเทียบที่ชานชาลาไหน จากนั้นก็เดินออกจากโซนที่นั่งรอไปที่ขบวนรถก็เรียบร้อยแล้ว ความตื่นเต้นครั้งแรกทำให้เราไปรอที่รถเมื่อเข้าเทียบ ยืนรอประตูเปิดท่ามกลางลมหนาวอยู่เกือบชั่วโมง จากนั้นจึงได้ยื่นตั๋วพร้อมพาสปอร์ตให้กับพนักงานรถ ถึงค่อยเข้าไปอบอุ่นอยู่ภายในโบกี้ที่จองไว้ได้

พวกเราจองรถไฟตู้นอนแบบแยกเป็นห้องเดี่ยวมี 4 เตียง (บน –ล่าง) ทีแรกพวกเรา 3 คน ได้คุณน้าชาวจีนเป็นรูมเมต แต่อาอี๊เข้ามามองๆ แล้วส่งอาแปะมานอนกับพวกเราแทน ส่วนตัวเองไปนอนกับฝรั่งหนุ่มๆ (จุ๋ยไปเห็นอยู่อีกห้องเลยมาเม้าท์) อาแปะมาจากชิงเต่า คุยภาษาจีนกลางไม่ค่อยรู้เรื่อง ทักทายกันนิดเดียวก็แยกย้ายกันไปนอน ภายในตู้มีปลั๊กไฟไว้ให้ หมอนกับผ้านวมก็นุ่มนิ่ม ใช้เวลาไม่นานรวมถึงเหน็ดเหนื่อยจากปีนบันได ทำให้หลับไปได้ในเวลาไม่นาน ตื่นมาอีกครั้งตอนตี 3 เลยได้โอกาสโทรกลับบ้านอีกตอนที่ออกมาเข้าห้องน้ำ นอนเตียงล่างมองผ่านบานหน้าต่างกระจกเห็นท้องฟ้าเต็มไปด้วยดวงดาวระยิบระยับยามค่ำคืนสวยงามมาก แต่มองได้ไม่นานก็หลับไปอีกครั้งอย่างง่ายดาย

25 ก.ย. 60

ใกล้จะถึงปลายทาง พนักงานก็เดินมาเคาะห้องปลุก พวกเรางัวเงียลุกขึ้นมาเก็บของ พอลงจากรถได้ก็ถูกอากาศเย็นกระแทกหน้าจนตื่นพอดี

สถานีที่มาถึงคือสถานีมอสโคว (Moskovsky  station) ส่วนโรงแรมที่เราจองไว้คือ Best western นั้นอยู่ตรงข้ามคนละฝั่งถนนกับสถานีพอดี โดยเราต้องเลี้ยวซ้ายมาทางห้างแกลเลอเรีย ข้ามถนน 6 เลนแล้วก็เดินเลี้ยวขวากลับมาทางหน้าสถานีมอสโคว ส่วนสถานีเมโทร Ploshchad Vosstaniya ก็แค่เดินข้ามถนนตรงไปอีกด้าน นับว่าสะดวกมาก

โรงแรมมีห้องว่างให้เช็คอินได้ทันที พวกเราเลยได้โอกาสอาบน้ำ หลังจากที่เมื่อวานเย็นซักแห้งกันมา ก่อนจะออกไปหาแซนวิชกินกันแถวสถานีมอสโควกันอีกครั้ง ก่อนหน้านั้นพวกเราไปสำรวจสถานีเมโทรกันโดยซื้อบัตรเติมเงินกันโดยมีค่ามัดจำบัตร 60 รูเบิล และเติมเงินกันตามสะดวก บัตรนี้สามารถใช้ได้ทั้งรถเมล์ รถไฟ รถราง รวมถึงเรือ มารู้ทีหลังว่าหากซื้อบัตรเติมเงินกับตู้อัตโนมัติ เครื่องจะให้เลือกเป็นเที่ยว แทนที่จะเป็นราคาที่เติม และบัตรใช้กับรถเมล์ไม่ได้ อาจเป็นเพราะบัตรเสีย หรือว่าค่าโดยสารไม่เท่ากันก็เป็นได้

กินข้าวกันเสร็จก็พากันไปยืนรอรถเมล์ที่ป้ายหน้าห้างแกลเลอเรีย นั่งรถสาย 74 ไปยังโบสถ์สีฟ้าน่ารักชื่อว่า smolniy church ภายในกำลังก่อสร้างอยู่จึงยังไม่สวยงามมากนักและไม่เก็บค่าเข้าชม ถ่ายรูปกันเล็กน้อยก็เดินกลับมาขึ้นรถที่ป้ายรถเมล์เดิม นั่งรถสายเดิมซึ่งวนกลับไปที่ฝั่งโรงแรม (ตรงข้ามกับห้างแกลเลอเรีย) การขึ้นรถเมล์ที่นี่สะดวกมาก แค่นำบัตรไปแตะสแกนที่เสาใกล้ๆ คนขับ จากนั้นจะมีกระเป๋ารถเมล์เดินมาถามอีกที เราก็ยื่นบัตรให้สแกนอีกครั้ง หากไม่มีบัตรก็จ่ายเงินสดที่กระเป๋ารถได้เลย ต่างจากเมืองไทยแค่นางไม่มีกระบอกเก็บเงินคอยงับฉีกตั๋วให้มีเสียงดังแก๊บๆๆ เท่านั้น ส่วนตอนลงไม่ต้องสแกนกันอีก เดินลงได้ตามสะดวก

เวลายังพอมี พวกเราขึ้นเมโทรไปยังสถานี Kupcino แล้วข้ามถนนไปฝั่งตรงข้ามเพื่อนั่งรถตู้ต่อไปยังพระราชวังแคทเธอรีน (Catherine palace) ตรงท่ารถจะมีรถตู้จอดอยู่หลายคันมาก เราแค่ถามคนขับที่ยืนอยู่ข้างๆ รถว่า Catherine palace? คนขับก็จะรีบชี้ให้เข้าไปนั่งได้เลย ขึ้นรถตู้แบบนี้เหมือนเมืองไทยอีกแล้ว เราขึ้นไปนั่งกันก่อน พอคนเต็มรถ คนขับประจำที่ค่อยลุกไปจ่ายเงินคนละ 40 รูเบิล จากนั้นรถจอดรับคนแล้ววิ่งออกนอกเมืองไปเรื่อยๆ จนถึงเมือง Puskin ใช้เวลาประมาณ 30  นาที แล้วจอดหน้าวังแคทเธอรีนพอดี คนส่วนใหญ่ก็ลงกันที่นี่

จากจุดจอดรถเดินเข้าไปที่วังมีของที่ระลึกขายตลอดทาง ที่ประตูทางเข้าจะมีเคาน์เตอร์ขายตั๋วเข้าชม ส่วนพวกเราที่จองออนไลน์มาต้องเลี้ยวขวาไปอีกประตูเพื่อแลกตั๋วจริง นอกจากสีฟ้าขอบทองของตัวตึกขนาดใหญ่แล้ว ภายในยังมีไฮไลท์อย่างห้องโถงรับรองขนาดใหญ่ หรือ great hall และห้องอำพัน ที่ทั้งห้องรวมผนังและเพดานประดับไปด้วยอำพันจำนวนมากสีเหลืองอร่ามไปหมดตกแต่งด้วยทองคำและกระจกอีกจำนวนหนึ่ง น่าเสียดายที่ห้องอำพันของเดิมถูกทำลายจากสงครามโลกครั้งที่ 2 ไม่อย่างนั้นเราคงได้เห็นของดั้งเดิมที่ได้ชื่อว่าเป็นสิ่งมหัศจรรย์ลำดับที่ 8 ของโลก

สรุปว่าภายในวังแห่งนี้เน้นสีทองเป็นหลัก เดินถ่ายรูปรอบนอกจนอิ่มใจ (ห้องด้านในส่วนใหญ่จะห้ามถ่ายรูป) ก็ได้เวลาอาหารแบบบ่ายแก่ๆ เป็นอาหารรัสเซียอีกเช่นเคย ชักจะเริ่มเบื่อจนต้องออกปากว่าเย็นนี้ไปหาอาหารจีนกินกันเหอะ คนอื่นๆ ก็ไม่ปฏิเสธ

ห้องอำพัน

ขากลับค่อนข้างลำบากลำบนนิดนึงเพราะเราต้องเดินหาจุดจอดรถตู้กัน  ถนนเป็นแบบ one way เดินย่อยอาหารดูใบไม้เปลี่ยนสีท่ามกลางอากาศเย็นไปเรื่อยๆ จนเมื่อยขานิดๆ เราก็เลยอาศัยความเนียนแหกปากถามคนขับรถเมล์ที่มาจอดว่า metro? พอคนขับพยักหน้าก็ลากเพื่อนที่เหลือขึ้นไป ไม่ง้อรถตู้อีก

รถมาสุดสายใกล้ๆ สถานี Kupcino แต่พวกเรายังคงเดินต่อไปเพื่อถ่ายรูปกับ Chesme church โบสถ์หลังเล็กน่ารักสีชมพู ที่นี่พวกเราเจอกับน้องผู้หญิงชาวไทยที่มาเที่ยวคนเดียวอีกด้วย ทักทายและใช้น้องถ่ายรูปพักหนึ่งก็พากันเดินกลับ

เรื่องสถานที่เที่ยวจำทางได้ไม่ค่อยมาก แต่ร้านของกินรายทางนี่พจนารถจำได้แม่น ขากลับเลยชวนเพื่อนๆ แวะซื้อไอติมกินกัน อาศัยที่นั่งบริเวณป้ายรถเมล์หน้าร้านกินไอติมไปพลาง มองยวดยานพาหนะที่แล่นไปมา เรามองดูท่าน ท่านมองดูเรา จนไอติมหมด ให้ชาวรัสเซียหมั่นไส้เล่นว่ากระเหรี่ยงเอเชียพวกนี้มานั่งกินไอติมกันชิลๆ อยู่ได้ ไม่หนาวเหรอ

เพิ่มน้ำตาลในเลือดแล้วก็มีแรงเดินต่อ  พวกเราผ่านตลาดนัดเล็กๆ แถวสถานีเมโทร ขายของพวกถั่วเมล็ดแห้ง เมล็ดพืช เมล็ดดอกไม้ไว้ทำสวน มีเสื้อผ้าบ้างเล็กน้อย แต่ที่ดึงดูดที่สุดเห็นจะเป็นกุหลาบดอกใหญ่ๆ มัดเป็นช่อที่ไม่มีปัญญาซื้อไว้ถือเดินไปมา

26 ก.ย. 60

ที่พักของพวกเราในเมืองนี้มีอาหารเช้าให้ เลยไม่ต้องบากบั่นไปหาอะไรกิน ที่แน่ๆ คือมีกาแฟให้ หลังจากร่างกายขาดคาเฟอีนมาหลายวัน เป้าหมายเช้านี้เราไปกันที่โบสถ์หยดเลือดกันก่อน พวกเราลงเมโทรที่สถานี Nevsky prospect สังเกตเห็นคลอง Griboyedov ก็เดินเลาะมาเรื่อยๆ อากาศหนาวๆ และตัวโบสถ์ที่กำลังซ่อมแซมทำให้เราใช้เวลาไม่มากในการถ่ายรูปโดยไม่ได้เข้าไปด้านใน จากนั้นเดินย้อนกลับมาทางเดิม สุดปลายคลองเป็นสี่แยกด้านหน้าก็จะเป็น Kazan cathedral รูปทรงครึ่งวงกลมชวนให้นึกถึงเทพนิยายกรีก

โบสถ์หยดเลือด หรือ Savior on the spilled blood

Kazan cathedral

palace square

เดินตรงไปเรื่อยๆ พวกเราจะพบกับลานกว้างของ palace square ซึ่งมีอาคารทรงโค้งล้อมรอบ ตรงกลางมีเสาหิน Alexander column ถัดออกไปก็คือ The Hermitage หรือพระราชวังฤดูหนาว เป็นอาคารขนาดใหญ่มากๆ สีเขียวขาว ปัจจุบันเป็นพิพิธภัณฑ์เก็บรวมรวมศิลปะ โบราณวัตถุ โดยเฉพาะภาพวาด

The Hermitage

ถ้ามองในแง่พิพิธภัณฑ์นับว่าที่นี่ยังมีขนาดใหญ่กว่า British museum เสียอีก จะดูให้ครบคงต้องใช้เวลาทั้งวัน ส่วนแผนผังที่ได้มาก็ยังดูแทบไม่รู้เรื่องจากห้องนับพันในอาคาร พวกเราเลยเดินกันเรื่อยเปื่อย มางงนิดหน่อยที่เข้ามาก็เจอกับโซนอิยิปต์เลย จากนั้นจึงค่อยเป็นโซนภาพวาด รูปปั้น โดยสอดแทรกความอลังการของห้องไว้โดยตลอด

ออกมาได้ก็เป็นเวลาบ่ายกว่า เราหยุดพักชั่วคราวเตรียมหาร้านอาหารแนะนำ ชื่อว่าร้าน Stroganoff steak house แน่นอนอาหารจานเด็ดก็คือ stroganoff นั่นเอง ร้านนี้ต้องเดินผ่าน St. Isaac cathedral มา ข้ามถนนแล้วเลี้ยวขวาผ่านหน้าวิหารอาเธน่า (ลักษณะคล้ายมาก) แล้วเลี้ยวซ้ายอีกครั้งก็ถึง สามารถใช้ google map กับชื่อร้านได้

นี่ไง stroganoff

อาหารของเค้าอร่อยจริง แต่รู้สึกตะขิดตะขวงใจเล็กน้อยกับบรรยากาศค่อนข้างไฮโซของร้าน ถ้าฟังออกแต่แรก พนักงานเสริฟอาจจะถามว่า "คุณท่านจะรับอะไรดีขรั่บ" ก็เป็นได้ ขากลับพนักงานที่รับฝากเสื้อกันหนาวไว้ยังทำท่าจะใส่ให้อีกต่างหาก...มีความเป็นลูกคุณหนู ฮิฮิ

กินอิ่ม จ่ายตังจนกระเป๋าเบาแล้วเราก็เดินย้อนกลับมากันที่ St. Isaac's cathedral เป็นวิหารที่ออกแบบด้วยสถาปัตยกรรมเรเนสซองส์ และบาโรก เปรียบเทียบโบสถ์ที่เข้าๆ มา ที่นี่ตกแต่งภายในสวยที่สุด พวกเราโชคดีที่มาถึงก็พบบาทหลวงกำลังประกอบพิธีกรรม ซึ่งด้านหน้าพิธีจะเปิดประตูให้เห็นรูปพระเยซูที่ตกแต่งด้วยกระจกสี เรียกว่าประตูสวรรค์ ด้านข้างมีนักร้องประสานเสียง ความว่า "ไปเถิดทั้งคู่ ไปสู่ประตูสวรรค์..." ไม่ใช่แระ

ที่วิหารแห่งนี้มีบันไดให้ไต่ขึ้นไปชมวิวเช่นเดียวกัน ก่อนจะซื้อตั๋วเข้าชม พวกเรามาเจอน้องคนไทยคนเดิมอีกครั้ง เลยได้รายละเอียดมาว่า ขึ้นไปชมวิวด้านบนต้องเสียเงินเพิ่มแล้วขึ้นบันไดอีก 200 กว่าขั้นค่ะพี่...จากการโหวต เสียงส่วนใหญ่บอกว่าไม่ไป เลยไม่ต้องซื้อตั๋วชมวิวสลายไขข้อเพิ่ม

ขากลับพวกเราเจอร้านอาหารที่ตกแต่งหน้าร้านไว้อย่างสวยงาม เลยถือโอกาสถ่ายรูปจนหนำใจ แต่ละคนลง facebook ได้กันมาคนละหลาย like

27 ก.ย. 60

เช้านี้พวกเราพากันไป Peterhof palace หรือพระราชวังฤดูร้อน ขาไปพวกเราใช้วิธีขึ้นเมโทรไปที่สถานี Avtovo แล้วข้ามถนนไปตรงที่จอดรถตู้ ถามเขาอีกเช่นเคย Peterhof? ค่าโดยสารคนละ 80 รูเบิล จากที่รีวิวมารถวิ่งใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง แต่เนื่องจากเป็นวันทำงาน รถเยอะ และมีอุบัติเหตุทำให้รถติด เราก็เลยกะไม่ถูกว่าจะถึงเมื่อไหร่ ใช้วิธีดู google map ช่วย พอถึงจุดที่เครื่องนำทางบอกพวกเราก็ลง เรายังถามคนขับให้แน่ใจว่าใช่ Peterhof หรือเปล่า เห็นเขาพยักหน้าเลยพากันลง ปรากฎว่าต้องเดินอีกเกือบ 2 ป้ายรถเมล์แน่ะ เสียดายที่รถตู้มีคนยืน ทำให้มองด้านข้างไม่ชัดเลยไม่รู้ว่ากำแพงวังคือตรงไหน ในรีวิวบอกแค่ว่าเห็นกำแพงวังก็ลงได้...เฮ้อ

อันที่จริงทางเข้านั้นมีหลายด้าน คือทางประตูใหญ่ติดถนน กับประตูด้านข้างที่เห็นคนเดินกันไปเยอะเพราะใกล้กับส่วน lower park ที่มีดนตรีน้ำพุ พวกเราเข้าทางด้านประตูใหญ่ เดินผ่านต้นไม้ที่ใบเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลือง ก็หยุดถ่ายรูปกันอย่างเพลิดเพลินไม่รีบร้อน เพราะจองตั๋ว lower park ทางออนไลน์มาแล้ว แต่ยังต้องมาซื้อตั๋วส่วนที่เป็น grand palace อีกครั้งซึ่งจะขายเป็นรอบคือรอบเที่ยงกับบ่าย 2 โมง

การเปิดน้ำพุประกอบดนตรีหน้าวังจะเปิดในเวลา 11.00 น. ผู้คนเลยพากันไปออกันอยู่บริเวณน้ำพุ ถ่ายรูปตรงนั้นเป็นมุมมหาชนกันเลยทีเดียว

ภายใน lower park ยังมีพิพิธภัณฑ์เล็กๆ อีกหลายแห่ง รวมถึงสวนต่างๆ เดินกันจนเกือบเที่ยงก็ได้เวลามาซื้อตั๋วเข้าชม grand palace ซึ่งจุดขายตั๋วจะอยู่ใกล้ๆ ทางเข้า lower park นั่นเอง ภายในวังยังคงคอนเซ็ปต์โอ่อ่าหรูหราเหมือนกับวังอื่นๆ แต่ที่นี่จะจัดแบ่งเป็นห้องที่ใช้งาน ไม่ได้ประดับของอื่นๆ เยอะแยะจนคล้ายพิพิธภัณฑ์

The throne room

ขากลับพวกเราเลือกเดินทางกลับด้วยเรือไฮโดรฟอยด์ซึ่งอยู่ด้านที่ติดกับแม่น้ำ Neva ค่าเรือ 800 รูเบิล แพงกว่ารถตู้ 10 เท่า แต่ก็เป็นการเปลี่ยนบรรยากาศชมวิวแม่น้ำไปด้วย ซึ่งถ้าหากจะเดินทางมา Peterhof ทางเรือก็ทำได้เช่นกัน เมื่อขึ้นเรือแล้วก็จะมีจุดขายบัตรเข้า lower park อยู่ที่ท่าเรือให้ซื้อก่อนเดินตรงเข้าไปยังน้ำพุ

ใช้เวลาแค่ 30 นาทีพวกเราก็มาถึงท่าเรือหลัง The Hermitage โดยเป้าหมายนอกจากนี้คือเราจะไปกินข้าวที่ร้านอาหารน่านั่งตอนที่เดินหาร้าน Stroganoff steak house นั่นเอง

ร้านนี้ชื่อว่าร้าน โกโลฟุฟ พวกเราได้กินอาหารพื้นเมืองอีกอย่างคือ Blini เครปไส้ไข่ปลาแซลมอน ส่วน stroganoff ของร้านนี้เป็นเนื้อชิ้นใหญ่ รสชาติของครีมซอสต่างกัน แต่ก็อร่อยดี

หลังจากกินอิ่มกันเรียบร้อยแล้ว พวกเราก็กลับไปที่โรงแรม ถึงจะพอมีเวลาเหลือให้ไปที่อื่นต่อได้ แต่อากาศที่เย็นลงมาก ทุกคนจึงพากันหามุมในล็อบบี้พักผ่อนตามอัธยาศรัยรอเวลารถไฟตู้นอนจะพาเรากลับกรุงมอสโคว

28 ก.ย. 60

กลับมาถึงมอสโควแล้วพบกับความหนาวเหน็บ! โชคไม่ดีที่โรงแรม Ibis ยังไม่ให้เช็คอิน พวกเราต้องออกเที่ยวแบบซักแห้งกันต่อไป แต่อากาศที่เย็นลงมากเลยไม่เหนียวตัวเท่าไหร่ หลบอากาศเข้ามากินไก่ KFC รสค่อนข้างเค็มแต่ก็อร่อยใช้ได้ เป็นอาหารเช้าที่หน้าโรงแรม

โปรแกรมวันนี้คืออุทยาน Kolomenskoye ซึ่งประกอบด้วยสิ่งปลูกสร้างภายในมากมายทั้งโบสถ์ไม้ St. John วิหาร Lasy of Kazan และ Church of Ascension สวนสาธารณะ รวมถึงโบสถ์เล็กโบสถ์น้อยภายในอีกจำนวนหนึ่ง

พวกเราไปที่สถานี Kolomenskaya จากนั้นใช้ google map นำทางต่อไปเรื่อยๆ เดินประมาณ 1 กม. จนคิดว่าหลงหรือเปล่า เราก็เดินลงทางลอดใต้ถนนไปโผล่แถวอุทยานพอดี ถ้าเทียบจากในรูปนี้คือจากหมายเลข 1 เดินตรงมาโดยไม่ผ่านหมายเลข 2 และ 3 นะคะ ตรงไปเรื่อยๆ เหมือนจะไร้จุดหมายแล้วจะเจอทางลอดข้ามเอง

ไม่คิดว่าไกลโพ้นแบบนี้จะมีทัวร์มาลงเหมือนกัน แต่ยูเนสโกเขาประกาศว่าที่นี่เป็นมรดกโลกทางวัฒนธรรม พอไปเห็นความสวยงามของโบสถ์แล้วไม่เถียงเลยค่ะ จุดเด่นของที่นี่คือโบสถ์อัสสัมชัน (Church of Ascension) ที่ทำจากหินสีขาวทั้งหลัง ตั้งอยู่ริมแม่น้ำ มีเก้าอี้ให้นั่งพักผ่อนดื่มด่ำกับบรรยากาศเงียบสงบ (ก่อนทัวร์จีนจะมา)

พวกเรายังคงไปกันต่อที่วังซาริซิน่า โดยไปลงที่เมโทรสถานี Tsaritsino จากนั้นเลี้ยวซ้ายเดินเลาะทางรถไฟมานิดหน่อยค่อยเลี้ยวขวา อาคารสีน้ำตาลแดงก็จะปรากฎขึ้นให้เห็น

สถานที่แห่งนี้มีส่วนที่เป็น Tsaritsino park ที่เข้าประตูมาก็เจอสวนสวยๆ เลย เดินผ่านดนตรีประกอบน้ำพุ ที่บรรเลงไปเรื่อยๆ ไม่ต้องรอรอบเหมือนที่ Peterhof จากนั้นจึงค่อยเข้าสู่ส่วนที่เป็น Tsaritsino palace

ตัวอาคารจะเป็นสถาปัตยกรรมแบบ rococo ซึ่งจะต่างจากวังอื่นๆ ที่ไปมา อันที่จริงก็มีส่วนของ grand palace และพิพิธภัณฑ์ที่ต้องซื้อตั๋วเข้าชมภายในได้เช่นเดียวกัน แต่เราไม่ได้เข้าไปดู และถ้าอยู่จนถึงช่วงค่ำยังมีการแสดงแสงสีเสียง และน้ำพุเต้นรำอีกด้วย 

พวกเราย้อนกลับไปหาอาหารเที่ยงกินกันที่ถนนอารบัต (Arbat street) คล้ายๆ ถนนคนเดินบ้านเรา คราวนี้เป็นร้านบริการตนเองอีกเช่นเคย ชื่อร้าน My My (อ่านออกเสียงว่ามูมู) เห็นรูปปั้นหน้าร้านก็ต้องกินเนื้อวัว นมวัวกันอีกแล้ว เราไม่รีรอที่จะสั่งบาร์บิคิวซี่โครงและ คาปูชิโน่นมวัวมาดื่มดูสักแก้ว

จากนั้นค่อยเดินลัดเลาะดูร้านขายของฝากตามสองข้างถนนอารบัต บางร้านสามารถต่อราคากันได้ ฉกเงินในกระเป๋าพวกเราออกมากันคนละนิดหน่อย

ออกจากตรอกไดแอกรอน เอ๊ย ถนนอารบัต เดินออกมาหาสถานีเมโทร พวกเราก็พบกับสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่ที่น่าตกตะลึง เพราะมันคือกระทรวงเวทย์มนต์...เฮ้ย!!!

กระทรวงการต่างประเทศรัสเซีย

อากาศเริ่มลดลงเหลือประมาณ 6 องศาเซลเซียส แต่พวกเรายังคงไปที่หมายต่อไป นั่นคือประตูชัย โดยไปที่เมโทร Park Pabedy (Victory park) ซึ่งต้องลงบันไดเลื่อนที่มีความลึกมากที่สุด มีคนจับเวลาลงบันไดว่านานถึง 3 นาทีกว่า โชคดีที่ทางเดินลอดใต้ถนนมีโผล่ออกมาตรงกลางซึ่งเป็นส่วนของประตูชัยพอดี พวกเราเลยได้ถ่ายรูปกันในระยะใกล้พอให้มองเห็นว่าด้านบนของประตูชัยเป็นรูปปั้นม้า 6 ตัวเทียมรถศึกของเทพีแห่งชัยชนะ ก่อนจะมุดหนีหนาวไปโผล่อีกด้านหนึ่งเพื่อถ่ายรูปกับอนุสาวรีย์วีรชนในสงครามโลกครั้งที่ 1

Triumphal Arch of Moscow

หนาวจนจะแย่แล้วพวกเราก็กลับไปที่โรงแรมกันเสียที พักผ่อนกันครู่เดียวก็เดินไปหาอาหารเย็นและช็อกโกแลตหน้าเด็กของฝากกันที่ห้างยูโรปิส

29 ก.ย. 60

วันนี้พวกเราออกนอกเมืองไปเที่ยวซากอส (Zagorsk) ไปดูศาสนสถานเซอกิเยฟ โพสาด (Sergiev Posad) เดินทางด้วยรถไฟท้องถิ่นโดยเราต้องไปซื้อตั๋วที่สถานียาโลเลฟสกี้ (Yaroslavsky) เริ่มจากลงรถที่สถานีเมโทร Komsomolskaya สถานีที่อยู่ใกล้สถานีเลนินการ์ด ที่เดิมที่เราเดินทางข้ามเมืองไปเซนต์ปีเตอร์เบิร์กนั่นเอง

โดยสถานียาโลเลฟสกี้นี้ ออกมาจากเมโทรได้ก็จะเจอกับช่องขายตั๋วเลย พวกเราต่อคิวซื้อตั๋วโดยบอกพนักงานขายว่า Sergiev Posad เขาก็จะเข้าใจเอง จากนั้นค่อยนำตั๋วมาสแกนเข้าชานชาลา แล้วถามเจ้าหน้าที่ด้านในอีกทีว่าต้องไปขึ้นรถขบวนไหน โดยจะมีรถออกทุกครึ่งชั่วโมง ขึ้นไปนั่งได้ก็ยังถามชาวรัสเซียอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ

รถไฟท้องถิ่นนี้คล้ายรถไฟไทยชั้น 3 มากๆ รถออกซักพักก็จะมีพนักงานมาขอตรวจตั๋ว จะหลับซักหน่อยก็มีชาวรัสเซียมาโฆษณาขายของ ครั้งแรกก็ตกใจตื่นว่าใครมาเอะอะอยู่ในโบกี้ นานเข้าก็ชักชิน ยังคิดอยู่ว่าจะมีไก่ย่างมาเดินขายไหม แต่ส่วนใหญ่จะเป็นเครื่องใช้ซะมาก ขากลับยังมีวณิพกมาร้องเพลง เล่นดนตรีแลกเงินกันอีกต่างหาก

พวกเราใช้ google map เพื่อจะได้รู้ว่าถึงสถานีที่จะลงหรือยังอีกเช่นเคย เพราะรถไฟขบวนนี้ไม่ได้สุดสายที่จุดหมายของเรา แต่ครั้งนี้ไม่ได้ยากเท่าไร และรถไฟก็จอดนานพอสมควร ให้ได้ดูป้าย (ภาษารัสเซีย) ยืนยันว่าตูลงถูกที่แน่ๆ

จากสถานีรถไฟเราเดินฝ่าความหนาวตามอากู๋ไปอีกเช่นเคย จนเห็นโดมหัวหอมสีทองล้อมด้วยหัวหอมสีฟ้า หยุดยืนถ่ายรูปนิดหน่อยแล้วค่อยเดินลอดข้ามถนนเพื่อเข้าไปภายใน

ทัวร์เริ่มมากันแล้ว พวกเราพากันเดินหาช่องขายตั๋ว จนเข้าไปในอาคารที่คล้ายจะเป็นร้านอาหาร เห็นพวกไกด์ไปต่อคิวกันเลยไปบ้าง ได้ตั๋วมาแบบงงๆ (ตอนที่ รีวิวย้อนหลังเพื่อเขียนบล็อกนี้ก็เห็นคนที่ไปเมื่อปี 2016 บอกว่าไม่ต้องเสียค่าเข้าชมล่ะ) แต่อย่างไรก็ตาม เจ้าหน้าที่ด้านหน้าประตูก็เรียกตรวจตั๋วของทุกคน แสดงว่าปีนี้เริ่มมีการเก็บค่าเข้าชมแล้ว

ภายในเซอกิเยฟโพสาดนั้นประกอบด้วยโบสถ์หลายแห่ง และบ่อน้ำศักดิ์สิทธิ์ บางแห่งเป็นที่เก็บศพของบุคคลสำคัญทางศาสนา (ฟังไม่ออกว่าใคร) 

ถ่ายรูปจนอิ่มอกอิ่มใจแล้วก็เดินออกมาด้านนอก ได้ข้อมูลมาว่าที่เมืองนี้เป็นแหล่งผลิตตุ๊กตาแม่ลูกดก เราเลยเตรียมตัวมาซื้อเป็นของฝากเต็มที่ แต่ร้านขายของเล็กๆ บริเวณนี้กลับมีให้เลือกไม่มาก และตั้งแต่เมื่อวานที่เมียงๆ มองๆ ตุ๊กตาในร้านค้าบน ถ.อารบัตมาจนวันนี้ ชักรู้สึกว่าน่าตามันน่ากลัวว่ะ...หลอน!

สรุปก็เลยไม่ได้แม่ลูกดก ขึ้นรถไฟกลับได้ก็หลับไปตลอดทางอีกต่างหาก

ตกเย็น พวกเราไปต่อกันที่ตลาดของฝากแหล่งใหญ่ Izmailovo market โดยการขึ้นเมโทรไปลงที่สถานี Partizanskaya ออกจากสถานีให้เลี้ยวซ้าย เดินผ่านตึกใหญ่ๆ แล้วจะเห็นแดนเนรมิต เอ๊ย ตลาดอิสไมโลว่าอยู่ด้านหน้า

เนื่องจากพวกเราไม่ได้ไปวันเสาร์ - อาทิตย์ ดังนั้นตลาดยามเย็นจึงเงียบมากถึงมากที่สุด แต่ร้านค้าก็ยังคงเปิดขาย บางร้านพูดไทยได้คล่องด้วยซ้ำ ทำให้ต่อรองราคากันได้อย่างสนุกสนาน  ที่จริงราคาของตุ๊กตาก็ขึ้นอยู่กับความปราณีตของการเพ้นต์ลาย ตัวที่ราคาแพงๆ หน้าตาไม่ค่อยหลอนเท่าไหร่ เรานึกอยากซื้อตัวถูกๆ ที่ไม่มีหน้าแล้วมาเพ้นต์เอง น่าจะดูดีกว่านี้ สุดท้ายก็ได้ตุ๊กตาแม่ลูกดกหลอนน้อยๆ มาหลายตัว

พวกนี้เป็นตุ๊กตาที่ซื้อมา ด้านในมีลูกอีก 5 ตัวบ้าง 10 ตัวบ้าง

ได้ของครบแล้วพวกเราก็กลับไปแพคกระเป๋าเตรียมเดินทางกลับในวันพรุ่งนี้

30 ก.ย.60

วันนี้มีเวลาอีกเกือบทั้งวันกว่าเครื่องจะออก ดังนั้นพวกเราจึงไม่ได้รีบร้อน ออกไปเก็บตกสถานีเมโทรที่สวยงามกันก่อน ส่วนตัวนั้นชอบสถานี Novoslobodskaya มากที่สุด จากภาพประดับกระจกสีสดใส แต่สถานีอื่นๆ ก็สวยกันไปคนละแบบ (โปรดอย่าเปรียบเทียบความงามภาพถ่ายของมืออาชีพ (รูปบนสุด) กับกล้องเราเอง)

เรายังคงไปต่อกันที่มหาวิทยาลัยมอสโคว เป็นมหาวิทยาลัยเก่าแก่ และใหญ่โตราวกับพระราชวัง (ที่จริงทุกที่ที่ไปก็ใหญ่โตอลังการอยู่แล้ว) ว่ากันว่าที่นี่เป็นมหาวิทยาลัยที่มีอาคารเรียนสูงที่สุดในโลก และมีห้องสมุดใหญ่ที่สุดในโลกอีกด้วย

กลับมาเก็บตกกันที่จัตุรัสแดงอีกครั้งก่อนกลับบ้าน แวะหาอะไรรองท้องกันที่ร้านอาหารจีนในห้างกุม ต่อด้วยไอติมชื่อดัง สกู๊ปละ 50 รูเบิล

ได้เวลาอันสมควร พวกเราก็ไปรับกระเป๋าที่ฝากไว้ที่โรงแรม จากนั้นกลับไปที่สถานี Paveletskaya แล้วต่อ Aeroexpress ไปที่สนามบิน บอกลารัสเซียกันแบบหนาวๆ แล้วกลับเมืองไทยให้ไอร้อนกระแทกหน้ากันต่อไป

ปล.1 พวกเราเจอน้องผู้หญิงคนไทยที่ไปคนเดียวหลายครั้งมาก จนกลับถึงเมืองไทยแล้วถึงได้กล้าถามชื่อ และน้องมดก็ดันเป็นสาวนครชัยศรี เป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันกับหมอฟันที่ รพ. อีกต่างหาก เจอกับน้องโดยบังเอิญหลายครั้งขนาดนี้เห็นทีจะต้องไปซื้อหวย พอรวยแล้วก็ไปเรียนภาษา จะได้ไปเที่ยวคนเดียวเองได้บ้างแบบน้องมด

...ขั้นตอนเยอะไปไหม? 5555

ปล.2 Credit รูปภาพประกอบจากสารพัดเว็ปและบล็อกใน google นะคะ ยอมรับผิดว่าไม่ได้จดชื่อไว้แต่แรก เนื่องจากรูปที่ถ่ายมาไม่ค่อยได้คุณภาพ และถ่ายมาได้ไม่ครบถ้วน บทเรียนก็คือหากริจะเขียนบล็อกของตัวเอง ต้องเตรียมกล้องของตนให้พร้อม อย่าไปหวังจะได้รูปจากเพื่อนที่ไปด้วยกันมากนัก